Over sommige aspecten van het moederschap bestaat geen enkele twijfel. Zoals: het moederschap leert je tegen wil en dank hoe je tegelijkertijd een poep kan afvegen en ondertussen een playdate regelt aan de telefoon. Multitasken ftw! En, mama worden verlost je van al je oordelen over hoe de kinderen van andere ouders zich gedragen in de supermarkt. Feit! Maar toch bestaan er rond het moederschap ook hardnekkige mythes. Ge weet wel, dingen die we onszelf en anderen blijven wijsmaken. Misschien om onze eigen keuzes te verantwoorden. Misschien omdat de überromantische ideeën van enkele psychologen en psychiaters over moederschap de beeldvorming de voorbije eeuwen serieus hebben beïnvloed. Ja mannekes, tijd voor wat realiteitszin! Laat ons dus maar eens drie hardnekkige mythes over het moederschap een stevige trap geven.

Mythe 1: Mama worden maakt van jou pas een echte vrouw


Misschien is dit wel één van de hardnekkigste uitspraken out there. Dat je pas een volwaardig deel van the sisterhood bent, als je ook een moeder bent. Die stelling is ongeveer even waar als het feit dat alle vrouwen instant verliefd worden op dat glibberig hoopje vlees dat ze op je gigantische borsten leggen na de bevalling. 

Moest het moederschap wel één en al magie zijn, dan zouden alle vrouwen en kinderen een magisch leven leiden vol regenbogen en eenhoorns. Het is niet leuk om te zeggen, maar voor sommige vrouwen draait het moederschap uit op een absolute ramp. Trouwens bij sommige vaders ook hé. In ons land bestaat er heel wat kinderverwaarlozing en mishandeling. Het aantal kinderen in pleegzorg stijgt in Vlaanderen ook nog elk jaar. Slashparent Ingrid schreef daar recent trouwens een mooi artikel over. 

En, zelfs al loopt het ouderschap wel goed én zit je goed in je vel als mama, het is geen oneindige aaneenschakeling van vreugdedansjes. Die kleine lieve mormels maken je ook kwetsbaar. Plus, er zijn ook verdrietige of moeilijke momenten. Oh ja, en soms is het ronduit KAK. ;-)

Dus, als vrouwen heel bewust kiezen om geen moeder te worden, laat we hen dan niet het gevoel geven dat ze op één of andere manier lijden aan een gebrek aan zelfkennis. Geef hen ook niet het gevoel dat ze een gigantische vergissing begaan of er niet echt bijhoren. Het moederschap is een persoonlijke keuze, én het hoeft niet voor iedereen te zijn.

Mythe twee: een kind krijgen is de ultieme bekroning voor je relatie


Uiteraard kan uit een stabiele relatie en een gemeenschappelijke kinderwens een prachtig gezinsleven voortkomen. Gelukkig maar. Samen kinderen opvoeden: misschien is het wel de rol van jullie leven. Trouwens, er zijn ook papa’s en mama’s die dat kei goed op hun uppie doen. Maar, knoop het in je oren. Om samen succesvol kinderen op te voeden, moet je relatie goed zitten voor je aan kinderen begint. Niet omgekeerd. Alle jonge ouders zullen getuigen dat een chronisch slaapgebrek, en het zoeken van een nieuw evenwicht best wel wat druk zet op je partnerschap. Vergeet dus Temptation Island als ultieme relatietest. Laat ons in het vervolg die vier koppeltjes twee weken dag en nacht laten passen op een huilbaby met verborgen reflux. Eens zien welke koppels dan het kampvuur overleven. Just sayin’. 

Mythe drie: Een moederloos bestaan is heel egoïstisch


We hebben ons mijmerend al eens afgevraagd wat die kinderloze mensen doen met al hun vrije tijd. Of misschien hebben we al eens gedacht: “F*ck seg, stelletjes zonder kids kunnen altijd zonder trekken en sleuren het huis verlaten.” Maar er worden nog veel straffere uitspraken gedaan over mensen zonder kinderen. In een onderonsje van mama’s hoorden we onlangs iemand uitkramen dat “vrouwen die kiezen voor een leven zonder kinderen toch wel echt egocentrisch moeten zijn. Die zijn echt gewend dat alles rond hen draait. Ik bedoel maar, die hebben geen enkel idee wat dat is: onbaatzuchtigheid.” 

Exsqueeze us?  Ongetwijfeld weet je als ouder wat het is om veel voor je kinderen over te hebben. Maar, vrouwen en mannen kunnen massa's persoonlijke redenen hebben waarom kinderen voor hen geen goed idee zijn. Trouwens, ook zonder kinderen kan je een kei toffe tante/nonkel/vriend(in) zijn, een zorgzame kleuterleerkracht zijn, een empatische peer, een begripvol familielid, … Maar jaren van emancipatie en keuzevrijheid wegen blijkbaar nog niet genoeg op tegen de maatschappelijke druk die vooral op vrouwen wordt gelegd om kinderen te moeten baren.

Als advocaat van de duivel, zou je ook kunnen stellen dat kinderen krijgen net heel egoïstisch is. Misschien zet je die dochters of zonen wel op de wereld om je lege bestaan op te vullen, je van gezelschap te verzekeren op je oude dag, of je in het slop geraakte relatie te redden?

Soit, om maar te zeggen: vooroordelen kan je draaien en keren in alle richtingen. Dus laat ons gewoon het eens zijn dat het moederschap niets zegt over de omvang van je ego of hart. Het zegt enkel iets over de omvang van de rommel in je huis. 

(header: Abi Porter)