't Is allemaal zo gemakkelijk niet! En al zeker niet als je de dingen helemaal anders in je hoofd had uitgewerkt. De dagelijkse kost als in 'slashparenting' serveert je al eens, willens nillens, wat exotischere gerechten voor dan een eenvoudig boerenstoofpotje. Ook bij onze noorderburen dragen ze van hetzelfde laken een broek. Slashparent Marc aan het woord!

MARC

Deze thuiswerkende huisman wandelt dagelijks zijn boodschappenrondje. Dat zatermiddaggeploeter in energieslurpend drukke supermarkten is daarmee definitief voorbij. Het rondje laat zich bovendien makkelijk combineren met het naar school brengen en halen van de oudste en de jongste, al heeft de oudste onlangs besloten liever met de fiets naar school te gaan.

Hij heeft natuurlijk gelijk. Het is inderdaad stoerder om een beetje cool en onbevangen met je fietsje op school te arriveren, zonder dat die rare man van middelbare leeftijd met die halfbakken grijze baard je een afscheidskus probeert te geven. Snap ik. Ooit was ik ook 11. Ik houd mijn hart dan ook vast, want ooit was ik ook 16. Afijn, ander verhaal.

De jongste laat zich gelukkig wel nog graag naar school begeleiden. Je weet wat ze zeggen van vaders en dochters. Afijn. Als ik haar niet van advies voorzie, voorziet zij mij wel van advies. Voor een 8-jarige is ze namelijk behoorlijk pienter. Dat zou ik trouwens ook zeggen als het niet mijn kind was. Ze trekt in elk geval haar eigen plan; een autonoom kind heet dat dan.

Advies van de adviescolumniste

Na school wandelen de jongste en ik naar de supermarkt. Eenmaal door het klappoortje van de supermarkt flapper ik onhandig mijn boodschappenlijstje open en trek vervolgens doelgericht langs de schappen. Omdat ik volkomen a-impulsief ben, neem ik uitsluitend mee wat op het lijstje staat.

De jongste dartelt vrolijk naast me, trekt ter afleiding een arsenaal aan typetjes uit haar hoge hoed en denkt dat ik niet zag hoe ze een zakje Haribo in het mandje liet glippen. Haar typetjes zijn een freule, een Limburgse non en iets dat op een chipmunk lijkt. Haar nieuwste type noem ik ‘adviescolumniste’, bij gebrek aan beter. Kom ik zo op terug.

Probeer daar maar eens chocolade van te maken

Op het lijstje lees ik ‘iets van chocolade’. Kijk, daar gaan we al. Trouwens, heb ik al genoemd dat ik lichtelijk panikeer als duidelijkheid ontbreekt? Enig idee hoeveel ‘iets van chocolade’ er in een gemiddeld supermarktschap ligt? Ik wel, minstens 500 stuks keuzestress. En dan klap ik keihard dicht en neem ik hélemaal niks mee van ‘iets van chocolade’.

Of ik weet wat mijn vrouw wil 

Dát wordt mij door mevrouw de adviescolumniste afgeraden. We staren allebei naar de repen en de zakjes en de blokken en de doosjes vol met iets van chocolade.

“Weet je wat belangrijk is?”, zegt ze.

“Nee, wat dan?”, antwoord ik. “Laat me raden, kortere schooldagen?”

Ze lacht.

“Nee, nee. Dat ook. Ik bedoel dat je heel goed weet wat je vrouw wil”, zegt ze met een serieuze blik.

“Je bedoelt mama?”, antwoord ik.

“Ik bedoel jouw vrouw. Het is namelijk erg belangrijk dat je weet wat haar favoriete chocolade is. Weet jij dus welke dat is?”

“Als ik dat wist, stond ik hier niet zo te staren”, fluister ik een beetje onbeholpen.

We staren nog steeds naar de chocolademuur en praten zonder elkaar aan te kijken.

“Dat is dan niet zo slim”, hoor ik.

“Weet jij het dan wel waar mama precies van houdt?”, vraag ik.

“Nee, zegt ze. Het is niet mijn vrouw. En snoep, weet je bijvoorbeeld welke snoepsoort je vrouw graag heeft?”, hoor ik.

“Alle?”, zeg ik.

“Dat is een goed antwoord meneertje Lochs. Want stel je vrouw is chagrijnig, omdat ze bijvoorbeeld de Luxaflex schoon moet maken. Stel hè.”

Ik gniffel. (Haar voorbeeld is waarheidsgetrouw.)

“En haar lievelingswijn, weet je welke dat is? Dat is ook erg belangrijk om te weten, want als ze naar de overbuurvrouw gaat om te borrelen en ze hebben de verkeerde wijn – hè bah – of geen wijn en ze waren al een beetje chagrijnig, dan worden ze natuurlijk he-le-maal chagrijnig. Dat wil je natuurlijk niet”, besluit ze.

Ik zie het gebeuren.

“Nee, nee!”, zeg ik gespeeld geschrokken. “Dat wil ik zeker niet.”

We staan nog steeds voor de chocolademuur.

Ze vervolgt. “Let op hoor. Ik geef je nu gratis advies. Andere mensen laat ik hier voor betalen. Stel je vrouw is inderdaad chagrijnig, dan ga je heel snel naar de winkel. Deze bijvoorbeeld.”

Ze wijst eigenwijs om zich heen.

“Luister je? Dit is erg belangrijk.”

“Ik luister”, zeg ik.

“Goed. Dan ga je naar dit rek en pak je een oranje reep Tony’s, dat is die met het zeezout. Je weet wel. Er is maar een oranje. Dan ren je snel naar de wijn, dat is daarachter bij de chips. Ze wijst. Daar pak je een fles Káborneé. Goed onthouden, Káborneé. Heb je dat? Schrijf dat maar even op. Káá. Bor. Néé. Daarna ga je snel naar huis en dan weet je zeker dat ze de Luxaflex lachend schoonmaakt. Ik beloof het. Zo, dat was het. Heb je nog meer vragen?”