Kinderen die hun ouders aanspreken bij de voornaam. Dat kom je niet vaak tegen! In het gezin van Mathijs en Mies zal je niet snel de woorden
mama of papa horen vallen. De jonge ouders worden door hun dochters van 7
en 4 aangesproken met Mathijs en Mies. En dat is een bewuste keuze. “Wij zijn meer
dan alleen maar ouders en we vinden het belangrijk dat onze kinderen dat
weten.”

Meer dan alleen mama of papa

Oudste dochter Josephine hengelt naar een extra koekje. Maar bij een njet protesteert ze niet met een zeurderige mamaaa of papaaa (al krijgt Mathijs wel een misnoegde blik cadeau). “Onze kinderen noemen ons bij onze voornaam, net zoals wij hen ook aanspreken met Josephine of Gloria en niet met dochter”, vertelt Mathijs. “Ik ben niet alleen maar de papa die ’s morgens voor hen de boterhammen smeert. Ons leven staat niet volledig in functie van de kinderen. Voor een groot deel wel natuurlijk, maar niet exclusief en dus vind ik het fijner om als mens aangesproken te worden.”

Daarmee zet Mathijs de lijn door van zijn ouders. “Ik heb hen ook nooit mama of papa genoemd. Dat zal zeker wel wat te maken hebben met het mei ’68-sfeertje van toen. Ik heb mij daar als kind nooit vragen bij gesteld. Voor mij was het normaal. Maar ik heb het wel vaak moeten uitleggen in de klas. Dan moesten we bijvoorbeeld vertellen over het beroep van onze ouders en dan zei ik dat Jef in de bibliotheek werkte. Ja, dat ging er niet in. Wie was Jef en waarom noemde ik hem niet gewoon papa? Dat soort vragen. Ook de leerkrachten konden er niet bij. Ik ben het dus wel gewoon om net wat anders te zijn dan de rest. Maar ik vind dat niet per definitie een nadeel. Ik heb geleerd mijn eigen keuzes te maken in het leven.”

Vet of njet

Mies groeide op in een traditioneler gezin en moest wennen aan de idee. “Soms mis ik het wel en vraag ik aan mijn dochters of ze mij eens mama willen noemen. Zij zijn tenslotte de enige twee kinderen die dat kunnen doen. Maar aan de andere kant wil ik er ook niet te veel gewicht aan hangen. De liefde blijft even groot, hoe ze mij ook noemen.”

Mathijs pikt in: “Een collega van mij was zelfs verontwaardigd omdat ze vond dat ik Mies het recht ontnam om zich echt mama te voelen. Dat ging nogal ver vond ik. Maar het toont wel aan hoe weinig we nadenken over onze gewoontes. Ik ben pas als tiener echt beginnen begrijpen waarom mijn ouders die keuze hebben gemaakt. En hoe ouder ik zelf word, hoe meer ik het begrijp en hoe meer ik hen ook zie als individuen met een eigen verhaal.”

wat als?

Gebeurt het dan nooit eens? Ook niet per ongeluk? “Soms wel, om te plagen. Dan noemen mijn dochters me toch eens papa. Maar dat is echt als grap bedoeld. Ik zou het ook echt gruwelijk vinden als Mies en ik mekaar mama en papa zouden noemen. Dan bevestig je mekaar nog meer in die rol.”

En wat als Gloria of Josephine na verloop van tijd komen vragen of ze hem toch papa mogen noemen? Omdat ze er maar ééntje hebben en op die manier willen laten zien hoe bijzonder ze hun band vinden? “Tja, dan zwicht ik waarschijnlijk”, lacht Mathijs. “Als ik merk dat ze er echt over nagedacht hebben toch. Het mag geen bevlieging zijn.”

“Voor mij mag het gerust wél een bevlieging zijn”, lacht Mies.