De voorbije weken werden heel wat kinderen -en ouders- opgeschrikt, omdat TikTok plots alle accounts van kinderen jonger dan 13 verwijderde. Er was al vaker wat commotie rond de app, en ook wij schreven er al eens een artikel over. Maar waarom deze plotse en drastische maatregel? En moeten we misschien meer opletten met wat onze kinderen online doen? 

De populaire app TikTok kwam het voorbije jaar talloze keren in de media. De app werd een tijdje verboden in Amerika, er gingen verschillende rare en soms gevaarlijke challenges rond op het platform en TikTok zou onze kinderen niet voldoende beschermen tegen schadelijke content. Daarom besliste het bedrijf alle accounts van kinderen onder de 13 te verwijderen. Met alle gevolgen van dien: er zijn de voorbije weken veel traantjes gevloeid bij onze kinders, die al hun filmpjes zagen verdwijnen. Sommigen hadden meer geluk want 'Ik ben wel niet dom hé moeder, vader, ik heb ingesteld dat ik 99 jaar ben.'

De drastische maatregel van TikTok, en de uitspraken van onze kinderen die liegen over hun leeftijd, plaatsten ons eventjes met de voetjes op de grond. We hebben er soms écht geen benul van wat onze koters uitspoken op deze, en talloze andere, apps. En na het lezen van deze post van Monia Aljalis, een Franse leerkracht, kwamen onze haren al zeker even recht te staan. De post ging viraal, en wij maakten voor jou een vertaling. 

Deze post van Franse leerkracht Monia Aljalis ging viraal

"Vandaag geef ik les aan mijn leerlingen van het zesde leerjaar. We zijn ondertussen beland bij afgeleide woorden, zoals ‘Worm>Aardworm’. Eén van de kinderen roept ‘Aha, is een ongedierte!’. Slimme jongen! Samen gaan we verder in op de term en we bespreken alle mogelijke soorten van ongedierte: Insecten, vliegende diertjes, wormen, vlooien, kakkerlakken, ratten,.. Eén van de leerlingen maakt plots braakgeluiden en we lachen allemaal luidop. Een klein meisje steekt haar hand op: ‘Juf, vorige week was er een jongen op Snapchat die zei dat hij een rat verkracht had en hij toonde ook het lijk.’ ‘Jaaa, ik heb dat ook gezien!’, ‘Ik ook!’ ‘Jaaaa!’ roepen de andere leerlingen om ter luidst. Ik blijf verstomd achter met mijn lijst afgeleide woorden in de hand. Mijn belachelijke lerarenhandleiding vertelt me niet hoe ik hier mee moet omgaan.

We nemen een kleine pauze in de klas en ik doe een snelle peiling. ‘Wie heeft er allemaal een gsm?’ Iedereen. Wie zit er op sociale media? 20 van de 22 leerlingen. Ik vraag met een beetje schroom wie er ooit al eens pornografische beelden is tegengekomen op het internet. Iedereen. Zelfs de leerlingen die hun hand niet opsteken. Hun stilte is alleszeggend. Ik vraag hen of ze er zelf naar gezocht hebben. ‘We krijgen vaak uitnodigingen van groepen met vreemde mensen, of soms zelfs van onze vrienden. Daar staan dan berichten in met rare links, natuurlijk zijn we dan nieuwsgierig en klikken we daarop. Dan zien we oude mensen die elkaar aanraken, of blote borsten en andere rare dingen.’ De meisjes krijgen veel, heel veel dickpicks. Ze zagen waarschijnlijk al meer piemels in hun jonge leven dan hun grootouders ooit zagen. Eén van hen zegt ‘Eén keer was het een heel oude man, zeker zestig jaar!’ Even een kleine reminder voor de lezer: ik geef les in het zesde leerjaar. Mijn leerlingen zijn elf of twaalf jaar oud.

Ik vraag hen welke ouders het internetgebruik controleren. De meesten proberen de ouders het wel, maar weten ze eigenlijk helemaal niet waar en hoe ze moeten beginnen. Al vijf jaar lang - zolang ik lesgeef- hoor ik datzelfde excuus, uit alle lagen van de bevolking, in alle scholen waar ik al les gaf.
‘We weten niet hoe het moet.’ Verdorie.

Kleine recap. Tijdens mijn les taal op maandagochtend zitten dus plots twintig kinderen te praten over verkrachte ratten en piemels van oude mannen. Omdat hun ouders niet begrijpen dat het geen goed idee is om hun kinderen een iPhone 11 te geven. Omdat ze niet begrijpen dat het een slecht idee is om kinderen op sociale media te laten, ondanks de leeftijdsgrens die er is. ‘Ik heb gewoon gezegd dat ik in 2000 geboren ben juf!’ Omdat ze niet begrijpen dat chatten met vreemden een slecht idee is, en hun ouders niet eens de moeite doen om de privacyinstellingen te controleren. Want dat laatste is nochtans simpel op te lossen met een vinkje bij ‘voorkom dat onbekende contacten je berichten sturen.’ Dit is voor mij hetzelfde als je kind een pistool geven, zonder dan nog eens de beveiliging aan te zetten.

Of mijn leerlingen al dan niet overdrijven, is een onnodig debat. Ze spreken over hùn weergave van de werkelijkheid, over wat zij zagen en hoe zij dat ervaarden. Over hetgeen wat hen opviel op het internet, en vooral: wat zij als bizar aanvoelden. 

Toen ik mijn leerlingen vroeg of ze die verhalen ook aan hun ouders zouden vertellen, riepen ze luid van ‘nee’ en smeekten ze mij om dat ook niet te doen. ‘Mijn moeder geeft me een klets als ik dat zou vertellen.’ Dus, bovenop het feit dat je als ouder het internetgebruik niet controleert, zorg je er ook nog eens voor dat je kinderen niet durven vertellen wat ze daar allemaal zien. Omdat ze het te gênant vinden, of ze weten niet hoe jij hierop zou reageren. Makkelijk voor jou. De leerkracht lost het wel op. Voor mij is het namelijk helemaal niet gênant om uit te leggen wat een blue waffle is (echt gebeurd). En het is zeker ook mijn taak je kind erop te wijzen dat het moet slapen om twee uur ’s nachts in plaats van series te kijken op zijn gsm (ook al moeten doen).

En wat gebeurt er wél als ik er met ouders over praat? ‘Ja, maar dat is de slechte invloed van die vrienden hé. Het ligt niet aan ons!’, ‘Mijn zoon/dochter kijkt zeker niet naar zo’n dingen hoor. Daar zijn we zeker van, we moeten zijn/haar gebruik daarvoor niet controleren.’ Het is godverdomme eenvoudig: Je beheerst als ouder zelf je smartphone, en je kunt dan ook het gebruik van je kinderen zo strikt mogelijk controleren, of je kan dat niet en dan geef je hen ook geen smartphone. Maar nee, als ouder hoef je alleen boos te zijn als je kind zijn telefoon van 800 euro per ongeluk laat vallen. 

Fuck. Fuck fuck fuck ouders.

Het is niet aan mij om aan elfjarigen uit te leggen dat wat ze zien op het internet niet oké is. Dat dit niet de normale seksualiteit is, en dat ze tijd genoeg hebben later om dat zelf te ontdekken. Als zij dat willen. Het is godverdomme niet mijn taak om aan ouders uit te leggen dat ze de schermtijd van hun kind moeten beperken, en controleren wat ze daar zien en doen. Het is niet aan mij om uw kind terug bijeen te rapen nadat iemand naaktfoto’s van hen heeft verspreid in een of andere Snapchat groep. Het is niet mijn taak om jullie onvermogen te compenseren door jullie kinderen dingen te leren die niets met mijn vak te maken hebben. Vooral niet omdat jullie achteraf toch komen klagen dat de school er niets aan doet, terwijl we dat dus duidelijk wel doen.

Ik blijf bij mijn standpunt. Ik hoef mijn mond niet langer te houden. Ik hoef niet te verzwijgen dat één van mijn leerlingen, een elfjarig meisje, vieze dildo-bashing filmpjes te zien kreeg, omdat ze op een link klikte -die voor haar onbekend was. En dat terwijl ze gewoon het instagramverhaal van haar BTS-fanclub bekeek (ook echt gebeurd, godverdomme.)

Mijn taalgebruik shockeert misschien maar: fuck it. Het is honderd keer minder schokkend dan al die verhalen die ik te horen krijg van mijn leerlingen. En nog minder schokkend dan al die beelden die je kinderen ooit te zien kregen. Misschien schiet je nu wel wakker. Doe verdomme je werk als ouders.

En hier nog een klein advies: Als je wilt dat je kind een boek gaat lezen in plaats van online te surfen, geef dan zélf het goede voorbeeld. Het is makkelijk je kind te verplichten om te lezen, terwijl je zelf vastgekluisterd zit aan je smartphone. Kan je dit proberen? Dan kan ik in het vervolg gewoon mijn lessen taal en rekenen geven."

Lees hier meer over sociale media en slimme tips met kinderen!https://maisonslash.be/tag/sociale-media