Slashparents die hun dagen liever al raftend zien op een bergrivier na een winter vol sneeuw, kunnen het in corona-tijd wel moeilijk hebben met wat gedobber op stilstaand water. Ook slashparent Tineke ziet de boel liever vooruitgaan en vult ze, toch in het leven zoals het vroeger was, haar dagen het liefst met massa's op haar to do lijstje. Nu, na een paar weken lockdown merkt ze dat het ook wel leuk en interessant is zonder alle uitbreidingen. Hoe dan? 

TINEKE

HET BASISBOUWPAKKET

Een bouwpakket dat ik haastig en vol ongeduld heb open gescheurd, op de vloer heb uitgestrooid en vervolgens meteen ben beginnen in elkaar steken- zonder de handleiding eerst echt goed te bekijken of te bedenken of ik er wel het juiste gereedschap voor in huis heb-, zo valt mijn leven tot begin tot dusver nog het beste te omschrijven.

Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat ik soms stappen oversla of door elkaar haspel. Zo verloofde ik me voor ik afstudeerde, kocht ik een huis voor mijn allereerste echte werkdag en werd ik zwanger voor mijn man en ik al genoeg van elkaar of de wereld hadden gezien. Bij elke stap die ik in mijn leven onderneem, denk ik al aan de volgende. Toen ik tekende voor mijn eerste job, was ik al aan het solliciteren voor een andere. Terwijl we ons vol overgave op de verbouwingen van ons eerste huis stortten, legde ik mentaal reeds de funderingen voor het volgende, grotere huis. En al voor ik ons eerste kind in mijn buik droeg, groeiden de twee volgende al in mijn hoofd.

UITBREIDINGSSETS

Maar het leven moet niet alleen vooruit gaan, ik wil het ook nog eens zo vol mogelijk steken. Het basisbouwpakket volstaat niet voor mij, dat vind ik bij voorbaat al te saai. Dus sleur ik er elk mogelijk uitbreidingspakket bij dat ik me kan veroorloven. Ik neem geen genoegen met één hobby, ik wil er zoveel mogelijk. Waarom zou ik alleen naaien als ik ook kan punch-needlen, haken en borduren? Waarom zou ik enkel lezen als ik ook kan schrijven? En waarom zou ik me engageren voor één vereniging als er vier bestuursleden nodig hebben? Ik wil naar de leesclub, het theater, de concertzaal en de bioscoop. Ik wil Zumba doen, van start-to-run doen en me aan het fitnesshoelahoepen wagen. Ik wil steeds nieuwe mensen ontmoeten, hen leren kennen en als het even kan ook dadelijk vriendjes met hen worden.

Ik leg aan mijn totaalpakket, de combinatie van de basis en al mijn uitbreidingssets, heel hoge eisen op. Ik moet interessant zijn, aantrekkelijk overkomen en onder alle omstandigheden perfect functioneren. Ik moet gelukkig zijn, en zoveel mogelijk mensen rondom mij dat ook maken. Ik moet heel creatief en liefst toch ook een beetje sportief zijn. Ik moet belezen zijn en mijn weg kennen in de muziekgeschiedenis- van Vivaldi tot de Venga Boys. Ik moet de ideale moeder zijn, die haar kinderen zelfverzonnen verhalen vertelt en zelfgebakken koekjes voorschotelt. Ik moet kunnen meepraten over de politieke situatie in binnen- en buitenland en ik moet op de hoogte zijn van het reilen en zeilen op Temptation Island. Ik wil een persoonlijkheid die zo veelzijdig is dat ze zoveel mogelijk mensen aanspreekt. Het voelt alsof ik altijd en overal alles wil zijn, alles wil doen en alles wil geven.   

KIEZEN IS VERLIEZEN

Ik wil zoveel dat ik soms vergeet dat veel van de uitbreidingssets die ik zo graag aan mezelf toevoeg, niet altijd compatibel zijn. Als ik wil reizen, naar de bergen en de zee tegelijk. Als ik ‘s avonds mijn kindjes op mijn schoot hun melkje wil laten drinken maar ik op datzelfde moment ook pintjes wil drinken met vrienden op café. Als ik op het werk de professionele collega wil zijn die op alle vragen een antwoord heeft maar tegelijkertijd de babbelaar wil zijn bij wie iedereen met zijn roddels en zorgen terecht kan. Als ik op dezelfde avond twee bestuursvergaderingen heb.  Als ik op goed vier jaar tijd drie keer zwanger wil zijn maar ik niet wil dat je dat dit na mijn bevallingen aan mijn lijf ziet. Als ik op zondagavond naar De Mol én Blind Getrouwd wil kijken….

Dan moet ik dus kiezen. Maar dat kan ik niet, want dan voelt het alsof ik verloren heb.  Dus moet ik wat ik gemist heb, achteraf nog inhalen. Ik moet compenseren voor mezelf. Want anders voel ik me schuldig en vreselijk ontoereikend. Anders heb ik gefaald. Dan ben ik een slechte moeder, een slechte echtgenote, een slechte collega, een slechte vriendin, een slechte vrijwilliger. Een slechtere versie van mezelf dan ik zou kunnen zijn.

En zo komt het dat het al eens gebeurde dat ik na achtereenvolgens het werk, een drink met collega’s en een vergadering van het oudercomité om middernacht mijn woonkamer nog aan het poetsen was terwijl er een bananenbrood in de oven stak om ’s ochtends in de brooddozen van de kindjes te stoppen. Onder het gewicht van alle uitbreidingen, piepte en kraakte het soms aan de basis. Er viel al eens een stuk van mezelf af, dat ik zo snel mogelijk probeerde te lijmen. Heel soms werd het gewoon zo zwaar dat ik zelfs voor een deeltje instortte. Maar altijd zorgde ik er, met de steun van vrienden, familie en collega’s wel voor dat ik weer gestut geraakte. Dat ik verder kon doen zoals ik bezig was en wou blijven.

BACK TO BASICS

Tot ruim drie weken geleden mijn drukke, snelle en gevulde leven door de corona-crisis en de lockdown- light grotendeels stilviel en bijna al mijn uitbreidingen in één klap op de grond vielen. Ik ben sindsdien weer herleid tot mijn basispakket, die ik al zolang niet meer van dichtbij had bekeken en waarvan ik zelf niet meer goed wist hoe dat er, ontdaan van alle franjes en details, eigenlijk uitzag. Het was heel confronterend, die eerste dagen. Geen vrienden, collega’s, verenigingen of cafébezoekjes meer. Alleen maar ikzelf en mijn gezin. Maar ik genoot ook meteen intens van de tijd die ik samen met mijn kinderen en echtgenoot kon spenderen, zonder dat ik iets anders te doen had of ergens anders aan moest denken.

Eenvoudig is het niet, dezer dagen, met een peuter, twee kleuters en twee voltijds telewerkende ouders in huis. Maar desondanks staat het er, mijn gezin, mijn basis. Ook zonder al die uitbreidingen is mijn leven mooi, interessant en schenkt het me voldoening. Toegegeven, ik mis mensen, indrukken en ervaringen. En van zodra het mag, ga ik er weer naar op zoek, dat weet ik nu al. De FOMO is een inherent deel van wie ik ben, en dat wil ik ook niet kwijt. Maar ik hoop dat ik, als dit alles voorbij is, mijn uitbreidingen zorgvuldiger uitkies, zodat ze me minder zwaar belasten en ze in het totaalpakket ook beter tot hun recht komen. En ik hoop ook dat ik leer om meer in mijn basis te investeren, om het kader te verstevigen, loszittende vijzen aan te schroeven en piepende scharnieren te oliën voor het weer aan het kraken gaat.

PUNT

Begrijp me niet verkeerd, ik ben van plan om na de corona-crisis nog steeds aan de definitie van een slashparent te voldoen. Ik ben van plan om ook na de lockdown nog zoveel meer dan een moeder te zijn en nog veel meer te doen dan moederen alleen. Maar ik weet dat ik die schuine streepjes niet tot in het oneindige aan mijn leven en aan mijn persoonlijkheid moet toevoegen. Dat er af en toe ook gewoon eens een punt mag worden gezet.