Dat jij je kind met één of andere trauma opzadelt, staat oh zo vast. Je kan er niks aan doen. En ongewild zullen je parent fails ook over 30 jaar nog besproken worden aan de familietafel. Ook slashparent Lies herinnert zich nog levendig een incident van tijdens haar kindertijd. Ze ging daarom op onderzoek en vond de drie meest voorkomende parent fails. #jebentnietalleen.

LIES
Ik herinner het me alsof het gisteren was – en dat wil wat zeggen, want intussen is het al meer dan 30 (dafuq?!) jaar geleden: ik zit met mijn natte poep in de klas. Nat, van het badpak dat ik na de zwemles opnieuw moest aantrekken. Want mijn mama vergat me een onderbroek mee te geven. Dat ik ook gewoon géén onderbroek kon aandoen, kwam bij mijn zevenjarige ik niet op. Dat klammig gevoel aan mijn billen. Jakkes. Verschrikkelijk.

Ik ben er zeker van dat mijn moeder zich, toen ze mij zag thuiskomen met een natte broek, ook slecht voelde. Want daarna had ik altijd een onderbroekje bij.

’t Heeft wel wat impact gehad, die mom fail. Dertig jaar later kan ik het me nog zo voor de geest halen. En ik ben niet alleen. Een kleine rondvraag leerde me dat iedereen wel zo’n momentje meemaakte…en dat dat toch lang kan blijven hangen.


Ziehier de top drie van de meest voorkomende parent fails:

1.     Iets/iemand vergeten

Het is de nachtmerrie van elke ouder. Je kind vergeten op te halen aan school of na de voetbaltraining.  Je weet dat er iets niet klopt, je voelt dat je iets moest gaan doen…maar wat? Tot de euro valt, hopelijk niet té veel te laat.

Jessy: De luchthaven en mijn mama zijn geen goeie vrienden. Ze vergat me er een keer op het toilet - ik was vijf. Pas na een half uur kwam ze me zoeken. En een paar jaar later (toen was ik 10) heb ik anderhalf uur tevergeefs op haar staan wachten omdat ze me weer vergeten was. Te komen ophalen. Op de luchthaven, niet op het toilet. We kunnen er nu wel om lachen. Gelukkig.

Tom: Mijn vader schreef me op school in met een verkeerde geboortedatum – hij heeft het altijd moeilijk gehad om die te onthouden (ook nu nog). Twee jaar later wilde ik koekjes uitdelen met m’n verjaardag toen de juf zei dat ik wel twee dagen te vroeg was.

Nuriz: Toen ik nog een peutertje was, stak mijn papa me op een avond in bed. Mijn mama vond me ’s morgens met m’n schoentjes nog aan.

Tina reed op een ochtend de parking van haar school op toen ze een klein stemmetje hoorde vanop de achterbank: ‘Mama, dit is mijn school niet!’. Haar zoontje. Vergeten af te zetten en op automatische piloot naar het werk gereden.

En een paar Kat(h)lenen in mijn omgeving sloten hun baby/kinderen op in de auto of buiten uit huis. Per ongeluk. Alle chance. De baby sliep rustig verder. Kathleen lag weken nadien nog wakker. De kinderen van Katleen raakten terug binnen. Uiteindelijk.

Elly vergat dan weer dat het pedagogische studiedag was en zette haar twee tienjarigen af aan het plein voor de school. Niet vlak voor de schoolpoort, want dat mag niet meer bij tienjarigen. Tien minuten later, muurvast in een file, kreeg ze telefoon van de directrice. Of ze haar dochters weer wilde komen ophalen.

Oh, en deze nog. Ik moest er hard om lachen… De man van Margot vergat een muts voor de baby. Omdat het echt koud was, moest hij improviseren. ’t Kind kwam thuis van de crèche met een legging op haar hoofd geknoopt. Ik heb er foto’s van gezien. Hilarisch.


2.     Slechte – allez,ja - gewoontes aanleren

We zijn nu eenmaal wie we zijn. En dat komt tot uiting in onze kinderen…Soms tot onze grote schaamte. Neuspeuteren, poepje krabben, boeren. Ze leren het van ons. Echt wel. Of je dat nu wil of niet.

Zo vloekt de 2,5-jarige zoon van Ellen als een ketter en kwam een schoolpoortvriendin me zeggen dat haar zevenjarige dochter tegenwoordig toch zo vaak ‘What the hell’ zegt. Dat blijkt van mij te komen –ahum - en is via onze oudste in hun klas verspreid. Damn. Ik moet echt op m’n woorden gaan letten. Vanaf nu wordt het ‘What the fork’ (Check ‘The Good Place’ op Netflix).

Eline: ‘Toen ik mijn zoon ging halen bij de onthaalmoeder, vroeg ze me waar hij geleerd had om zijn hand vooraan in zijn broek te steken wanneer hij gedaan had met eten. Met schaamrood op de wangen moest ik toegeven dat zijn papa dat ook vaak doet. Blijkbaar had hij dat afgekeken en overgenomen.’ 

3. (onbedoeld) Pijn doen

Het is het laatste wat we willen, ons kind meppen, pootje lappen of een blauwe scheen schoppen, maar ook dat onbedoeld kwetsen staat in de top drie van de parent fails.


Sofie zorgde er – per ongeluk – voor dat haar dochter al zeer vroeg haar eerste melktandje verloor: ‘We waren eitjes aan het bakken. Ze stond op het trapje, maar vond het allemaal toch niet zo boeiend en besloot er zelf terug af te kruipen. In één keer naar beneden, moet ze gedacht hebben, da’s sneller. En ze was dus haar snijtandje kwijt, lang voor ze zes was.

Pieter: Ik heb het voetje van onze dochter eens netjes tussen het achterwiel van mijn fiets gedraaid. Toppie. Tijdens een fietstochtje in de polder. Nergens bewoning, nergens een plekje om even te stoppen en op adem te komen. Dus ik moest met een huilende dochter achterop nog een half uur verder fietsen. De mensen keken alsof ik mijn kind mishandelde. Eigenlijk had ik zelf ook wel wat dat gevoel, zeker achteraf…Haar voet bleek echt donkerblauw en paars te zijn… Sindsdien check ik 37 keer of haar voetjes wel goed vastzitten in de steunen. Een keer, maar geen tweede keer meer.

Check check dubbelcheck

De autodeur dicht slaan, met een handje ertussen. Dat doffe geluid. En het oorverdovende geschreeuw dat erop volgt. Een voetbal in het gezicht trappen. De schommel te hard duwen, zodat zoon of dochterlief eraf vliegt. ’t Badwater te warm maken. Of net ijskoud. Je eigen kracht onderschatten en je kind té stevig oppakken.

Check. Check. Dubbel check.
Forking fork. Ik kan er veel afkruisen.

Misschien moet ik nu toch maar eens even de zwemzak van dochterlief controleren. Om er zeker van te zijn dat er een onderbroek in zit. Ik wil binnen dertig jaar niet horen dat ze een hele dag met een natte poep in de klas moest zitten.