Het voornemen om geen voornemens te nemen, kieperde slashparent Tineke ergens halverwege het jaar de vuilbak in. Vol goeie intenties trok ze aan het begin van het schooljaar haar proper gewassen en gestreken Supermama-cape aan en vloog er met goeie moed in. Ziet die cape er na 2 maanden school nog helemaal spik en span uit? Curieus? Dat lees je gewoon hieronder. 

TINEKE

Afgelopen januari- het lijkt een kleine eeuwigheid geleden- beloofde ik mezelf dat ik me dit jaar niets zou voornemen. Ik zou niet gaan lijnen of de strijk bijhouden. Ik zou de rommel in huis oogluikend toelaten en er niet mee zitten dat mijn bullet journal vier maanden in het verleden leeft of dat er twee keer in de week pizza op het menu staat omdat ik mezelf niet tot koken kan brengen. Ik keek er oprecht naar uit om de riem eraf te gooien en het mezelf niet moeilijker dan nodig te maken.

Kilo’s noch rommel

En even leek het voornemen om geen voornemens te maken me te gaan lukken. Ik lette op kilo’s noch rommel en genoot van de rust in mijn hoofd. Toch kwamen er al gauw barsten in mijn plan. We bouwden een nieuw huis en opeens kon ik alleen maar een opgeruimde living verdragen. Ik kreeg een kookboek van Ottolenghi cadeau en plots was daar weer die drang om mijn gezin elke avond een vers gekookte en liefst nog gezonde maaltijd voor te schotelen. En toen ik een etalagepop met een kleurrijke loopbroek zag pronken, droomde ik al van het maatje minder dat die broek mij- mits ze voor de juiste doelen werd aangewend- kon opleveren.

Blijkbaar kan ik niet zonder doelen, plannen of dromen. En al zeker niet als mijn kinderen in het spel zijn. Dat merkte ik pas echt toen ik aan het einde van de zomer de eerste schooldag op de kalender zag opdoemen. Naarmate die dag dichter kwam, groeide in mij het verlangen om een betere moeder wou zijn dan degene die ik tijdens het vorige schooljaar was. En moeilijk kon dat niet zijn, dacht ik.

Beschimmeld brood en over het hoofd geziene oudercontacten

Ik was tenslotte een moeder die het oudercontact vergeten was en in een haastige ochtend eens per ongeluk beschimmeld brood aan haar kroost had meegegeven. Ik was die moeder die de briefjes van de juf pas in volle ochtendrush bij het inderhaast vullen van de boekentassen tussen een halfvergane banaan en een handvol kiezelsteentjes vond en daarom geen tijd meer had om kartonnen dozen of kussenslopen te verzamelen. Ik was de  moeder die twee dagen op rij dacht dat het Dikketruiendag was en de pyamadag van Bednet bijna vergeten was… Maar die moeder zou ik niet meer zijn, die moeder gooide ik met de versleten turnpantoffels van het afgelopen schooljaar in de vuilbak en legde ik samen met de niet zo geslaagde knutselwerkjes van de kroost bij het oud papier. Ik wist het zeker: dit schooljaar zou ik een betere moeder zijn!

Coming up: de Perfecte Moeder

Mijn moederinstinct nam het over van mijn verlangen om het ‘te laten hangen’ en de boel maar gewoon de boel te laten.  Bentoboxen en ergonomisch verantwoorde drinkbussen konden niet snel genoeg worden aangeleverd. Nieuwe boekentassen werden zorgvuldig uitgekozen. Ik oefende de blokletters met mijn dochter en experimenteerde in de keuken met recepten voor gezonde koekjes. Ik nam me voor dat de brooddozen van de kindjes enkel met gezond eten zouden gevuld worden en dat we elke avond voor het slapen een gezelschapsspelletje zouden spelen in plaats van voor de TV te hangen. Ik besloot dat we elke avond met z’n vijven samen rond de tafel zouden zitten en aandachtig en vol interesse naar elkaars dag zouden luisteren. En nooit, nooit zou ik nog vergeten om de drie mondjes kindertandjes te poetsen voor het slapengaan…

Barsten in het pantser

Maar toen kwam de eerste schooldag. Zelfvoldaan en ervan overtuigd dat ik alles onder controle had liet ik in mijn kroost in de capabele handen van de Echtgenoot terwijl ik vroeg uit werken ging. En toen kreeg ik van hem bericht of ik iets over hoedjes wist. Ik kreeg een foto doorgestuurd van mijn hoedloze kroost temidden van hun letterlijk goedgemutste klasgenoten en dacht meteen van ‘kak’ en ‘shit’ en nog wat moois meer toen ik me het mailtje herinnerde dat ik de week tevoren van de school had gekregen en net te snel had weggeklikt om te onthouden wat er in stond. De eerste schooldag was nog geen uur oud of daar waren ze al, die barsten in mijn Perfecte Moeder-pantser en de eerste plooien in mijn Supermama-cape…

Goed genoeg

Inmiddels is het schooljaar alweer bijna twee maanden oud en weet ik: de perfecte moeder word ik niet. Maar dat hoeft ook niet. Ik heb de zwemtas van mijn dochter al meegegeven aan mijn dochter toen het helemaal geen zwemmen was en de kleuterjuf vraagt al wekenlang naar twee pasfoto’s die ik telkens weer lijk te vergeten. En tijdens die eerste week hadden we pas na drie dagen door dat de inschrijvingen voor de warme maaltijden niet in orde waren en onze kindjes al die tijd hun ochtendboterhammetjes ’s middags hadden opgegeten. Maar dat geeft niet. Want de moeder die ik ben, is een moeder die elke dag haar best doet en met wisselend succes in haar veel te hoog ingezette opzet slaagt. Een moeder die altijd probeert, maar zelden excelleert. En dat is goed genoeg. Voor mezelf en voor mijn kinderen.