De schouders laten hangen staat niet in het woordenboek van PowerParents. Bij het zoontje van slashparent Vanessa (46) vonden de dokters afgelopen zomer een tumor. Maar dit sympathieke gezin laat zich niet kisten. Feestjes, moppen maken en lekker gewoon-doen is bij hen de dagelijkse en normale kost. En naar school gaan? Dat doet Arthur(10) halftijds via Bednet.  "Uiteraard ben je in je hoofd sluimerend en constant bezig met de ziekte van je zoon", zegt Vanessa, slashparent van  Arthur(10) bij wie er vorige zomer een tumor in de buik werd gevonden. Per toeval. Maar Vanessa is een echte PowerParent: lees als ouders die niet de gemakkelijkste weg krijgen, maar keihard de schouders niet laten hangen. Zo van het glas is halfvol enzo. Vanessa is samen met Werner, heeft nog een dochter Delphine (13) en is juf in het zesde leerjaar waar ook haar zoon school loopt. Heel lang werkte ze 4/5de, maar sinds de operatie van haar zoon werkt ze nog halftijds. Want ondanks dat Arthur niet constant 'ziek' is, geraakt hij wel snel vermoeid. Daarom gaat hij enkel in de voormiddag naar school en volgt hij in de namiddag les via Bednet. bdr VANESSA Arthur viel vaak wat uit overdag. Het leek als een suikerdip, want het gebeurde steeds rond de middag in de klas. We dachten daardoor snel aan diabetes en dat hebben we dan ook laten onderzoeken. Maar daaruit kwam er iets anders aan het licht: een tumor van 3 centimeter in zijn buik. Dat vonden we vreemd, want onze zoon klaagde nooit over buikpuin. Alles ging zo snel. Ik herinner me nog dat we maandag een scan lieten doen en dat we 's avonds al telefoon kregen. Ze hadden iets gevonden. Een weefsel waarvan ze nog niet precies konden zeggen wat het was. De enige gedachte, het enige houvast die ik had was: ik hoop dat het goedaardig is. Toen bleek dat de tumor snel groeide, hebben ze geopereerd. We weten op dit moment nog niet of hij teruggroeit of ons gerust laat. Wel dat hij goedaardig was. We zitten nog met veel vragen en onduidelijkheid.

Doe maar gewoon

Arthur is vaak heel moe, maar niet ziek. Hij wilt gewoon het actieve gezin blijven zoals we altijd waren. Geregeld op vakantie, naar feestjes, de dingen blijven doen zoals daarvoor. We zijn dus thuis niet continu bezig met die tumor. Het laatste wat we willen is een voortdurende en negatieve sfeer. Als ouder maak je je uiteraard zorgen. Maar ik leer loslaten. Ik kan er toch niets aan veranderen. Arthur krijgt de beste zorgen in Gasthuisberg in Leuven. En dankzij Bednet kan hij zijn "gewone leven" gemakkelijk aanhouden.

Bednet to the rescue

In de voormiddag gaat Arthur naar school, en in de namiddag volgt hij de lessen thuis via de computer. De set van Bednet is ingenieus samengesteld. Via de laptop en de camera in de klas kan hij meevolgen, en zelfs inzoomen op het bord. En via de printer en scan kan hij zijn takenbladen gemakkelijk ontvangen, invullen en terugsturen. Als Arthur iets wilt vragen of een antwoord wilt geven, duwt hij op een knop waardoor zijn scherm in de klas rood begint te knipperen. Heel tof gedaan. Als hij mocht kiezen, zou Arthur natuurlijk liever écht naar school gaan. Maar dankzij Bednet is hij toch minder ongerust om dingen te missen. Ik had er zelf niet aan gedacht om Bednet aan te vragen. Je hebt snel zoiets van: "dat hoeft toch allemaal niet voor ons, binnen enkele weken is hij er weer gewoon bovenop'. Maar de directie drong aan. Het klopt uiteraard wel dat al die kabels trekken doorheen de school ook later voor andere kinderen nog kan gebruikt worden. Achteraf ben ik wel blij dat we Bednet hebben aangevraagd, want Arthur heeft nu veel meer rust om op het gemak op krachten te komen. Zonder de stress van iets te missen.

Impact op het gezin

Of ik als ouder veranderd ben door dit alles? Wij zijn een vrolijk en nuchter gezin. En laten we zeggen dat het niet is omdat dat manneke ziek is, dat hij niet beleefd moet zijn of dat alles plots rond hem draait. (lacht) Arthur is ook heel down to earth en wil vooral niet betutteld worden. Hij wil gewoon duidelijke antwoorden op zijn vragen, en wij proberen die zo goed als mogelijk te geven. Toch was ik erg gecharmeerd door een compliment dat de dokter onlangs gaf. Ze zei: het is bewonderenswaardig hoe je met deze moeilijke situatie omgaat. Dat had wel impact. Vooral omdat het iemands mond kwam die dagelijks met dit soort dingen in aanraking komt.

Keihard genieten!

Ik heb dan ook al mijn dosis meegemaakt. Mijn mama had borstkanker, en mijn papa ben ik verloren aan longkanker. Op een bepaald moment waren ze samen ziek. Zoiets geeft je sowieso een andere kijk. Je maakt je daarna minder druk over wat anderen wel als 'zwaar' zien. En ook in het ziekenhuis rondlopen geeft een andere kijk op de wereld.  Maar soms denk je wel: nu zit ik hier terug. Dat is niet zo gemakkelijk. Maar ik wil daar zeker niet over zeuren. Ik probeer voldoende los te laten, we blijven positief denken. Daarnet zijn we samen gaan wandelen in het bos. We kunnen dat en dus hebben we dat ook gewoon gedaan. Dat was vroeger niet anders. Genieten moet je altijd doen.
Dit artikel is een samenwerking met Bednet.  En ook jij kan steunen! Laat je kind op vrijdag 9 maart, de Nationale pyjamadag van Bednet, in pyjama of onesie naar school gaan. Met een leuke klasfoto steekt je kind langdurig zieke kinderen en jongeren een hart onder de riem. Alle info vind je hier: www.bednet.be/pyjamadag PS: wel even checken met de leerkracht/directeur of de klas mag deelnemen :-)