De dingen des levens, met drie mannen, een vrouw en twee katten onder één dak. Dat brengt al eens een al dan niet sappig verhaal met zich mee. Zo gaat dat bij slashparent Erika. Zij laat maandelijks achter haar deur kijken hoe dat precies gaat. Laten we het bijvoorbeeld deze keer eens hebben over virussen in huis. En dan hebben we het niet over de griep!

ERIKA

ons huis, daar waar de evenaar loopt

De jongste zoon heeft sinds kort een weekendjob gescoord. Elke zondag springt hij om 4u20 helemaal gemotiveerd uit zijn bed om bij een plaatselijke bakker de bergen pistolets en sandwiches in het juiste rek te krijgen. Je leest het goed, 4u20 's ochtends! Toen de dieren nog spraken en deze moeder zich nog liet gelden in het nachtleven, was ik op dat uur nog maar net klaar met de opwarmingsoefeningen op de dansvloer. Kei trots zijn mijn man en ik dus op dat kind van 15 voor zijn enthousiasme op dat ontiegelijke vroege zondagsuur. Blij ook dat hij zijn eigen remedie gevonden heeft voor dat magische gat in zijn hand waar al zijn geld in verdwijnt. 

4u20, onze tijdzone. Dat is het moment dat de oudste zoon aan zijn vierde welverdiende (lees enig sarcasme) remslaap begint. Er werd dan ook met aandrang gevraagd aan de jongste zoon om met enige stilte de slaapkamer, de badkamer en het huis te verlaten zodat de nachtrust niet verstoord zou worden. Ook hier lees je het goed, ONZE tijdzone. En die geldt niet voor de oudste zoon. Zoveel is wel duidelijk!

Hoe de dagen tegenwoordig hier thuis verlopen... Vragen stellen mag, taakjes uitdelen ook, maar alle uitvoeringswerken gebeuren enkel en alleen in zijn tijdzone, en die is heel, maar dan ook heel, erg ver verwijderd van de onze. Ze moet zich sowieso ook ergens bevinden rond de evenaar, want we hebben al duidelijk gemerkt dat die door zijn gat loopt. En nee, ik excuseer me niet voor deze plastische uitstpraak, ik noem de dingen graag bij de naam. Misverstanden sluit ik graag zoveel mogelijk uit. 

Gooi dat leven in een andere tijdzone samen met het feit dat sommige woorden zoals: 'nu', 'remediëringsopdracht', 'fluo hesje' en'scheren' uit zijn woordenschat zijn verdwenen en dat we bij momenten een andere onverstaanbare taal ("Jullie begrijpen mij niet!") tegen elkaar spreken, vrees ik dat we met een virus zitten. Niet die ene die nu zijn ronde doet, genoemd naar dat lekkere Mexicaanse biertje. Wel die afgeleide van het Latijnse 'pubes', waarvan zelfs gene mens weet waar dat woord eigenlijk van komt. Vermoedens zijn er wel, maar daar komen we nergens mee, toch niet als je een kind in huis hebt, bevangen door puberitis. Duidelijkheid graag en liefst ook een remedie hiertegen of op z'n minst een afzwakkend medicijntje met een klare bijsluiter. 

Wat waren we onnozel

In alle naïviteit waren we ervan overtuigd dat de oudste zoon al in die mate een weerstand had opgebouwd, dat de puberteit aan hem zou voorbij gaan. Eens de 16 gepasseerd, zijn ze daar toch niet meer vatbaar voor? Naïef dus, want miljaardenondedju, dat virus heeft ondertussen elke vezel in zijn lijf overgenomen. Dat woedt gelijk een orkaan waarvoor Trump sowieso nieuwe haarimplantaten nodig zou hebben. Al kan hij die ook gebruiken zonder orkaan.

Dat pubervirus heeft trouwens ook het bijzondere kenmerk dat de drager ervan niet de bijwerkingen ervaart maar des te meer de dichte omgeving. Bijwerkingen zoals je die bij een echte griep ziet:

  • vermoeidheid na discussie 76438851 van de dag
  • keelpijn want het kind hoort tijdens een acute aanval van puberitis net wat minder goed, dus je moet wat luider gaan praten
  • hoofdpijn als gevolg van bovenstaande twee
  • misselijkheid want OMG, dat geurtje; wie of wat is er doodgegaan in de kamer
  • een ijl gevoel als in: 'Kind, ik zie het al helemaal voor me, jij plakkend achter het behang, onbeweeglijk en vooral, helemaal stil!'

Van kak naar regelrechte stinkende schijt

Op zo'n momenten denk ik al eens aan ons KAK-boek, want been there, done that, van de eerste tot de laatste pagina. Maar écht, het gaat van KAK naar SCHIJT, want dit wist ik niet voor ik kinderen had! Dus als je dacht dat je het met de wispelturige buien van je kleuter wel gezien had, you ain't seen justekes nikske yet. 

In the meanwhile zou ik willen denken en geloven dat de jongste zoon de puberteit gaat passeren, maar 't schijnt dat een ezel zich geen twee keer aan dezelfde steen stoot, dus ik blijf op mijn hoede. En ondertussen geniet ik nog even van dat gezonde virusvrije kind dat me elke zondagmiddag voorziet van taart, vers van de bakker.