Het is niet al goud dat blinkt, ook al toont Instagram ons vaak het tegendeel. Want ja, we willen toch allemaal het mooiste moment op de meest mooie manier tonen aan onze framily en de rest van het universum. En net op dat moment zit uiteraard de zon verkeerd, loopt er snottebel uit de neus van je kind of staat je smartphone ingesteld op video. Weg picture perfect! Maar misschien geven net die beeldjes dat onverwachte tikkeltje meer punch aan je verhaal of omgekeerd. Slashparent Laura gaf er een naam aan, #realstagram, en deelt er vanaf nu maandelijks eentje met ons.

LAURA

Waarom roep je in godsnaam op je kinderen?
Omdat je denkt dat het helpt, ze een les leert, hen doet verschieten? Mooi niet.
Het laat je simpelweg achter met enkel een schuldgevoel.

Ik wéét nochtans dat het beter kan, dat er een gulden middenweg moet bestaan tussen te zacht en te hard optreden.

Ons gezin is een en al voor hopen en hopen liefde maar óók voor tonnen consequentie. Zo denken wij mooie mensjes te kunnen maken. Maar waar je geduld en flexibiliteit verwacht in de ouderrol, bots ik vaak op woede. Waar komt dát vandaan?!
Massa’s slaaptekort, minieme ontslagstress, eindeloos gecross en gehaast hebben er misschien wel iets in mee te maken. Wat denk je, herkenbaar?

Daarnet bedekte Robert de badkamervloer met pampers van zijn zus.

sjgAADKcNtNGRH33AvijPXr0lNKyZ1GGoIk01vvN.jpeg

“Nog mijn pamper.”
“Nog mijn pamper.”
“Nog mijn pamper.”

Het kind daagt mij uit en ik ben niet slim genoeg. Ik verhef mijn stem in de eerste lettergreep... ... en herpak me, laat hem vreugdevol verder spelen. We ruimen straks na Mia’s rust de boel wel weer samen op.

Overwinning x2.