't Is allemaal zo gemakkelijk niet! En al zeker niet als je de dingen helemaal anders in je hoofd had uitgewerkt. De dagelijkse kost als in 'slashparenting' serveert je al eens, willens nillens, wat exotischere gerechten voor dan een eenvoudig boerenstoofpotje. Ook bij onze noorderburen dragen ze van hetzelfde laken een broek. Slashparent Marc aan het woord!

MARC

Deze thuiswerkende huisman speelt niet graag bordspelletjes (met zijn kinderen). Zo dat is eruit. Ik kan namelijk A, niet zo goed tegen mijn verlies en vooral B, ik ben in mijn eigen jeugd een beetje overgamed. Toen ik 9 en 11 was bestonden online streaming en gameconsoles niet en waren de winters wél guur en koud.

Zet mij maar in een bioscoop met rechts naast me de jongste en links de oudste, meer hoeft dat niet te zijn. Speciaal voor de kinderen begin ik dan met een Laurel en Hardy taartgevecht om vervolgens via Annie en Monty Python te eindigen met Alien Resurrection. Voorwaar, dat is best een mooie opbouw. 

Maar goed, dat gebeurt dus nooit. De realiteit is dat de oudste een aandachtspanne heeft van max één minuut en de jongste een wel erg specifieke voorkeur heeft (lees: alleen Pipi Langkous). Daar zit je dan met je goede bedoelingen en je medium-size popcorn en je slurpie. 


Fortnite jezelf maar in slaap!

Onze interesses botsen en dat is pedagogisch gezond als het pubers zijn, maar DAT ZIJN ZE NOG NIET! Denken dat ze uiteindelijk wel zullen plooien is daarom net zo naïef als denken dat ze ooit na één keer vragen: ‘Oké, zal ik doen allerliefste papa’, zullen zeggen.

De ‘hoe lang en wat mag ik gamen’-discussie heeft ook mijn gezin platgeslagen. Soms denk ik: 'Doe het maar jongen, Fortnite jezelf maar in slaap.' Hij zou het nog doen ook. Want jeetjeminamoseskriebel, wat is dat corrigeren vermoeiend zeg. Vooral voor de thuiswerkende huisman.

Ik heb als thuiswerkende huisman vooral kinderactiviteiten nodig die zo min mogelijk betrokkenheid van mij verwachten. Nog beter is het als ze er iets van opsteken, maar aan de andere kant: ze gaan ook gewoon naar school. Dus roep ik geregeld uit pedagogische armoede: ‘Zet dinges maar op, Disney+.' Een film met een goed geconstrueerd verhaal acht ik altijd nog beter voor het kinderbrein dan gamen, al zal er ongetwijfeld wetenschappelijk onderzoek zijn dat het tegenovergestelde claimt. Ander voordeel van een film: ik hoef niet elke twee seconden naar beneden om ze uit elkaars haren te halen. 

Dat gezegd hebbende, in het kinderbrein kan alles ontaarden in een conflict. Zelfs Disney+.

Domme aanvulling op een eerdere stommiteit

Maar goed, kijk hoe ze zich lam vervelen. De oudste, de jongste (plus logeervriendje M.)

Wat ook niet helpt, is dat kinderen met afstand ‘s werelds slechtste kiezers zijn. Zeg je kies maar, dan gebeurt het volgende:
“Mij maakt het niets uit”, zegt de jongste die opeens raar over de vloer begint te rollen.
“Mij wel”, roept de oudste die op de jongste duikt.
Ik wil Black Panther zien zegt M. die half over de bank hangt, zijn voeten in sokken tegen de muur.
“Ik niet”, zegt de jongste.
“Het maakte jou toch niks uit zei je net”, pareert de oudste.
“Ja, maar Black Panther wil ik niet zien”, geeft ze terug. 
"Samen beslissen jongens", scheidsrechter ik. Wat natuurlijk een stomme aanvulling is op een eerder stom voorstel. 

“Wij willen Rapunzel zien”, roept de jongste.
“Wij? Zegt de oudste. “Oh nee, echt niet, nee nee nee.”
“Oké dan: Coco!”, stelt de jongste voor. 

Omringd door deze discussie probeer ik - om de keuze te bespoedigen - nog wat cinemakennis over te dragen en maak daarmee nul indruk. Net als toen ik ze vroeg waar het idee achter Fortnite vandaan komt. Ik dacht on topic te zijn. Not! Ik zei: “Van Battle Royal, een Japanse film uit 2000, wat eigenlijk weer een boekverfilming is. Maar voor die film zijn jullie nog te jong." 

Lords of the Flies dan? Eenzelfde soort idee. Iemand daar bekend mee? Ow shit, ik opper literatuur. Kapot saai hoor je dan. “Boek? Haha, gast!”, zegt de oudste. “Wij lezen niet, wij killen!” Waarop ik reageer door te zeggen dat killen echt niet okay is en mij gast noemen al helemaal niet. 

Nou jongens, wordt het nog wat? Papa heeft haast

“De meeste stemmen gelden”, opper ik. Ze zijn met z’n drieën. Ik schuif Rapunzel naar voren.
“Nee”, hoor ik. “Daar zit een enge scene in”, zegt de oudste.
“Welke dan?”, vraag ik.
“Die met hypnose.”
“Zit daar hypnose in? Dus je hebt hem al gezien?”
“Alleen de voorfilm.” 
“Zeg dat dan dat je daar last van hebt.”
“Dat weten jullie toch?”
“Ja nou, mogen wij ook iets vergeten?”, piept de jongste. 
“Vooruit dan maar. Zet Rapunzel maar op. Omdat jullie zo aan mijn kop zeuren.” 
“Ahhh, nee. Niet Rapunzel. Ik kijk liever naar, naar, naar...”
“Nou, wordt het nog wat jongens? Ik moet nog werken, kiezen. Nu. Kom op.”

Een unanieme keuze is belangrijk, want als ik zonder consensus naar de zolder ga, ben ik zeker en vast binnen 5 minuten weer beneden om ze uit elkaars haren te halen.

“Nee wacht.”
“Annie dan maar.”
“Daar zingen ze in. Vinden we stom.”
“We kunnen ook gewoon naar Noord-Ierland - Nederland kijken.”

Zucht.

Dan gaat de deurbel.
Alle drie springen ze enthousiast gillend op alsof iemand met pizza aan de deur staat.
“Wie is dat? Wie is dat? Wie is dat?” schreeuwen ze in koor en rennen de gang in.
“Dat is Rapunzel!” roep ik ze nog na. “Ze heeft een handgranaat bij zich en als ze niet snel dekking zoekt wordt ze - BAM - genadeloos gekilled met een headshot. The End!”