Voor je aan kinderen begint, heb je veel goede voornemens. Waaronder een vaak voorkomend punt: het tv-kijken binnen de perken houden. Slahparent Nele en haar man beslisten een tijd geleden om de kijkbuis aan deur te zetten. Hoe dat gekomen is en hoe dat nu loopt lees je hieronder.

't is zo gemakkelijk 

‘Studio 100 komt er niet in!’ scanderen we maar al te graag met z’n allen. En dan plots neemt die enge veel te grote clown je huiskamer in en neurie je mee met de intro van de blonde vrouw in het latex roze pak. Het is gebeurd. Goede voornemens? De deur uit! En waarom? We kennen allemaal de voordelen van het scherm: ‘De kinderen in stilte bezighouden.’                                                                          

Bij ons was het een gewoonte geworden om onze dochter haar flesje te laten drinken voor de televisie. Want dan was ze afgeleid en dronk ze goed. Nadien was het gewoon een gewoonte... Het is niet dat de televisie constant opstond, maar wanneer er eentje moe werd, grepen we wel snel naar de afstandsbediening. Even de tijd rekken... Mute.

Unplugged

Af en toe hadden we het er wel eens over. Maar de stap om de televisie echt weg te doen, werd nog niet gezet. Toen we een weekje naar Friesland op reis gingen, genoten we des te meer van de tv-loze avonden. We genoten van de natuur, van elkaar. De tijd verloren we uit het oog. En daarom besloten we om dit door te trekken.

De kijkkast werd losgekoppeld. Hij kreeg een plekje in de berging waar hij als een gestraft kind naar de muur mocht kijken in plaats dat er nog iemand naar hem omkeek. Hij staat in de berging te wachten onder een doek tot iemand zijn waarde hoger inschat dan dat wij nu doen. Voor de kinderen even onwennig. Helder weet waar hij staat en vroeg er eerst wel eens naar. Hazel wierp haar handpalmen de lucht in en zei ‘weg’! Al vlug bleek het geen gemis te zijn. Integendeel. De televisie ging weg en de ruimte werd ingevuld. Letterlijk maar ook figuurlijk.

Doe eens wat anders

De avonden worden zinvoller besteed. We spelen een gezelschapsspel, maken samen met Helder iets uit Lego of lezen een boekje. Wanneer het mooi weer is, trekken we de tuin in. Wat we ook doen, er is interactie. We doen het samen. We genieten er echt van. In die ene maand tijd las ik twee boeken uit. Wat voor mij echt wel een record is in die tijdspanne. In het begin was het niet zo evident. Wanneer de kinderen naar bed waren bleven we soms maar verder doen met spullen opruimen, dingen klaarzetten of net wegdoen. Geen programma op tv dat op ons wachtte, dus deden we maar door. Maar dit regelde zichzelf.

We zorgen er nu wel voor dat we nog even wat ontspanning nemen voor onszelf. Ons even neervlijen in de zetel. Een boek lezen, muziek beluisteren, wat creatief bezig zijn of het yogamatje uitrollen. Soms gewoon eens ‘stop’, rust... naar bed wanneer we moe zijn. Het heeft ons dichter gebracht bij een manier van leven waar we achter staan: bewuster leven. In het hier en nu zijn. Voelen wat je voelt. Ook de kinderen. Wanneer ze moe zijn of “vervelend” even de tijd nemen en echt luisteren. Geen gemis. Of misschien toch. Van een kast die triestig van onder het doek kijkt en weet dat die warme huiskamer niet meer voor hem is weggelegd.

het gemis

We hebben geen plannen om de televisie weer zijn oude vertrouwde plekje te geven. Wel missen we soms eens een échte goede film of documentaire. Daar zien we dan ook wel de waarde van in. Dus sluiten we het niet uit dat er misschien een beamer komt waarmee we een film of foto’s kunnen afspelen. Niet dagelijks en misschien zelfs niet wekelijks. Het magische van het beeld zal ons op deze manier nog meer kunnen betoveren.

Wat wel gek is, is dat we nu eens aan het bekijken zijn om een ander abonnement te nemen bij onze tele-operator. Maar een pack waarbij geen digitale televisie inbegrepen is, vind je dus niet! Ofwel neem je het erbij ofwel ga je voor een apart abonnement voor gsm en internet en betaal je meer of krijg je minder waar voor je geld... Daar dient dus nog aan gesleuteld te worden.