Op 1 januari startte ik met een #NoBuyChallenge voor maar liefst 6
maanden. Ondertussen zit ik nét over de helft. En ik leef nog, hoera! Heb ik dat goede voornemen alweer laten vallen - net als alle andere - of  werd het toch een geslaagde #resetteketet? Effe
checken: lukt dat hier wel, en hoe zit het met de moraal? 

Lees hier hoe ik mijn goede voornemens neerschreef en hoe ik mijn plannen opvatte in januari. Bij aanvang was er in mijn omgeving veel twijfel. No hard feelings: ik had mijn reputatie tegen. Maar ondertussen ben ik ruim 3 maanden verder, en het is hier keihard aan het lukken! Bonus: ik leerde mezelf beter kennen en kweekte enkele nieuwe gewoontes. Prepare to learn from the worst! 

Moeder, waarom koop ik?

Bewuster consumeren. Daar doe ik dit voor. Dat gaat over wat ik koop en vooral over waarom ik het koop. De eerste weken was ik daarom extra alert voor mijn triggers en patronen:

  • Vaststelling 1: Ik koop zelden iets omdat ik het écht nodig heb, dat is kwantitatief bewezen in mijn kasten.
  • Vaststelling 2: Ik koop vaak emotioneel. Om te vieren, als beloning, tegen een slecht gevoel, voor de zekerheid. Sommige onder ons eten in zo’n gevallen een reep chocolade, ik koop oogschaduw (én een reep chocolade, ah ja!).
  • Vaststelling 3: Ik vind naar de stad gaan en “de winkels doen” een gezellig uitje, waardoor ik meestal elk vrij moment zo spendeer. En bij uitstapjes horen uitgaven, want thuiskomen met lege handen: dat doe ik niet.
  • Vaststelling 4: Online “shoppen”, of moet ik zeggen: wishlisten. Dat is een soort reflex, zoals mijn sociale media checken. Ik verlies er tijd mee en het leidt meestal tot niks, zelfs niet altijd tot een aankoop.

Besluit

Ik koop als reactie op externe of interne prikkels en het gebeurt vaak zonder voorafgaande intentie. Zoals het broodmandje leegeten op restaurant:“Oeps! Was ik dat?” En dan toch een nieuw mandje vragen godbetert!

Intentie versus impuls

Als ik mezelf betrap op zo’n trigger-gedrag, is mijn antwoord nu: “Néén, jij mag niks kopen!” Maar dat is uiteraard niet eeuwig houdbaar. Ik las dat het helpt om de emoties achter een koopimpuls te herkennen. Vervolgens verzin je er een antwoord op dat geen aankoop vereist. Op termijn heb je dan minder het gevoel dat je jezelf iets ontzegt, want je doet iets anders dat ook fijn is. Klinkt misschien een beetje klef, ik weet het. Maar ik probeer het nu geregeld en - hoera! - het werkt echt.

Een beetje inspiratie:

  • Nood aan mentale relaxatie? Doe een dutje in plaats van op automatische piloot door webshops te scrollen. Aaah, slaap: underrated en onbetaalbaar!
  • Genieten van een vrij moment? Overdag een bad nemen, in plaats van naar de stad trekken, is even leuk! Of een podcast luisteren, foto’s bekijken, de natuur in,...
  • Zin in 'iets nieuws'? Haal een 'nieuw' boek of een 'nieuwe' film in de bib.
  • Onzeker, triest, boos? Een telefoontje met een vriendin, een brief naar mezelf, even uit de bol gaan op mijn favoriete nummer… Een goed gevoel kan je niet kopen, right?

De truc van uitstel en afstel

Bij aanvang van de challenge startte ik een “dit-koop-ik-nadien-lijstje”. Wat blijkt nu? Allemaal overbodig! Er is zo weinig écht belangrijk. Als ik lang genoeg wacht, kom ik meestal tot de conclusie dat ik mijn plan kan trekken met wat ik heb of met wat ik kan lenen.

Voor mij is de capsule wardrobe in deze thuiswerktijden een prima aanpak: 2 outfits tijdens de week, en 1 in ’t weekend. En ’t is hier niet van te mixen en te matchen: ik herhaal vaak dezelfde looks. Oh-zo-chill! Als het buitenleven weer mogelijk is, duik ik wel weer in mijn kasten om spannende outfits te bedenken. Nu nog hopen dat die coronakilo’s me geen parten zullen spelen in mijn thuispashok!

Kijk eens diep in mijn ogen …

Eerlijk is eerlijk: ik kocht wel nog wat. Een laptoptas voor het werk. Schoenen en kleren voor een dochter in de groei. Ook de man kreeg enkele t-shirts om versleten exemplaren te vervangen (die heeft eerder een #YesBuyChallenge nodig). En ja… ik kocht ook twee panty’s in de solden: to-taal onnodig! ’t Is een leercurve hé.

Wow, veel uitgespaard?

Tja, dat valt wat tegen. Een hypotheek, vaste kosten, een kind soigneren en een huis en tuin in orde zetten: geld vindt bij ons altijd een weg naar buiten. Dus ja, ik geef wel minder uit aan onnodige zaken, maar het valt helaas niet op. Anderzijds gaan de centen nu naar investeringen op lange termijn. En dat geeft meer en langer voldoening.

Ik voel nog steeds af en toe de goesting in iets nieuws, maar ik kan makkelijker neen zeggen. Nog 3 maanden te gaan: het is lente, de nieuwe collecties zijn er … het blijft een uitdaging. Benieuwd of het me zal lukken.. Afspraak hier, bij Maison Slash, na de volle 6 maand om te zien hoe dat afloopt!

Wie er zelf ook wil invliegen, kan hier nog wat startertips lezen.