Als ik ooit een carrièreswitch beoog en als het leven ooit
terugkeert zoals het vroeger was, dan ga ik iets doen in de evenementensector.
Een gepast diploma heb ik niet, maar wel tonnen ervaring en een cv waar je niet
naast kunt kijken. Het laatste jaar was ik immers eventorganisator in
bijberoep. Zonder een cent te verdienen weliswaar, er wordt weinig omzet
gedraaid in de sector momenteel. Bovendien organiseerde ik events voor een
beperkt publiek zonder groot budget… mijn tieners!

Ik rolde er in feite een beetje in, het begon instinctief. De dingen die mijn tieners niet meer konden en mochten, ging ik gaan compenseren met wat wel nog mocht. Eerst waren dat nog simpele wandelingen, fietstochtjes en een occasionele taart als vieruurtje. Ondertussen organiseer ik wandelmeerdaagsen, dessertbuffetten en cinema-avonden met stereogeluid. Er gaat geen zaterdag voorbij of die wordt ingekleed als gourmetavond, gigantische-apertitief-avond-zonder-einde of mexicaanse tortilla avond, inclusief de gepaste soundtrack.

Research is life! 

Ik speur het internet af op zoek naar corona- en tienerproof tentoonstellingen en koppel die met een bezoekje aan de beste take away in de buurt die we opeten in het lokale skatepark. Organisatie is everything! Ik weet ondertussen wat hun lievelingstaart is en ik kan inschatten op welk moment in de week ik die moet voorschotelen om een portie puberdrama te vermijden. 

Soms word ik wel een beetje moe van mezelf. Ik weet  immers ook niet of het veel oplevert. Al leg ik de lat niet te hoog. Ze dragen nog steeds netjes een mondmasker en hadden op geen enkel moment plannen om naar Ter Kameren te sporen. En hoewel ik telkens wel nieuwe energie en inspiratie vind om opnieuw die slingers op te hangen, kijk ik uit naar de dag dat ik hun entertainment weer wat kan uitbesteden. Ik hoop gewoon dat het me nog zal lukken en dat mijn eventorganisatiewoede  geen verslaving is geworden tegen dan. Het zal alleszins afkicken worden.