Slashparent Els had nooit gedacht dat het coronavirus haar leven zo op z'n kop zou zetten. Ze bleef er in het begin heel nuchter onder, tot haar mama ziek werd. Plotseling kende ze iemand van die cijfertjes op het nieuws. Een helse rollercoaster van goed en slecht nieuws volgde. Vier weken lang wachtte ze bang af en vocht haar moeder tegen het coronavirus in het Jan Palfijnziekenhuis in Merksem. Op 24 april moesten ze uiteindelijk afscheid nemen, iets onwezenlijk, en al helemaal in zulke omstandigheden.

Midden maart werden Els haar beide ouders plots ziek. Twee fitte zestigers die in hun eigen zaak werken en zelden ziek zijn. "Ze hadden koorts, hoofdpijn maagpijn,... De typische symptomen van een buikgriepje, althans dat dachten we toen toch", vertelt Els. Van hoesten was in het begin geen sprake, de link met corona legden ze dus niet direct. "Ik belde elke dag om even te checken hoe het ging en of ze iets nodig hadden van de winkel. Maar echt zorgen maakte ik me toen nog niet", vertelt Els. 

Van autorit naar kunstmatige coma in twee uur tijd

Naarmate de week vorderde, begon de situatie bij de mama van Els te verslechteren. Ze kreeg last van een kriebelhoest en toen Els haar op een avond belde, kon ze haar amper verstaan. 'Ik ben niet kortademig, het zijn gewoon een beetje mijn bovenste luchtwegen', zei ze. "Ik besefte toen dat mama wel echt serieus ziek was, maar dat ze het een beetje probeerde te verstoppen."

Els besloot naar haar eigen huisarts te bellen. Haar mama, die nooit ziek is, heeft er namelijk geen. En de plaat van 'uitrusten en het kan nog wel even duren', van haar papa's huisarts bleef een beetje hangen. "Mijn huisarts reageerde geweldig in deze situatie. Telefonisch een diagnose stellen is bijzonder moeilijk, zeker als je de persoon waarover het gaat, niet aan de lijn hebt. Ze stelde voor om zelf even een belletje met mijn mama te doen." De huisarts van Els verwees haar door naar een triagepunt. "Ze wilde niet meteen gaan, ze moest en zou eerst nog douchen, dus ik plande een afspraak voor de dag erna. Mijn papa belde toen dat ze nog niet eens van haar bed tot de stoel raakte, een dag wachten was echt geen optie. Ik verzette de afspraak naar diezelfde dag, daar was ze niet blij mee. Ze was boos aan de telefoon en dat was ook meteen de laatste keer dat ik haar heb gehoord."


Er heerste toen nog steeds geen paniekmodus. "Met een beetje extra zuurstof komt dat allemaal wel weer in orde, dachten we. Maar toen ze aankwam op het triagepunt kwam alles plots in een enorme stroomversnelling. Ze moest naar spoed en Els' broer moest haar daar achterlaten. Van spoed ging ze onmiddellijk naar intensieve zorgen en twee uur later kreeg Els al telefoon van haar papa. Ze gingen haar voor twee weken in slaap doen. "Als je zoiets hoort, zakt de grond onder je voeten weg. Toen drong het pas echt voor de eerste keer door hoe ziek ze dan al wel niet geweest moet zijn. Ik kan me niet inbeelden hoe bang en alleen mama zich op dat moment gevoeld moet hebben."

Een helse rollercoaster op automatische piloot

"Dat is de eerste shock geweest. Onze wereld stond plots stil. Want mijn mama, de allerliefste moeke van mijn kinderen, was plots één van die cijfertjes op het journaal geworden." De eerste dagen waren bang afwachten en op automatische piloot leven van telefoontje naar telefoontje. "Mijn broer had het rechtstreekse nummer van intensieve zorgen, hij belde in de ochtend en avond naar het ziekenhuis en bracht ons daarvan op de hoogte. Aan zijn eerste woorden kon ik al vaak afleiden of het goed of slecht nieuws ging zijn. Ook als de telefoon op een ander uur ging dan normaal, was het blinde paniek."

"Ze werd regelmatig op haar buik gedraaid, om de zuurstofopname te verbeteren. Je ziet die beelden passeren op de televisie, maar je verwacht nooit dat het zo dichtbij komt. Na twee weken was het een beetje beter. Ze konden de zuurstof afbouwen en ze waren het slaapmiddel aan het verminderen. Ze reageerde zelfs al op haar naam. We dachten toen: 'Oké, het is hier heel zwaar geweest, maar we zijn er.' Drie dagen later keerde het weer helemaal om, je begint dan stilletjes aan ook te praten over een 'wat als'. De dag voor ze stierf, reageerde ze ook nog goed op een nierdialyse. De dokters van het Jan Palfijn in Merksem hebben vier weken lang het beste van zichzelf gegeven en mijn mama heeft vier weken lang zo hard gevochten. Het was een constante rollercoaster van goed en dan weer slecht nieuws, dat maakte het extra zwaar."

Dat ene gevreesde telefoontje

"Die GSM naast mijn bed, vier weken lang. Het is iets wat je blijft doen, maar na een tijdje ebt dat weg. Donderdagnacht stond mijn zoon plotseling naast mijn bed. 'Mama, de telefoon is beneden al een heel tijd aan het rinkelen.' Je weet op dat moment genoeg. Het was mijn zus om te zeggen dat mijn broer en papa onderweg waren naar het ziekenhuis."

"Er mochten twee mensen een kwartiertje bij, helemaal in pak. Ik, persoonlijk, kon dat niet aan, dat was niet het laatste beeld dat ik van mijn mama wilde hebben. Mijn papa en broer bleven bij mijn mama en hielden haar hand vast toen de dokters de machines uitzetten. Toen ze in een speciale kamer de pakken terug moesten uitdoen, werd meegedeeld dat ze overleden was. Alles ging zo snel. Het was onrealistisch: nooit ziek, nog werkend en vol leven."

Intieme begrafenis

Tussen begraven en cremeren was er geen keuze meer. Iedereen die sterft ten gevolge van corona moet in een speciaal crematorium gecremeerd worden. Ook de begrafenis moet gebeuren volgens regeltjes en in intieme kring. Vijftien man mocht aanwezig zijn, inclusief de begrafenisondernemer. "Wij zijn al een gezin van zeven, het gezin van mijn zus erbij geeft tien en dan heb je nog mijn broer en papa. Je zit snel aan dat getal. Mijn mama heeft een heleboel boers en zussen, die konden bijvoorbeeld dus al niet komen. Ook honderden andere mensen, want als je 40 jaar een eigen zaak hebt, ken je wel wat mensen, konden er niet bij zijn. We besloten dus ook om later, wanneer het mogelijk is, een grotere dienst te doen. Maar ook omdat dit allemaal niet kan, is het moeilijk om het af te sluiten."

Kinderen

Els haar twee kinderen en drie pluskinderen verliezen ook plots hun lieve moeke. Het verdriet kwam in vlagen. "Ze hebben gelukkig afleiding aan elkaar en schoolwerk. Het is ook zo een onwezenlijke en speciale situatie. Ze zagen hun moeke de voorbije twee maanden ook niet. Normaal ga ik in de schoolvakanties op dinsdag met mijn mama naar de markt en elke woensdag na school gingen we bij haar curryrollen eten. Nu kan dat allemaal sowieso niet. Er is geen markt en er is geen woensdagnamiddag na school momenteel, dus je mist die dingen ook niet echt. Eens alles terug zijn normale gangetje gaat, gaat dat helemaal anders binnenkomen. Het lijkt nog steeds dat 'moeke niet kunnen zien', een deeltje van de maatregelen is. Als we terug het normale leven ingaan, gaat dat gemis pas echt duidelijk worden, denk ik."

"Eind februari, net voor alles begon, hebben we nog wel een grote droom van mijn mama kunnen waarmaken. We zijn met alle kleinkinderen naar Disneyland Parijs geweest. Daar hebben we super hard van genoten."