I don't have a 9-5. I have a "when I open my eyes to when I close my eyes". Deze quote publiceerden we deze week op onze instagram en werd mas-saal geliked. We zijn met zijn allen overduidelijk moe. (En dan is heel dat winteruur-gedoe nog maar net begonnen.) Ook slashparent Bert is moe. https://www.instagram.com/p/BapTJGnnnwQ/?hl=nl&taken-by=maisonslash BERT Onlangs hoorde ik de komiek Jim Jefferies verkondigen: wanneer je nog kinderloos bent, beweren alle ouders dat kinderen hebben het beste is wat je ooit zal overkomen. Wanneer je dan eindelijk een baby verwacht, komen diezelfde mensen plotseling met de onheilspellende boodschap ‘je zal nooit nog lekker slapen’.
Ik ben terecht gekomen in een wereld waar alles na zeven uur kan beschouwd worden als ‘uitslapen’.
Nu wist ik op voorhand ook wel dat een baby in huis wil zeggen dat je korte nachten tegemoet gaat, maar mijn kinderen zijn ondertussen zeven en vijf jaar oud en nog steeds sleep ik een chronisch slaaptekort mee. Ik ben terecht gekomen in een wereld waar alles na zeven uur 's ochtends kan beschouwd worden als ‘uitslapen’. Nu ja, eerlijkheidshalve moet ik erbij zeggen dat het niet bij iedereen zo is. Ze bestaan, de ouders die triomfantelijk verkondigen dat ze hun kindjes zelfs moeten wakker maken om tijdig op school te geraken. Maar wij horen niet tot die gelukkige categorie. De enige plek waar de kinderen hun biologische klok lijken te bypassen is bij hun grootouders. Daar krijg je na een logeerpartij de fiere boodschap mee: ‘Bij ons zijn ze tot negen uur blijven liggen’. ‘Amai dat is straf’, kan je dan alleen maar knarsetandend antwoorden. Net zoals bij zovele kleine hindernissen in het leven van een ouder krijg je altijd enkele goedbedoelde tips.

‘Hou ze ’s avonds gewoon langer wakker’

Aha, de klassieker, die meestal komt van mensen die zelf geen kinderen hebben. Het klinkt zo logisch. Als ze veel later in hun nest kruipen zullen ze ook wel langer blijven liggen. Maar in ons geval: helaas pindakaas. Na een late avond staan ze de ochtend nadien nog steeds op hetzelfde uur aan je bed, met als enige verschil dat ze in de loop van de dag gewoon sneller lastig worden omdat ze moe zijn. Geen goed idee, next!

Het wakkere beestje

Of het nu een aap, een konijntje of een giraf is: er is ook een hele markt voor klokjes met een dier dat je kind komt vertellen wanneer het mag opstaan. Het principe is altijd hetzelfde: je kan een uur instellen wanneer een lichtje aangaat bij een vrolijk wakker beestje, en zo weet je kind wanneer het mag opstaan. Bij ons was het een koddig konijntje met een rugzakje dat die boodschap moest doorgeven.
Na enkele weken wilde ik vooral dat konijntje naar de andere kant van de kamer keilen. Fok dees! Weg ermee!
Maar dat hippe knaagdier maakte weinig indruk. Al vanaf de eerste ochtend werden we om zes uur ’s ochtends wakker van een kinderstemmetje, dat even wou meegeven dat ‘het konijntje nog altijd niet wakker is’. Reken daar nog eens bij dat ik de helft van de tijd weer eens zat te prutsen aan die kleine, veel te onhandige knopjes van dat spul omdat wegens een of andere reden het ding weer eens ontregeld was. Na enkele weken wilde ik vooral dat konijntje naar de andere kant van de kamer keilen. Fok dees! Weg ermee!

Kloklezen

Maar dan kwam de dag waar ik al zo lang naar uitkeek: de zoon leert kloklezen. Hoera! Feest! Champagne! We maakten een duidelijke regel. ‘Voor 7 uur kom je niet uit je kamer’. Omdat hij fier was op zijn nieuwe vaardigheid, hield hij er zich zelfs aan.
Nu ja, al heel snel werden we toch weer tussen zes en half zeven wakker omdat we in de aanpalende kamer allerlei geluiden hoorden van autootjes, Playmobil mannetjes en een enthousiaste jongen die duidelijk hele verhalen met dat speelgoed aan het verzinnen was. Daarenboven verscheen de niet-kloklezende zus nog zeer regelmatig naast ons bed met de vraag van 1 miljoen: ‘Is het nu al zeven uur? De boodschap dat ze dat ook bij haar broer even kon gaan checken kwam niet altijd aan. Maar kom, we boekten vooruitgang.

Zelf opstaan

Nu zijn we gelukkig nog een stapje verder. Na lang tevergeefs pushen beslisten de kinderen enkele weken geleden dan toch ’s morgens om zelf op te staan en naar beneden te gaan zonder te zeuren dat één van ons beiden mee moest.
Als je echt pech hebt word je uit je bed geschud door het openingsmuziekje van ‘Peppa Pig’ dat aan 100dB door je huis schalt
Ok, als ik eerlijk moet zijn staat dat niet garant voor zoveel extra nachtrust. Dat opstaan gaat steeds gepaard met het nodige gebonk en gestamp, lichten floepen overal aan en soms krijg je na een kwartiertje toch geroep dat de TV niet lijkt te willen doen wat ze hadden gehoopt. Als je echt pech hebt word je uit je bed geschud door het openingsmuziekje van ‘Peppa Pig’ dat aan 100dB door je huis schalt, omdat ze verkeerdelijk hebben gedraaid aan de volumeknop. Maar het idee is al veel waard. Al is het maar voor dat kwartiertje dat ik nog eens kan omdraaien. We zijn op de goede weg. Want uiteindelijk bestaat er, net zoals bij zovele opvoedingsperikelen, geen gouden tip en is het voor iedereen anders. En ikzelf kijk ondertussen stiekem toch een beetje uit naar die periode dat er twee slome pubers in hun bed liggen die met geen stokken wakker te krijgen zijn.
bert blommenBert Blommen is man van Hanne, slashparent van Olaf en Oona, baasje van Pippa. Redacteur/muzikant/schrijver/geluidstechnicus. Of in een andere volgorde, ik weet het soms zelf niet goed. Ramt op gitaren, blaast op saxofoons en laat overal boeken slingeren waarin hij halfweg is. En ooit gaat uitlezen, echt waar, beloofd.