Vanaf wanneer kan je je kinderen alleen thuislaten? En hoelang? Je wilt ze wel het vertrouwen geven en zelfstandig opvoeden. Maar wat als er toch iets gebeurt? Zie je de krantenkoppen al voor je? Slashparent Hilde stond laatst nog in een tweestrijd. Lees hier haar relaas.  HILDE “Volgende week woensdag hebben de juffen en de meester studiedag en moeten wij niet naar school!” Euh, check. Allez, niet echt. Want altijd vervelend als de planning overhoop wordt gehaald wegens een slecht ingevulde gezinsagenda. Shit happens. Agenda’s werden dus nagepluisd. En de meest plausibele oplossing was dat ik me zou vrijmaken. Jawel, ik had het winnende lotje! De afspraken van volgende woensdagnamiddag werden allemaal uitgesteld. Enkel de afspraken van ’s morgens, daar kon ik niet omheen.

Kinderen even alleen laten thuisblijven, kan dat wel?

Na enig overleg met manlief besloten we dat de kinderen die ochtend wel even alleen konden blijven. Ze zijn redelijk zelfstandig, dat komt wel goed. Toch zag ik ergens in mijn achterhoofd al titels van krantenartikelen waarin een ramp was gebeurd à la ‘De kinderen van 6 en 7 werden alleen gelaten. De ouders waren beiden niet thuis.’ Ik kon de verontwaardigende reacties op sociale media zo al horen… Maar nood breekt wet. En zo nuchter als pragmatisch we zijn, gingen we geen opvang regelen en de mensen niet lastig vallen om een kleine twee uur te overbruggen. Dinsdagavond werd er geoefend op ‘telefoneren naar mama’ alsook ‘telefoneren naar papa’. De telefoonnummers werden groot en duidelijk op de kast geplakt.

Van de theorie naar praktijk

Kwart over acht, mijn vertrekuur. Nog even alles herhalen: "voor niemand de deur opendoen, geen ruzie maken, een stuk fruit mag je eten". En ik vertrek. Mijn kinderen achterlatend. Mijn eerste afspraak is goed op tijd, wat meevalt, want dan ben ik vlugger op weg naar afspraak 2. Het geluid van de smartphone staat op zijn luidst. Telefoon binnen handbereik. Afspraak 1 is afgerond, op weg naar afspraak nummer 2. Nog geen telefoontje gehad. Het lijkt me wat te teleurstellen. Afspraak 2 is afgerond, ik stop mijn spullen weg en de telefoon gaat. Ha! Ze hebben me toch nog nodig! Ik hoor een heel vrolijke zoon vragen of hij straks even op mijn tablet (die ik mee heb) mag spelen. Op de vraag of alles goed gaat, wordt er amper gereageerd. (Uiteraard loopt het allemaal prima. Wat dacht ik dan wel?) Ik druk hem op het hart dat ik over een kwartiertje thuis ben. Met een glimlach van trots en geruststelling rij ik de baan op. Hebben we dat weer allemaal samen goed aangepakt.

Onvoorziene omstandigheden

Maar dan beland ik in de ene verkeersopstopping na de andere. Mijn zoon is nogal een punctueel geval als het op minuten en uren aan komt ,en ik hou de klok angstvallig in de gaten. De rij voor mij schiet niet op en de vrachtwagens lijken echt nog trager te gaan dan anders. What was I thinking? Waarom had ik  gezegd dat ik er over een kwartier zeker zou zijn? Die kinderen weten niet waar ik blijf. Noodscenario’s floepen door mijn hoofd en het wordt plots wel heel warm in de auto. Uiteindelijk kom ik tien minuten (maar echt héél lange tien minuten) later dan voorzien thuis aan en roep ik misschien wel iets te overdreven: “Ik ben thuis, hoor. Ik ben er!”

Loslaten is leren

Ik tref twee kinderen aan, die amper opkijken van hun tekening en bouwwerk. Het huis staat nog recht en alles ziet er nog hetzelfde uit. Ergens leek ik te verwachten loeiende sirenes voor de deur aan te treffen en minstens één van de twee in het ziekenhuis terug te vinden. (Dat doen files dus met een perfect normaal functionerend mamabrein. Ze nemen een loopje met je gezond verstand.) Ik moedig zelfstandigheid altijd aan, maar het was toch wel even confronterend dat ze het helemaal niet erg vonden dat ik er niet was. Zoonlief maak het echter meteen goed. “Ik hoefde je tablet niet echt hoor, mama, ik wilde gewoon even bellen.” Waaa! Een dikke knuffel kreeg die bink van mij! En de dochter uiteraard ook, want die kleine meid is echt een kanjer. Het leven gaat haar zo makkelijk af. “Loslaten is vertrouwen voelen in nieuwe mogelijkheden”, las ik onlangs. Dat klopt nu eens echt helemaal.
hilde smetsHilde Smets is samen met Joris slashparent van Ferre (8) en Vesper (6). Zelfstandige logopediste zowel in haar eigen praktijk als in een woonzorgcentrum met vooral dementerende bewoners. / Gediplomeerd gewichtsconsulente /Een positivo met een warm hart voor mooie woorden, gezond en lekker eten en muziek. Elke dag is de moeite waard om er iets van te maken!