Als je kinderen in de pampers zitten, droom je van een zelfstandig lagere schoolkind. Als je pubers hebt, droom je misschien van toen dat ze baby waren. Bij een 8-jarige met een stevig willetje droomt slashparent Kleo gewoon dat de avond weer valt. Het moment dat 'het karakter' weer heerlijk een klein meisje wordt. 

KLEO
"Jij bent echt niet goed aan het opvoeden, jij!". Aan het woord: onze dochter van 8. Niet 16 nee, 8. Slaan met deuren, norse blikken, alle afspraken in vraag stellen (Of beter: negeren), rollen met de ogen, regels ombuigen tot onderhandelingen waarbij je achteraf het gevoel hebt dat je in 't zak gezet bent...

Je kan zeggen dat we voorbereid zijn voor de puberteit. Of niet. Misschien is dit nog maar een peulenschil en mogen we ons gelukkig prijzen dat we nog niet weten wat ons te wachten staat.

Waarom mogen kinderen niet zelf alles beslissen?

Sommige ouders zullen dit herkennen: wanneer het woord "opvoeden" beelden oproept van loopgraven uit WOI. Wanneer je met heimwee terugkijkt naar de periode waarin je grootste zorg was hoelang het dutje had geduurd en of je nog voldoende pampers in huis had. Toen je nog uitkeek naar het moment waarop ze hun eerste woordje konden zeggen en je niet gewapend ten strijde moest trekken wanneer je besliste dat die tv nu echt wel uit moest.
"Wil jij dat ik later ook zo omga met mijn kinderen? Dat gaat schoon worden!". Als ik mijn eigen opvoedingscapaciteiten voor één keer niet in vraag stel, doet zij het wel. Want wie heeft nu eigenlijk bepaald dat ouders het voor het zeggen hebben? Waarom mogen kinderen niet zelf alles beslissen? Zij weten toch goed genoeg wat best is voor hen? De vraag wordt zelfs op papier gezet en naar de koning opgestuurd. "Want hij is de enige echte baas".

Een meisje met een willetje

 Alle opvoedingsboeken -en theorieën ten spijt, niets bereid je voor op een eigenzinnige dochter met een willetje en doorzettingsvermogen om u tegen te zeggen. Dat willetje neemt vaak de bovenhand en wordt zelfs door de dame in kwestie als externe boosdoener bestempeld, die de oorzaak is van haar gedrag. Daar kan ze zelf toch niets aan doen? Het is dat willetje...
Maar s'avonds, rond het uur waarop die betweterige ouders denken dat de kinderen wel eens moe zouden kunnen zijn, is dat willetje plots ver te bespeuren. De nood aan een kus en knuffel is hoog, het meisje wordt weer klein. Een moment om je de volgende dag aan op te trekken, als je weer eens probeert uit te leggen dat jouw mening echt wel meetelt in haar jonge leventje....want de koning heeft het gezegd.