Overkomt kinderterreur enkel jou, denk je? Of heb je die laatste opvoedkundige crisis toch niet zo geweldig aangepakt? No worries. Je bent niet alleen. In “So what” laten we telkens een andere slashparent aan het woord over een herkenbaar fenomeen in het ouderschapsleven.  Zoals slashparent Tessa en haar tragische afscheid van haar privacy. 

Tessa Gnucci is een 34-jarige slashparent van een steeds doortaterende kleuter en overal-op-klauterende peuter.  In een vorig leven reisde ze als stewardess de wereld rond, daarna werkte ze als onderwijzeres, en nu is ze er fulltime voor haar peutertje “met extra zorgen”.

Voordat Tessa kinderen kreeg, was ze zéér gesteld op haar privacy. Meer bepaald die in de badkamer en op het toilet.

Hoe het begon…

Voor de geboorte van mijn kinderen ging ik vaak gewoon niet naar het toilet als er bezoek kwam. Om je maar te zeggen hoe erg ik gesteld was op mijn privacy. Ik was bang en gegeneerd dat de gasten mijn plasje zouden horen. Ook badkamerrituelen werden achter gesloten deuren uitgevoerd.  Zelfs voor de man bleef de deur die dicht.

En toen kreeg ik mijn dochter. Toen het park te klein werd voor haar wereldje had ik twee keuzes:  haar alleen in de woonkamer laten rondkruipen OF haar meenemen naar het toilet/ de badkamer.  Het werd – natuurlijk -dat laatste.

Hoe het escaleerde…

In het begin was mijn dochter nog tevreden met gewoon wat zitten en rondkijken. Maar al snel had ze het allemaal gezien, dus entertainde ik haar met wat voorhanden was.  Wc-rollen, doosjes, tubes, badspeeltjes, …  Indrukwekkend hoeveel rommel zo’n kind kan maken met een doosje tampons terwijl jij je staat te concentreren op het epileren.  Om nog maar te zwijgen over het moment waarop ze de dop van een tube gedraaid krijgen.

Uiteindelijk kwam ze op een leeftijd waarop ik wel weer eens een paar minuten in alle rust een plasje kon produceren. Helaas was dat identiek hetzelfde moment waarop haar zindelijkheidstraining begon.  En IK dus altijd met haar naar toilet ging.  In haar hoofd sprak het voor zich, dat ze het plezier terug moest doen. Om “te helpen met het papiertje, mama!”. Ergens onderweg was er ook een tweede kindje bijgekomen en drong de keuze zich opnieuw op: alleen achterlaten of meenemen?  Ik ging verder op het betreden pad.

Geen weg meer terug

En zo zat ik voor ik het wist regelmatig met een kleuter EN een peuter op het toilet of in de badkamer. Ook uit noodzaak en tijdsgebrek. Even allemaal samen in de inloopdouche beneden – super makkelijk! En mijn jongetjes peuter is zo ondernemend dat hij gewoon veiliger is met wat blokjes bij mij op toilet dan in de woonkamer.

Wanneer ik toch een keer met mijn gsm richting toilet vlucht voor enkele minuten rust, komt sowieso één van de twee steevast gezellig met een boekje of tablet op het voetenbankje tegenover mij zitten. “Want anders zit jij hier alleen hé, mama?” Uhu.

En nu?

Het toilet- en badkamergebeuren gaat er intussen dus vrij open aan toe.  Mijn gêne is nog slechts een vage herinnering. Hoewel, ik had het serieus moeilijk die keer toen mijn kleuter zich op een openbare toilet luidop afvroeg of “de mevrouw naast ons kaka aan het doen is, want het stinkt hier!”  Oh dear, toen heeft het toch wel even geduurd voor ik naar buiten durfde te komen.

Maar evengoed de keren dat ze binnenliep tijdens mijn douche toen ik druk in de weer was met een scheermesje. Of om nog maar te zwijgen over die ene keer waarop ze zich heel ernstig afvroeg of het bij haar daar beneden ook zal worden zoals bij mama. Of toch zoals bij papa?  Schaamteloos trok ze haar onderbroek naar beneden voor een gedetailleerde vergelijkende studie. So what, inderdaad. Maar toch even slikken voor iemand als ik.

Of het ooit stopt…

Soms kan ik echt snakken naar een rustig toilet-of badkamermoment. Maar met een rondreizende echtgenoot kan je de rustige douches tijdens de week op 1 hand tellen. Als mijn partner dan eens thuis is, profiteer ik er dan ook vaak van om me (stiekem) terug te trekken in de badkamer voor een uitgebreid bad. HELEMAAL ALLEEN.  De volle tien tellen. Dan weerklinkt er van beneden “mamaaaaaaa? Waar ben je?”.  En ontdekken ze niet veel later mijn schuilplaats.  In het beste geval druipen ze ongeïnteresseerd af.  In het slechtste springen ze er bij in…

Natuurlijk stopt het ooit.  Dan zullen ZIJ snakken naar wat privacy.  Word ik verbannen uit toilet en badkamer.  Die privacy geef ik hen – en mezelf – dan met alle plezier!

Tot het zover is, geniet ik stiekem van die taterende kleuter terwijl ik op het toilet of in bad zit.  Zoveel beter dan de boekskes…

illustratie: Lobke van Red Lobster