Overkomt kinderterreur enkel jou, denk je? Of heb je die laatste opvoedkundige crisis toch niet zo geweldig aangepakt? No worries. Je bent niet alleen. In “So what” laten we telkens een andere slashparent aan het woord over een herkenbaar fenomeen in het ouderschapsleven.  Zoals slashparent Christel die 6 dagen per week vasthoudt aan haar principes, maar op vrijdag graag een feestje bouwt.

Over Christel

Christel is chauffeur, (soms) kok, poetsvrouw, verzorgster, party- en andere planner, bemiddellaar en moeder van 2 dochters en 3 katten met een reeds lange  carrière “achter de schermen” in de muziek en media wereld.  Ze is sinds enkele jaren terug woonachtig in haar geboortedorp samen met haar (franstalige) echtgenoot en gevolg. 

Over principes

Christel is een mama van principes.  Je kent ze wel, zo eentje met regels.  Die ze zelf van thuis meekreeg, die ze uit ervaring toevoegde of die gewoon ‘juist’ zijn.  Zo houdt ze zich – en vooral haar kinderen – bijvoorbeeld aan geen gesuikerde dranken na 16u, enkel snoep in het weekend of op woensdagnamiddag en eten aan tafel en dus vooral niet in de zetel.  Maar dan is er die vrijdagavond.  Wanneer ze er een hele week werken, files en taxi spelen voor de kinderen op heeft zitten.  Eerste stop, nadat ze de kinderen heeft opgepikt op school: de supermarkt.  Vooraleer ze begint aan een weekend waarin de was, plas en kuis op haar wachten samen met nog meer taxiritjes…

In haar hoofd zitten die principes dan nog wel, maar de connectie met haar mond lijkt wat verstoord.  De kinderen voelen het aan, dat dit het moment is om alles te vragen wat anders wellicht hopeloos is.

“Mama, mogen we chips als aperitiefje?”

“Mama, mogen we een Arizona?”

“Mama, mogen we popcorn voor bij de film?”

“Mama, eten we vanavond voor de tv?”

Christel denkt: “hoe haal je het in je hoofd?”.  Maar ze hoort zichzelf “ja” zeggen.  Nog voor ze de vraag goed heeft gehoord, laat staan overdacht.  En zo zijn haar vrijdagavonden vaak een toonbeeld van hoe het niet moet. 

Oordeel niet te snel

Soms ziet ze hen wel.  De fronsen en opgetrokken wenkbrauwen van zij die het wel volhouden om 7 dagen op 7 hun opvoedkundige principes aan te houden.  Zij die in 3 minuten een oordeel vellen over haar opvoedkundige onkunde.  Maar ze ziet er minstens evenveel gniffelen.  Een teken van begrip en solidariteit uiten.  Zij vinden misschien een beetje troost in het feit dat ze niet alleen zijn.  Dat er nog ouders soms – omdat het kan en vrijdagavond is – ‘ja’ zeggen op alles in de supermarkt.

Hun vrijdagavond

Op vrijdag eten ze dus vaak pizza (met kerstomaatjes en raketsla om er toch iets ‘gezond’ bij te hebben).  Voor de TV.  Knus onder een dekentje in de zetel. Voorafgegaan door chips en Arizona.  Afgesloten met een bakje popcorn.  So what, da’s helemaal oké. Meer nog... het is genieten!

Herkenbaar?

Reken maar!  Laten we vrijdagavond massaal uitroepen tot lazy coocking night!  Maak de leftovers op, dat is naast weinig werk ook nog eens goed voor de afvalberg.  Of haal de Belg in je naar boven en trek naar de frituur.  Of laat pizza leveren en hou een movie night.  Dat allemaal na het aperitieven uiteraard.  Weinig zo gezellig en zo enthousiast onthaald door kinderen als wat kommetjes chips – of zelfs dipgroenten, want als er dip voor staat lijken ze het feit dat het nog steeds groenten zijn te vergeten!  Vrijdagavond is een feest, wat dacht je daarvan voor je lijstje opvoedingsprincipes.