We lopen stuk voor stuk met hardnekkige jeugdtrauma's rond. Denk je dat jouw ouders daarvoor gekozen hebben? Nee hoor, ze deden vaak hun stinkende best.  Alleen, herinneringen worden aangemaakt en nestelen zich in het hoofd van een kind zonder dat je daar ook maar iets tegen in te brengen hebt. En nu is het onze beurt, beseft slashparent Annelies. ANNELIES Mijn jongste zoon kent de dagen van de week. Plots, uit het niets was het daar: een vrolijk geratel, een waterval aan woorden die vreemd klinkt als je er de geheugensteuntjes van de juf bij gepresenteerd krijgt. Zo is donderdag  blijkbaar een dag vol onweer en schijnt elke zondag de zon. Waarom Frank Deboosere in hemelsnaam nog een job heeft bij de openbare omroep, niemand die het weet. Het is een gewoon een kwestie van een paraplu in je auto te leggen op woensdagavond en je bikini uit te wassen tegen zondag. Vingers in de neus. Op dinsdag is het Jurassic Parc-dag, dan kom je overal dino’s tegen en op woe-woe-woensdag blaft een hond. De rest van de dagen zijn me al ontgaan wegens de zo van de pot gerukte associaties dat geen hond (woef woef) ze onthoudt. Op zich is dat natuurlijk niet zo’n wereldschokkend nieuws, die kennis over de weekdagen.  Mijn jongste zoon onthoudt alle 500 verschillende namen van zijn miniatuur-dieren dus 7 dagen van een week afratelen is echt peanuts. Correctie: 498 namen want er is een varkensmoeder met 2 biggen die luisteren naar de welluidende namen: Slorf, Slorf en Slorf. Slorf tot de derde, gelijk ze zeggen.

Back in the 80`s

Toch brengt dat vrolijk opdreunen van weekdagen ook een onaangenaam gevoel bij me naar boven. Ik hoor de cadans in zijn woorden en als ik mijn ogen sluit ben ik zo weer terug in 1985. Ik sta in de keuken van mijn ouderlijk huis en ik zie het behangpapier van heel heel dichtbij. Het is beige met bruinige boterbloemen. Ik sta daar met mijn neus in dat treurige tafereel en mijn moeder schuurt nijdig, op witte klompen, de rode keukenvloer. Very unstylish allemaal nu ik er zo over nadenk. Veel water, veel schuim en veel tranen. Ik sta in de hoek omdat ik na dagenlang oefenen er maar niet in slaag om de dagen van de week in de juiste volgorde op te sommen.  ‘Maandag, euh dinsdag, vrijdag? , woensdag! , euh euh zondag’. Hoe helder en bijna tastbaar de gedachten aan dat moment ook zijn, ik kan niet met zekerheid zeggen waarom ik het maar niet onder de knie kreeg. Volgens mijn moeder was ik gewoon toen al legendarisch koppig en eigenwijs. Geen zin om mee te werken aan dat dreunen. Toen al draaiend met mijn ogen.

Simpel in het hoofdje of gewoon koppig?

Naar mijn eigen versie toen was ik gewoon een beetje simpel in het hoofdje. Nog niet rijp voor medewerking in welke vorm dan ook.  Wat dromerig en ongeïnteresseerd in ‘de moetjes’ van het leven. Nu ik 36 ben denk ik dat het de combinatie is van een aantal van die factoren: ongeïnteresseerd in sommige verplichtingen waardoor ik koppig volhard in het niet uitvoeren van opgelegde taakjes. Wat ik dan weer probeer te verkopen als zijnde ‘wat simpel in het hoofdje’ of kortweg ‘Euh? wat bedoel je?! ik ben niet mee denk ik.’ Gewoon om er vanaf te zijn. Works like a charm. Mijn werkwijze stond toen gewoon nog niet op punt.

De herinneringen van je kind kies je niet

In ieder geval: dat banale voorval in de keuken, mid jaren 80 zit ergens gebeiteld in de top 10 van hardnekkige herinneringen uit mijn kindertijd. De rest bestaat uit fijne momenten hoor, geen zorgen. Picknicks in velden, ‘dikkoppen’ vangen in een stinkende beek, erwten stelen, kippen zien gepluimd worden en urenlang zoeken naar klavertjes vier. Een jeugd vol outdoorsy activiteiten waar je nu geen kind meer ter wereld mee ge-entertaind krijgt. Tenzij je plechtig belooft dat er een uur ipad-tijd op volgt, dan misschien héél misschien wel. Om maar te zeggen: herinneringen worden aangemaakt en nestelen zich in het hoofd van een kind zonder dat je daar ook maar iets tegen in te brengen hebt. Zo komt mijn moeder nu nog met de regelmaat van de klok met olijke herinneringen aandraven over mijn kindertijd die, naar wat ik er nog van weet, nooit gebeurd zijn. ‘Weet je nog Lies toen die olifant in de zoo jouw zus haar miniatuurolifant voor in de letterkast heeft opgegeten?’ Nope. ‘Weet je nog hoe ik vroeger zelf yoghurt maakte?’ Euh, neen. ‘Weet je nog dat we op vakantie zijn geweest naar plaats X met mensen Y, dat was super plezant.’ Nope, geen belletjes. ‘Weet je nog dat ik elke week ging joggen en trainen voor de Dodentocht?’ Ok mama, don’t push it: je hebt romantiseren en je hebt fantaseren.  2 verschillende dingen. ‘ Weet je nog over toen je uren geweend hebt omdat dinsdag niet op zaterdag volgde en ik door het lint ging omdat ik dacht dat je met mijn kop aan het lachten was?’ CHECK

Het besef is daar, nu is het mijn beurt

In ieder geval: de voor haar kostbare momenten (die yoghurt niet meegerekend mag ik hopen, djeezes hoe suf is dat zeg) gingen verloren tussen de banaliteiten en zelf-gecultiveerde trauma’s uit mijn kindertijd. De 10 plaatsjes zijn al ingenomen en met geen stokken ter wereld komt daar nog verandering in. En daar wringt nu het schoentje. Het besef is daar. Nu is het mijn beurt. 2 van mijn 3 zonen zijn tieners en ik heb absoluut geen idee wat er in hun top 10 van herinneringen staat…Ik heb geen controle over hoe ze over een 20 jaar zullen terugkijken op hun kindertijd,  hoe ze zich mij dan als moeder zullen herinneren. Zullen ze terugdenken aan al die avonden dat ik voor het slapen gaan zeg dat ik hen graag zie? Zullen ze beseffen dat ik, ondanks de hardnekkige desinteresse, toch 5 personages van Star Wars heb gememoriseerd om mijn betrokkenheid te tonen? Gaan ze met een glimlach terugdenken aan de verhaaltjes die ik voorlas? Zullen ze onthouden hebben dat ik geprobeerd heb hen simultaan te leren fietsen op hun 3de verjaardag? Iets waar elke normaal nadenkende mens van weet dat zoiets 0% kan op slagen heeft. Of gaan ze toch gewoon terugblikken op al die keren dat ik paniekerig snauwde ‘dit is een parking hé jongens, geef mij een hand, NU!’ afgewisseld met ‘Kunnen jullie die vuile sokken niet tussen de kussens van de zetel steken aub, zie ik eruit als jullie kuisvrouw ofwat?!’ Met een beetje geluk vergeten ze ook de keer dat ik iets te hard riep: ‘Als je van de trap valt en uw nek breekt door dat op en neer rennen krijg je er van mij nog wat klappen bij’.

Een mooie familietraditie houden we in ere

Tijd zal uitwijzen of ik ook een ‘dagen van de week-trauma’ zaadje heb geplant. De kans is groot. De kans is héél groot. Zullen we dan gewoon afspreken mijn jongens dat ik om die ene zwarte vlek op jullie anders vlekkeloze jeugd  weg te wassen, de schuld ook zonder verpinken op jullie afschuif? Zodat ik met een schoongeboend geweten kan zeggen : ‘Tja, jullie waren dan ook zo’n legendarisch koppige en eigenwijze kereltjes’. Dat is een mooie familietraditie en die houden we in ere.  Zo is het en niet anders. Draai maar niet met jullie ogen en haal verdorie die smerige sokken uit de zetel. Ik  ga nog even googelen wie Han Solo ook al weer is.