Dat ik later op mijn sterfbed alvast niet ga zeggen dat ik
spijt heb dat ik zo weinig tijd doorbracht met mijn kinderen. Dat denk ik soms,
als ik het helemaal gehad heb met lockdown part II. Maar het spijtige is dat mijn kinders daar anders over
denken. Die zijn 12 en 14 en dat is blijkbaar niet de leeftijd waarop je het
gezellig vindt onder moeders vleugels. Ik denk dus dat we het hier soms even gehad
hebben met elkaar, zowel mijn dochters als ik.

Ik merk het aan mijn mondhoeken, die hangen meer naar beneden dan anders, ik merk het aan de prikkelbaarheid van mijn kinders en mijn kinders aan die van mij. De energie om vriendelijk te vragen om de kast te sluiten, nadat ze er iets hebben uitgehaald is weg. Het lijkt makkelijker en efficiënter om dat gewoon even te snauwen. Of om die schoenen  die in de living liggen, maar eigenlijk in de schoenkast moeten, naar hun hoofd te mikken. Niet goed voor de sfeer, al zeker niet voor kerstsferen en warme-weken- sferen. Dus besloot ik actief mijn best te gaan doen om niet meer te gaan roepen of snauwen op mijn kinderen.

Hoe ik moet stoppen met gillen op mijn kinderen

Iemand stuurde me dit leuke artikel door - 'hoe je moet stoppen met gillen op je kinderen, en wat je beter in de plaats doet'. Meestal heb ik het niet zo met goed bedoelde opvoedingstips. Het enige opvoedboek dat hier ooit binnenkwam was ‘oei, ik groei’ maar veel verder dan 5 pagina’s over donderwolkjes kwam ik niet. Opvoeden, daar probeerden wij niet teveel over na te denken. Ik denk dat wij hier ook gezegend waren met brave kinderen die aan zelfopvoeding doen. 

Maar dus ook die brave kinderen kunnen dus op je zenuwen werken. Tijd voor actie dus. Enkele regels op een rij die wij hier probeerden.

1 Roepen kan ook goed zijn

Als je kind op het punt staat onder een auto te lopen kan het zelf zijn leven redden. Maar mijn kinders lopen nog zelden onder een auto, het roepen hier is meestal niet bedoeld voor hun welzijn.

2 Als je wilt gaan roepen uit kwaadheid, sla dan eens op je voorhoofd

Het roepen is een emotionele reactie die ontstaat in het limbisch deel van de hersenen. Dat is dus niet het deel van je hersenen die zorgt dat je slimme, rationele beslissingen maakt. Dat laatste deel zit blijkbaar in je voorhoofd.  Het zou dus helpen om jezelf er even aan te herinneren dat je ook rationele kunt omgaan met situaties, door gewoon letterlijk die slimme hersenhelft een duw te geven.

3 Als je wilt gaan roepen, doe dan een kip na

Bedoeling is vooral dat je even iets anders gaat doen, aandacht afleiden dus. Door heel belachelijk te gaan kakelen als een kip schiet iedereen bovendien in de lach waardoor de situatie snel ontmijnd wordt en het opeens echt geen drama meer is dat de kasten openstaan of er geen dop op de tandpasta zit.

4. Doe een leerkracht na

Het is misschien iets laagdrempeliger dan een kip te gaan imiteren maar als het niet te bedoeling is om te gaan lachen maar toch nog enige autoriteit uit te stralen is de leerkracht beter dan de kip.

5. Voel je vooral niet schuldig als je toch eens roept

Alle ouders roepen! En met ouders die nooit roepen is iets mis en die wil je absoluut niet in je vriendenkring. 

Het verdict ten huize: de kippenregel werkt het best. (Als ik een leerkracht nadoe is dat al even hilarisch als een kip nadoen, veel autoriteit zit er niet in.) Maar  wat vooral effectief is, is dat de kippenregel hier in twee richtingen wordt toegepast. Als ik het begin zie van een frons op hun lieve voorhoofdje, hun mond zie openga en ik weet dat er iets gaat komen als : ‘Waarom is die broek nog steeds niet gewassen die zit al weken in de wasmand’  doe ik van toktoktok. Een magische truuk om dat limbische hersengedeelte van pubers te desactiveren.