Het uitvallen van melktanden is voor kinderen really serious business. Enter de tandenfee die deze gestage evolutie richting volwassenheid moet belonen met harde cash. Maar wat als de tandenfee ook last heeft van een gat? Niet in haar gebit. Maar wel in haar geheugen? Slashparent Eva vertelt.

EVA

Schietgat

Al een paar weken prijkt er een mooi gat in de mond van mijn zesjarige zoon. “Mama, zou ik er een paaseitje kunnen doorsteken?” “Kijk ik kan met mijn mond toe drinken”, een rietje door het gapende gat in zijn mond stekend. Nieuwsgierig worden de talloze mogelijkheden van “het gat” onderzocht. Het blijft namelijk niet eeuwig dat gat – of dat hopen we dan toch - dus beter nu eens zien wat we met die mond zonder tanden aan trucjes kunnen uithalen .

Zelf vind ik het wel iets hebben die fase (blijf nog even klein, please!!) maar het moet ook niet te lang duren. Een aantal tandloze familiefoto’s per kind, ça va nog (schattig zelfs), maar nadien graag terug mooie (liefst hagelwitte reclamewaardige) tandjes die bloot gelachen worden aub!

Sinds kort is “het gat” dus uitgebreid tot een groter gat door het wegvallen van voortand nummer 2. Het wegvallen van de tand ging wel gepaard met het betere trek- en duwwerk van de andere man des huizes, die de eenzaam bengelende Nanny McPheetand niet langer kon aanzien.

Waar zit ze?

Met glinsterende oogjes kwam hij zijn “buit” tonen en met een klein stemmetje - want we geloven nog in buitenaardse figuren in alle maten en vormen- vroeg hij of ik dacht dat de tandenfee vannacht zou langskomen. Nu zijn er bij ons thuis al een aantal passages van de tandenfee geweest bij dochter nummer 1 en zoonlief.

De “vergoeding” voor het tandje kan al eens variëren van 1 tot 2 euro in alle variaties van eurocenten inclusief de rosse muntjes. Tot zelfs een gepikte 2 euro uit de spaarpot van de tandloze in kwestie (shame on me!). Maar de fee heeft zich altijd aan haar woord gehouden.

“Tuurlijk”, bevestig ik vol overtuiging en dus ging zoonlief alvast zijn tandje in zijn zelfgemaakte tandendoosje (Jawel! Die voorzienende kleuterjuffen toch!) leggen. Die avond komen vrienden op bezoek. 'Het gat' wordt door iedereen bewonderd en stoer bevonden. Mijn zoon spreekt later in bed zijn vrees uit dat de tandenfee met al dat volk misschien niet zou durven binnenkomen? Maar dat argument wordt door hemzelf vakkundig van de baan geveegd. De tandenfee laat zich niet zo gemakkelijk afschrikken.  En trouwens, die moet zelfs niet door de voordeur want ze kan Harry Potter-gewijs gewoon door de muur lopen. Hè mama? Ja jongen.

Wat uurtjes later, word ik wakker door een diepe zucht… Zoonlief ziet mij, zittend op de grond naast mijn kant van het bed, diepbedroefd aan te kijken terwijl ik koortsachtig redenen voor zijn tristesse begin te bedenken.

'De tandenfee is niet geweest, mama! Ze is mij vergeten!'. Dit wordt bevestigd door dochter nummer 2 die als bewijs het tandendoosje mét tand in mijn gezicht duwt. Aarrgh!! Ergens tussen het late uur van plakkende vrienden buitenwerken en het veel te vroege ontwaakmoment (iemand een petitie voor het afschaffen van het zomeruur?!) ben ik er toch wel in geslaagd om dat ene ding te vergeten dat zo belangrijk was voor mijn zoon.

Wat mag dat kosten?

Als straf, naast het zomeruur, word ik dus al vroeg geconfronteerd met immens hartzeer over een negerende tandenfee. Troostend hoor ik mezelf zeggen dat de tandenfee veel werk heeft en niet altijd tijd heeft om de dag zelf nog verloren tandjes te komen ophalen.

Schrale troost zie ik hem en mijn beide dochters (slecht nieuws doet snel de ronde) denken. Zelfs mijn lief zucht vol onbegrip (Excuseer? Sinds wanneer is de tandenfee een exclusieve mamabusiness?). Die avond gaat er een briefje van €5 in zijn tandendoosje. 'Al mijn kleingeld zit in de broodautomaat!!!', schreeuw ik uit. Een schuldgevoel afkopen met €5 dat zou immers pas echt van grote tristesse getuigen …