Kleine kinderen zijn zoals het
Belgische weer: wisselvallig met kans op buien. Terwijl je kleintje zojuist nog
het moppie van de week was, zit er nu alweer een krijsend monster op de
achterbank. No worries, het komt voor in de
beste gezinnen. Elk schatje kan als een emotioneel bommetje afgaan nét wanneer
je het niet verwacht, of beter, wanneer het niet uitkomt: in het
shoppingcenter, op de familiedag van je bedrijf of tijdens de trouwmis van je
bestie. Maar wat moet je ermee? Toegeven of tegenspreken? Roepen, huilen,
weggaan? Zoals gezegd: je bent niet alleen. Het universum heeft meer begrip
voor jou dan die oogrollende omstaanders. En vooral: driftbuien en
woedeaanvallen zijn supernormaal voor onze mini-me’s. We vatten enkele survival
tips samen die je bij een volgend buienalarm meteen kan uitproberen.

Safety first

Breng je kind indien nodig zo snel mogelijk naar een veilige en rustige plek. Niet altijd eenvoudig, dus verwacht je maar aan weerstand. Maar het helpt wel om jullie beiden wat tot rust te brengen. Je kan oogrollende toeschouwers of 30 gebroken potten confituur wel missen als de pest bij zo’n uitbarsting.

Kalmte zal u redden

Rustig blijven: simpel en aartsmoeilijk. Deepak Chopra zegt iets à la: 'Als je bezorgdheid vanuit liefde komt, laat dan ook de liefde jouw zorg zijn.' Je wilt tenslotte ingrijpen omdat je je kind graag ziet. Die gedachte helpt je misschien om even op adem te komen waardoor je zelf uit je boosheid of verontwaardiging kan stappen.

via GIPHY

Driftbuien zijn namelijk niet persoonlijk bedoeld. Heb je het hier emotioneel heel moeilijk mee? Ga 'ns na wat er voor jou precies meespeelt: gevoelens van afwijzing, persoonlijke historiek en externe oordelen “dit zou bij ons ma niet gepakt hebben!”, of is het gewoon het verkeerde moment en ben je zelf onrustig of moe.

Waarom gebeurt dit?

De meeste kinderen van zo’n 2 à 3 jaar oud hebben wel eens een driftbui. Ze kunnen zichzelf nu eenmaal niet uiten met logica en woorden. Ook leven ze compleet in het moment waardoor “later of straks” geen betekenis heeft. Alles is “nu” en “ik”. Daardoor voelen ze zich snel onbegrepen. Na 5 aah’s weet jij nog steeds niet of het over banaan, slaap, schaap of mama gaat – daar wordt een peuter dus uitzinnig van. Wat kan de oorzaak zijn? Soms is die puur fysiek en kan je er meteen iets aan doen (honger, slaap, pijn …). Als je kind eerder gefrustreerd is omdat jij iets niet toestaat of geeft, dan kan je een van onderstaande tactieken uit onze Tantrum Toolbox proberen.

Tantrum toolbox

Je kind is veilig. Je checkte alle fysieke triggers. Je bent (redelijk) kalm. Maar woedt de storm nog hevig? Dan is het tijd voor een van onderstaande methodes:

Free hugs!

Bied aan om te knuffelen of hem/haar vast te houden. Uiteraard ga je je kind niet forceren. Maar in sommige gevallen is een portie liefdevolle aandacht genoeg om te kalmeren. Als ze groter zijn, kan je hen leren om zelf knuffels te vragen als alternatief voor boos worden. Durven vragen om troost omdat we iets niet kunnen, mogen, krijgen: je kan zélf alvast het goede voorbeeld geven.

via GIPHY

“Kijk een puppy!”

Soms werkt afleiding prima voor jonge kids. Verander de setting (plek, muziek, speelgoed) of zoek naar iets anders dat hen uit de boze spiraal haalt.

Kalmeer-DIY voor grotere kids

Voornamelijk met oudere kinderen kan je enkele technieken afspreken waarmee ze zichzelf (en jou!) tot rust kunnen brengen: aftellen van 20 tot 0 of enkele minuten rustig ademen, even een luchtje scheppen in de tuin ... Smeed het ijzer wanneer het koud is: vraag hen op voorhand al hoe zij het willen aanpakken.

Meeleven, niet meedoen

Je kan gerust aangeven dat je hun frustratie snapt, en dat je om je kind haar/zijn mening geeft, maar dat je niet meegaat in de (overdreven) reactie en zeker luistert wanneer de kalmte terug is.

Niet ingaan op onredelijke eisen en toch zorgzaam blijven, toont evenzeer je liefde en engagement. Een lekker gezond hapje maken in plaats van een zak snoep toelaten, of samen spelen maar niet met dat oorverdovend spelletje. Iets positiefs over hun gedrag benoemen kan de druk ook weg halen: “Ik vind het leuk dat je gestopt bent met roepen.”

Let it go

Na de “storm” laat je het incident best rusten. Zeker kleine kinderen herinneren zich er nadien weinig van. Is het nodig om er achteraf toch iets over te zeggen (dat kan hé) maak het dan kort en constructief zodat het moment niet herbeleefd wordt met schaamte en – wie weet – een nieuwe driftbui.

Een voorbereid ouder ...

Allemaal goed en wel deze tips, maar het liefst wil je natuurlijk een leven zonder tantrums. Helaas: die kans is klein. Je kan ze proberen te voorkomen, maar wat een leven als je elke indicatie bij je kind gaat micro-managen! En wat met externe factoren die je niet onder controle hebt (“Oh neen, hier staat ook een kermis!”)?

Je kan proberen om triggers bij jouw kind te identificeren. Honger en vermoeidheid zijn typische aanleidingen. Ook een gevoel van onvoorspelbaarheid is er vaak een. Dan kan een dag- of week plannertje helpen als houvast. Laat je kind dan ook iets inplannen om samen te doen als de leeftijd toelaat. 5 minuutjes knuffeltijd of moppen vertellen: samen ontspannen tijd doorbrengen is een buffer voor driftbuien.

Waarschijnlijk zijn er  typische scenario’s waarbij jouw kind steevast door het lint gaat. Een duidelijke afspraak op voorhand, eventueel met een beloning, kan werken als je heel consequent bent. En àls je geluk hebt natuurlijk, want je kan nog zo je best doen, soms escaleert het toch. Maak het je niet te moeilijk: prijs je kind vaak en oprecht wanneer zij/hij zich goed gedraagt. Dat soort positieve aandacht geeft hen nog altijd het meest plezier. Oef!

Oh ja, last but not least: driftbuien zijn buien, ze horen erbij, en neen je kan ze niet altijd voorkomen. Soms moet je gewoon wachten tot ze overwaaien, zonnebril in de éne hand, paraplu in de andere ...