2,31: dat was dit
voorjaar het gemiddeld aantal personen per huisgezin in Vlaanderen. Dat kan je moeilijk het Walhalla van het Grote Gezin noemen. Zeker als je weet dat
nauwelijks 20% van de huishoudens uit vier of meer personen bestaat*. Slashparent An zag haar toekomst ook met twee kinderen, man en hond. Lekker cliché: man komt uit een
gezin van vier en An ook. Net zoals bij bijna heel hun vriendenkring trouwens. An's  dochter kwam er
na veel treuzelen en lang proberen, maar de eerste weken was ze al bezig met
een namenlijst voor het volgende kind. An had zo’n topgevoel: dat ging ze zeker
nog eens doen!

Reality checks

Toen dochterlief, naast een wolk van een kind, een moeilijke slaper bleek te zijn, beslisten we dat het wel even goed was zo. Het idee dat onze korte nachten door een tweede kindje ingeperkt zouden worden, maakte ons terughoudend. En zo gingen we met ons drietjes vrolijk verder. De moeizame nachten bleven duren, en de pauzeknop bleef ingedrukt. Na een tijd - we voelden ons heel compleet als gezin - wisten we: “drie is the new vier”.

Waarom we al vóór het ouderschap een beeld hebben van hoeveel kinderen we willen, is vaak te herleiden tot ervaringen in eigen gezin of een ideaalbeeld dat we ergens opdoen. Ik besef heel goed dat ik mijn beeld heb aangepast aan de realiteit en aan onze eigen draagkracht. En ik vroeg me af of en waarom anderen hun oorspronkelijk ideaal bijsturen.

One & done

“Na de bevalling, op de terugweg van het ziekenhuis voelde ik me heel volledig met ons kleine gezin. Ik zweefde nog in een roes van gelukzaligheid. Na de overweldigende gebeurtenis van zo’n eerste bevalling, kwam er diepe rust over mij. Toen we het nadien hadden over een volgend kindje, bleek dat we allebei diezelfde emoties hadden gevoeld in de auto. En zo bleven we uiteindelijk een klein, gelukkig gezin.” – Robert, 35

Back to work

“Om tijd te maken voor de opvoeding van onze zoon en dochter, deden zowel mijn vrouw als ik het professioneel iets kalmer aan. We vonden het fijn om met onze kinderen bezig te zijn. Maar, en misschien klinkt dat raar, we houden ook echt van ons werk en we misten de specifieke voldoening van onze carrière. Dus hebben we daar een goed gesprek over gehad en we beseften dat tijd creëren voor onze jobs ons gelukkiger zou maken dan een derde kindje.” – Marc, 37

Het slijt

“Toen ik was bevallen van ons eerste kind, was ik opeens gek op baby’s. Ik wilde elke baby bewonderen en knuffelen. Typisch voor kersverse moeders denk ik. Na de tweede bevalling was ik nog steeds vertederd, maar niet meer zo intens. Dat evolueerde dan van “Oh mag ik uw baby zien?” naar “Kunt u uw koets verplaatsen zodat ik erlangs kan?” Kortom, het verlangen naar een kleintje verminderde en ik kreeg steeds meer appreciatie voor hoe fijn ons gezin al was. Mijn kinderwens bleek definitief ingevuld.” – Erika, 37

Enge bevalling

“Tijdens de bevalling kwam onze tweede zoon vast te zitten in het geboortekanaal. Mijn vrouw ging uren door helse pijnen. We beslisten zo goed als onmiddellijk nadien dat we geen kinderen meer wilden. Zij wilde nooit meer zoveel afzien en ik snapte zelf niet hoe ze het voor mekaar had gekregen. Neen, dit wilden we geen tweede keer. Blijkbaar gebeurt dit zelden, dus de kans op herhaling was miniem, maar we beslisten om het risico niet te nemen.” – Jan, 43

9 maanden afzien

“Voor sommige vrouwen lijkt hun zwangerschap op een 9-maandlange wellnesskuur. Ze krijgen een “glow”, voelen zich energiek en al hun Instagram-posts lijken op een pregnancy fotoshoot. Niet mijn ervaring. Integendeel: ik vond het echt miserie. Ik kwam enorm veel bij en zweette dag en nacht. Ik liep heel de tijd naar het toilet en alles daar beneden werd wat weker, zeg maar. Mijn hormonen maakten me superprikkelbaar. Het was alsof ik 9 maanden in een ander lijf zat en dáár had ik helemaal geen zin meer in. Was het dat waard? Jazeker, onze dochter is het centrum van ons leven. Maar ze zal ook een gelukkig kind zijn zonder broer of zus (en zonder crazy zwangere mama).” – Lien, 31

Geen werk, geen baby

“We wilden graag drie kinderen en we hadden er al twee. Netjes op schema dus. Maar toen raakte ik mijn job kwijt. Op dat moment werd alles anders. Financieel was het heel zwaar. Het was elke maand moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen voor ons gezin. Pas na een jaar kon ik weer aan de slag. Het zou nog lang duren om weer te staan waar we stonden. Deze situatie deed ons alles herzien, ook onze wens voor een derde kind. We zijn met z’n vieren al heel gelukkig en voelen ons gezegend dat we hier samen door zijn gekomen.” – Kevin, 37

Nieuwe liefde

 “Ik hoopte altijd drie, misschien zelfs vier kinderen te hebben. Maar toen onze dochter amper drie was, wilde mijn (ex-)man scheiden. Ik was intens verdrietig, misschien nog wel het meest omdat ik mijn kans op een groot gezin in rook zag opgaan. Twee jaar later leerde ik mijn huidige man kennen. Hij had al drie kinderen en we kregen samen nog een zoontje. Er heerst samenhorigheid onder elkaar en ik zit uiteindelijk regelmatig met vijf kinderen rond de tafel. Zot!” – Katrien, 38

Mama heeft les

“Na de geboorte van onze tweede dochter zat ik in een zware dip. Mijn man en ik kwamen er ook niet uit of we nog een derde kindje wilden of niet. Ik speelde met het idee om weer te gaan studeren en begon me te informeren bij de universiteiten. Toen dit een reële optie werd, leek het ons niet verstandig om tijdens mijn studies zwanger te raken. En zo bleef het bij twee kinderen. Ondertussen rond ik bijna mijn Master af en zijn we het erover eens dat dit de juiste stap was voor ons.” – Marie, 36

Let it be

Wat ik hieruit leer, is dat je je best niet blindstaart op ideaalbeelden. De grootte van je gezin bepaalt ook maar zoveel.  Ik prijs mezelf gelukkig met een gezond kind en onze volledig vrije keuze. Die combinatie is lang niet vanzelfsprekend!

(“Er ontbreekt dan toch nog een hondje”, zeg je? Awel ja, daar ga ik toch nog werk van maken!)