Dat de evolutie niet stil staat, daar moogt ge gerust van zijn! Naast de algekende primaire babyreflexen zoals de zuig- en grijpreflex, hebben de meeste kinderen geboren na 2000 er nog een andere bij gekregen. Namelijk de FOMO-reflex. En in tegenstelling tot die 2 eerstgenoemde reflexen verdwijnt deze helaas niet na 6 maanden en ontwikkelt die zich ook nog bij mensen geboren voor 2000. Slashparent Christel die weet daar alles van. En haar dochter ook!

CHRISTEL

Mijn jongste dochter is 11. Ze heeft een gsm (want rijdt alleen naar school en  heeft naschoolse activiteiten).  Ze sms't, zingt, danst en filmt op TikTok. Maakt playlisten op Spotify. Ze zit op Facebook (maar dat is niet zo leuk meer blijkbaar), YouTube (knutselen, make-up video's en Vines alom) en WhatsApp't met de buitenlandse én binnenlandse (vakantie)vrienden. Ze zaagt/vraagt dagelijks naar Instagram maar daar hou ik de boot nog even af.

Een beetje beperkend

Ik probeer ze een beetje (social media) etiquette bij te brengen. Altijd de telefoon opnemen met jouw naam. Onbekende nummers of bellers eerst op voicemail. Geen chattaal op publieke platformen zoals Facebook. Geen foto's of filmpjes openbaar zetten. Check kledij, houding en achtergrond voor je iets post (geen inkijk aub). Telefoon weg wanneer er bezoek is.  Aan tafel vraag je of je op de telefoon mag. Allez... ge weet wel. Een beetje beperkend dus.

Ze had een vriendinnetje gevraagd of ze samen naar de stad zouden gaan. In afwachting van het antwoord stuurde ik ze alvast naar de douche.  Ik hoorde het water spetteren toen ze plots luidkeels (om boven het geluid van die spetterende druppels uit te komen) een kort gesprek voerde!

Douchen en toch de telefoon opnemen!? Nah hah! A serious case of FOMO.

Ik denderde naar boven om even de regels te benadrukken: "Het is helemaal niet zo erg om een telefoontje te missen wanneer je bezig bent. Net daarvoor dient de voice mail (al is dat dus helemaal 'not done', dixit de 17 jarige).  En ze kunnen altijd later terugbellen."

The FOMO is strong in this one 

Ze zou maar eens iets missen, hé?

Maar ik snap ze ergens wel.  

Ik ben een aantal maanden thuisgebleven.  Deels door operatie, deels door werkloosheid.  Dat is wennen hoor. Die eerste weken waarop jouw inbox zich niet meer vult.  Je niet meer via alle mogelijke kanalen oproepen, berichten en aanvragen krijgt.  Bij elk schaars biepje kan je niet snel genoeg kijken wie, wat, waar, hoe.  Waar je voordien gek werd van de WhatsApp vriendinnengroep waarin op elk moment van de dag iemand dingen postte, hunker je er dan soms naar. En plots was ik die daytime chatter.

Maar het minderde. Het bouwde af. Je beseft nét iets meer het belang van rust.  Rust van alle biepjes, lichtjes, lampjes.  Het nut van een voice mail.  Het ontkoppelen en zelfs bewust 'afwezig' zijn.

Terug naar vroeger. Bezig = niet bereikbaar. En da's helemaal niet zo erg.  We bellen, chatten sms'en of mailen wel terug. Snel - als het belangrijk is.  Later - als het kan wachten. Allez... zo maakte ik mezelf wijs.

En ondertussen...

Terwijl ik dit allemaal neerpen is ze dus weg.  Fietsend naar een vriendinnetje om samen (voor het eerst alleen) naar stad te gaan. En zit ik al op hete kolen te wachten op haar sms of WhatsApp berichtje dat ze veilig toegekomen is.