De laatste tijd gonst het op 'tinternet' nogal van de opruim-hypes. Pinterest krioelt van interieurfoto’s waar geen object te veel in staat. Op Instagram word je overstelpt met foto’s van mensen die aan yoga doen, paaldansen en zo meer om het hoofd leeg te maken. Past allemaal in het kader van iets te doen aan te veel schermpjes-tijd, ontstressen, zen, me-time, whatever. Slashparent Peter heeft het hier helemaal mee gehad. Hij pleit vanaf nu voor 'The Joy of Rommel'.

PETER

Ach, Marieke

In 2015 verscheen in onze contreien het boek van de Japanse Marie Kondo: 'The Art Of Tidying Up'. Daarin geeft ze tips en tricks hoe je het beste opruimt. Less is more. Het werd een bestseller. Ondertussen mag ze diezelfde religie ook op Netflix verspreiden. Met succes. Het aantal apostelen groeit elke dag, haar heilig woord wordt gretig op sociale media verkondigd.

Lieve Marie, ik ben een echtgenoot, een vader, een vriend en een buurman. Daarnaast  beoefen ik twee jobs. Sorry, maar ik heb geen tijd om op te ruimen. Meer nog: ik ben een verzamelaar! Dat wat volgens sommigen rommel genoemd wordt, is net één van de dingen die mij gelukkig maakt. Ik heb die rommel nodig om de rommel uit mijn hoofd te filteren! 

Einstein vroeg het zich ook al af: “If a cluttered desk is a sign of a cluttered mind, of what, then, is an empty desk a sign?”

Ik heb nooit aan clean desk policy gedaan, meer nog, ik zit meer aan mijn bureau dan dat ik aan mijn vrouw zit. Mijn bureau is een verlengde van mijn persoonlijkheid, mijn tweede thuis in mijn thuis, ik moet me hier goed kunnen voelen om goed te kunnen werken. Dat iemand anders hier niet zou kunnen werken, omdat er te veel Lego gezichtjes je aanstaren is niet mijn probleem. De rommel op mijn bureau werkt als een gemakkelijke, warme zetel voor mijn creativiteit. Als de chakra’s van mijn creativiteit goed zitten, heeft dat een positief effect op mijn werk. Een clean desk is voor mij te steriel, onpersoonlijk, stijf. Laat je omringen door dingen die je inspireren, door dingen waar je van houdt, zei er onlangs iemand. Gelijk heeft ze!

Spark of Joy

Zo is het ook met de filter in mijn hoofd: we leven in drukke tijden, we worden langs alle kanten overprikkeld. Apps om de weg naar je werk te vinden, apps om te werken, apps om te koken, apps om je te ontspannen, whatsappen, … Met als resultaat dat burn outs en depressies ons om de oren vliegen. Mensen die voor de zelfmoordlijn werken doen overuren. We hebben allemaal iets nodig om dat even van ons af te zetten. We hebben een knop nodig om dat allemaal even op pauze te zetten.

Wel, die kleine gekleurde bouwblokjes zijn mijn pauzeknop. Als er iets is dat mijn 'Joy of Sparks' zijn, dan zijn het die ongeopende dozen die wachten om gebouwd te worden. Die talloze gele smiley-gezichtjes die me toelachen wanneer ik op mijn werkkamer kom. De bouwwerken die netjes staan te blinken in de vitrinekast. En wanneer ik aan een project werk, staat voor mij de wereld stil. De schermpjes staan af. Een handleiding op papier ligt voor mij te blinken, een handleiding die mij stap voor stap helpt mijn hoofd leeg te maken. Lego heeft onlangs aangekondigd dat ze die handleidingen binnenkort ook via een app gaan aanbieden. Hoef niet voor mij! Ik wil even geen schermpje nodig hebben!

En mijn zoon doet mee: hij is digital native, hij kent die tijd niet meer wanneer we het zonder gsm moesten stellen. “Voor het donker thuis!”, weet je nog? De gsm is als het ware meegegroeid met hem. We kunnen hem ten allen tijden bereiken. Maar ook hij heeft een pauze nodig. En uit een appelboom vallen geen peren: ook bij hem zijn dat de blokken. Ook hij vindt rust in een doos openen, scherm af en bouwen maar. En ja, ook zijn kamer begint stilaan vol te staan. Zelfs tot in zijn kleerkast vind dozen vol. Opruimen? Leeg maken? Nee! Want voor hem is ook dit een “Spark of Joy”.

Elk 't zijn

Ik snap wel dat de Japanse Marie Kondo oproept om al het overbodige weg te kieperen. Zeker als je weet dat de Japanse nieuwbouwflats in een overbevolkte grootstad amper een zakdoek groot zijn. Maar niet voor mij. Laat mijn happy place een happy place blijven. Ik gooi wel iets anders, dat overbodig is, weg. De druk om in een opgeruimde kamer te werken bijvoorbeeld. De stress, omdat mijn Instagram feed niet in de mode is. De onzekerheid, omdat er in mijn interieur dingen te veel staan. Die mogen allemaal de vuilbak in. Haar boeken netjes bij het oud papier. And that will spark me joy!