Als slashparent zorg je wat af in je leven: voor je kinderen, voor je partner, voor jezelf (!), voor vrienden eventueel en vroeg of laat vaak voor je ouders. Maar wat als je kind bijspringt bij dat zorgen? Kan dat wel? Is dat wel ok? Samen met Partena Ziekenfonds vertellen we je graag het bijzondere zorgverhaal van Thalia. Zij groeide op in een nieuw samengesteld gezin, samen met haar zus, mama en papa. Thalia begon op 12-jarige leeftijd mee te zorgen voor haar oma die toen de diagnose van Alzheimer kreeg. Welke taken nam ze op? En ging dat wel voor zo’n jong meisje? Het werd een bijzonder gesprek met een moedige jonge vrouw.

De band tussen grootouders en kleinkinderen kan intens zijn. Dat voelen we dit jaar meer dan ooit. Ongetwijfeld moet dit voor Thalia (nu 25 jaar) en haar oma ook zo zijn geweest. Thalia: “Om te beginnen, ik noemde mijn oma “Jaja”. Dat betekent zo veel als "lief omaatje" in het Spaans. Dat zegt al iets over onze relatie. Als klein meisje zorgde mijn Jaja zo veel voor mij. Ik ging er spelen en logeren. Ze woonde ook vlakbij. Elke woensdagnamiddag was zij er. We werkten samen in de tuin, dansten in de keuken en gingen samen in bad en maakten schuimfiguren! Eigenlijk was ze een soort tweede mama. We hadden elkaar zo veel te vertellen.”


De zaak Alzheimer 

Zo’n mooie band. Dat moet dan vast een schok zijn als je verneemt dat je oma Alzheimer heeft? Thalia: “Als 12-jarig meisje is die diagnose wat aan mij voorbij gegaan. In het begin zijn de symptomen ook niet zo extreem. Ze vergat wel eens iets, maar ik praatte er met Jaja niet over. Ze bleef ook heel lief. Mijn Jaja bleef ook gewoon in haar eigen huis wonen. Tijdens heel mijn middelbare schoolperiode ging ik haar veel bezoeken en bleef er vaak slapen. Die bezoekjes waren een soort rituelen met kervelsoep en marmercake, spelletjes spelen, samen tv-kijken en dansen. We gingen dan samen slapen of bleven veel te laat op. Als ik daar was, keek ik altijd na of de koffiezet wel uitstond, de gas uitgedraaid was, of er geen sigaretten waren blijven smeulen, … Ik telde haar medicatie na en zorgde dat alles op slot was. Uiteraard hielp mijn mama hier wel bij. Ik was zo bezorgd om mijn oma. Mentaal was ik er veel mee bezig.”


Elke dag een klein beetje afscheid nemen

Dat klinkt mooi, maar ook wel intens. Lukte dat wel voor jou? Thalia: “Mijn mama was altijd heel erg open over hoe het met yaya ging. Dat hielp. Ik denk ook wel dat het voor kinderen soms gemakkelijker is om mee te gaan in de hersenkronkels van mensen met Alzheimer. Mijn Jaja verzon hele verhalen over haar buurvrouw bijvoorbeeld. Ik ben dankbaar dat ik doorheen die periode zo dicht bij mijn oma ben mogen blijven en er niet van afgeschermd werd. Toch speelde er zich onderhuids ook verschillende rouwprocessen af. Ik was ook soms gespannen. Dat heeft misschien niet altijd genoeg ruimte gekregen. Ik wist niet goed waar ik naartoe kon met mijn verdriet. Jonge mensen worden vaak niet echt erkend als mantelzorgers. “

Thalia: “Toen ik 18 jaar werd, is mijn oma naar een woonzorgcentrum verhuisd. Als jongvolwassene ben ik al die jaren nog intenser betrokken geraakt bij de zorg. Ik ging naar het bewonersoverleg en nam mee de beslissingen omtrent interventies. Elke week was ik bij mijn Jaja. Ik heb dit altijd gecombineerd met mijn studies en latere werk. Alzheimer is een lange slepende ziekte en het is voortdurend een beetje afscheid nemen van je geliefde. In juni dit jaar is mijn Jaja helaas overleden. Gelukkig op een moment dat de lockdownmaatregelen niet super streng waren. Samen met mijn mama was ik bij haar als ze stierf. We hebben haar een mooi afscheid kunnen geven.”


Jonge zorgers 

Dat verlies moet vast hevig zijn als je het grootste deel van je jonge leven zo intens voor je oma hebt gezorgd? Thalia: “Ik heb al veel gehuild de afgelopen maanden. Het zwart gat was er wel. Ik heb gelukkig steun gevonden bij collega’s, vrienden en familie, maar ook bij de vzw Zo Jong. Dat is een organisatie speciaal voor jonge mantelzorgers waarin ik actief ben. Hier kunnen jongeren tot 24 jaar terecht die mee zorgen voor een ouder, broer, zus of familielid. Ik vind dat die jonge zorgers vaak een vergeten groep zijn. Ik ben de voorbije jaren al gaan spreken op hogescholen over mijn ervaringen. Het is echt belangrijk dat de omgeving oog heeft voor deze jongeren en hen ook ondersteunt.”

Te bewonderen!

Een sterke getuigenis en vrouw, die Thalia! Straf tot wat tieners en jongvolwassenen in staat zijn. Zo kijken we vaak niet naar jongeren. Vond je dit ook een bijzonder zorgverhaal? Misschien lees je dat van Karlien en haar zoontje ook graag. Meer ervaringen van zorgvragers, tips en informatie over hoe je zorg kan opnemen en combineren, vind je terug op de website van Partena Ziekenfonds. Ga zeker eens een kijkje nemen. Wist je dat 1 op 2 Vlamingen trouwens ooit zelf al zorgdrager was? Misschien ben je er zelf wel één? Momenteel loopt er ook op de site van Partena Ziekenfonds trouwens een mooie actie waarbij je een zorgdrager kan verrassen met een prachtig bedankkaartje, ontworpen door Eva Mouton. Je vindt er ook een online test om te ontdekken welke kleine of grote zorg jij zou kunnen vervullen, samen met concrete tips voor zorgdragers én voor mensen die een zorgdrager willen ondersteunen. De volgende weken zetten we samen met Partena Ziekenfonds nog meer bijzondere mama’s en papa’s in the picture. Blijf dus zeker volgen!

Voor dit artikel werkte Maison Slash samen met Partena Ziekenfonds. We publiceren hier enkel merken die bij ons/jullie passen, en waarin we zelf geloven. Je zal ons nooit horen zeggen dat iets gezond is als we daar niet zeker van zijn. Of dat iets plezant is, als dat niet zo is. We vertellen geen onzin. Beloofd. Hoe wij tegenover advertenties staat, lees je hier.