Plots is je kind een tiener geworden en vraagt menig slashparent zich al eens af waar al die jaren plots naartoe zijn. De ene dag zit je baby nog aan de moedermelk en de volgende zie je diezelfde baby met die eerste liefde het tuinpad afwandelen. Time flies, zoals ze zeggen. En terwijl het vliegt, verandert er ook heel wat. Zo ook bij Slashparent Liesje, die toch effe moest wennen aan al dat plotse tienergeweld in huis. 

LIESJE

Onlangs realiseerde ik me dat ik twee keer met mijn ogen geknipperd heb, en dat mag je nooit doen als je kinderen hebt. Want, als je dat doet, zijn ze plots veel groter geworden. Ik deed het dus wel, nu zit ik hier met drie kinderen, waarvan twee tieners die echt, eerlijk waar, net uit de pampers zijn. Wat ze me vroeger nooit verteld hebben, is dat er toch wel wat verandert in huis eens ze pak weg de 11 gepasseerd zijn.

Ik zal zo vriendelijk zijn om een kleine opsomming te maken voor zij die het ooit kunnen gebruiken.

IS HET AL TIJD OM TE GAAN SLAPEN?

Vroeger kon ik vanaf een uur of zeven aan mijn avond beginnen. Koters in bed, een hele avond vrij voor mezelf (wat deed ik eigenlijk met al die tijd, achteraf bekeken). Tegenwoordig kan ik rond 21.30u eens aan mijn zetel snuffelen om dan niet veel later te beseffen dat het ook voor moederlief tijd is om in bed te kruipen, als ze al niet in de zetel ligt te knorren. Is dat erg? Nee! Moest ik daar even aan wennen? Zeker en vast!

Luisteren: Wanneer ze het niet mogen, doen ze het!

Kleine kinderen spelen, zitten in hun eigen wereld en horen vooral niet wat hun ouders zeggen. Bij grote kinderen lijkt dat alleen maar zo. Het duurde even voor ik dat besefte, maar als je na een tijdje vragen krijgt als: " wat zei jij daarstraks over de mama van huppelpup?" of " gaan Jos en An scheiden?", dan weet je dat ze dus als echte Sherlock Holmes zitten mee te luisteren. En ik kan je verzekeren, elk detail (dat ze vooral niet mochten horen), hebben ze gehoord. Dus, u weze gewaarschuwd, wanneer het verdacht stil is, zitten ze dus gewoon mee te luisteren!

Moeder is niet meer de grappigste thuis

Wat heel confronterend is, is dat ik vroeger de meest hilarische moeder was van de aardbol (of dat deden mijn kinders me toch geloven). Nu twijfel ik soms over mijn grappigheid. Mijn humor is niet veranderd, ik ben nog altijd even grappig. Maar dat vinden zij dus niet altijd. Dan vertel ik de mop van de dag (zelf al niet meer bijkomend van het lachen), en dan kijken er twee paar ogen naar je alsof je van een andere planeet komt. Geen glimlach, zelfs geen mondhoek omhoog. Gelukkig loopt er hier nog een 5-jarig ventje met een bangelijk gevoel voor humor rond die wel helemaal strijk gaat met moeders moppentrommel.


Huiswerk met grote h...

Hoe groter de kinderen, hoe minder je ze moet helpen met hun schoolwerk dacht ik. Fabeltje zeg ik u! Hoe groter de koter, hoe groter de rugzak mét bijbehorende lessen, taken, invulblaadjes voor de ouders, smartschool-accountje links en rechts,... je kan al raden dat we toch wel heel wat tijd per dag aan huiswerk spenderen. En dat dat langs beide kanten niet altijd met een vreugdedansje wordt onthaald, begrijp je ook!

Kot vol kind

Vroeger kon je je baby in zijn relax in de hoek van de badkamer schuiven, terwijl je in de douche ging. Nu staan er 's morgens 5 mensen te drummen voor een plaatsje aan de spiegel, of ligt er een kind met ochtendhumeur languit op de badmat te wachten tot zijn kleren miraculeus aan zijn lichaam verschijnen. Ik moet er geen plaatje bij maken hoe dat er in de zetel uitziet. En dan zitten er nog geen liefjes bij!

Ook de kapstok, wasmand en vloer van de gang (badkamer, slaapkamer,...) kreunen onder die opgroeiende kinders.

Laat je even weten wanneer je er bent?

Eens ze de 10 gepasseerd zijn, fietsen ze al eens alleen naar school, vriendjes of hobby's. En dat is heel raar, want tot die leeftijd, heb ik mijn kinderen in leven kunnen houden. Ik wist bijna elke minuut waar ze waren en wat ze deden. Hoe ouder ze worden, hoe minder je weet (misschien maar goed ook). Ze krijgen dan een gsm om vooral de bezorgde moeder af en toe iets te kunnen laten weten. Maar eens bij de vriendin aangekomen, verdwijnt alle besef van tijd. Twee of drie uur(!) later krijg je dan een sms dat ze goed is aangekomen. Oké kind, mama zal dan gewoon verder ademen en doen alsof ze heel goed is in dat loslaten!

Meestal zijn ze gewoon heel erg leuk!

Voor jullie beginnen kijken naar de waarde van je koter op de tweedehandsmarkt, het valt allemaal wel mee!

Ze wassen zichzelf (als je lang genoeg zaagt om dat te doen en erbij vertelt dat één keer in de week niet genoeg is).

Je kan ze alleen thuis laten als je naar de winkel gaat. Dat is trouwens een win-win situatie aangezien ze niks in je kar gooien wat je helemaal niet nodig hebt.

Ze zagen (bijna) niet meer over wat er op hun bord komt. Ze rollen hoogstens eens met hun ogen als je vraagt of ze het lekker vinden.

En als ze echt een goede dag hebben, kan je vragen om de tafel af te ruimen of halen ze spontaan lege boterhammendozen uit hun boekentas.

Ik kan je vertellen, eens je eraan gewend bent, is het eigenlijk heel leuk om ze in huis te hebben!