Al sinds de geboorte van MNM sleurt Tom De Cock (36) luisteraars door de avondspits heen. Nu, elf jaar later, is het tijd voor andere dingen. Die andere dingen zijn naast televisie maken, boeken schrijven en podcasts opnemen, vooral meer tijd doorbrengen met zijn kadeeke, Jasmijn (5). "Haar van school gaan halen, helpen met haar huiswerk en tijd met elkaar doorbrengen voor het awkward wordt en ze hier met een lief staat, dat is wat ik nu meer wil doen", zegt Tom. 

Alles wat je kan doen bij een zender, deed Tom minstens vijf keer. En dat kan je nog eens een jaartje doen, maar Toms gevoel zei dat het tijd was voor andere projecten. Dromen die meer compatibeler zijn met hoe hij zijn gezinsleven momenteel ziet. "Ik kan mijn dochter naar school brengen en erna fris gewassen en gestreken achter mijn bureau zitten. Gewoon thuis, in de plaats aan die van in Brussel. Ik kan dan ook om 15u mijn laptop dichtgooien, Jasmijn gaan halen en samen met haar huiswerk maken. Als ze in haar bed ligt, kan ik ook gewoon die laptop weer open zwieren en verder boeken schrijven. Dus waarom zou ik dat niet gewoon doen?"

Sneltrein

Jasmijn wordt dit jaar zes en zet binnenkort haar eerste stapjes in de lagere school. Daar wil Tom voor geen geld van de wereld iets van missen. "Het cliché van 'dat gaat snel' is nog zacht uitgedrukt, het gaat afgrijselijk snel. Ik heb één keer met mijn ogen geknipperd en mijn kind is ineens geen baby meer, ik moet precies elke week kleren van een andere maat in haar kast leggen. Die overgang naar dat spannende eerste leerjaar wil ik van dichtbij meemaken. Ik wil mee haar huiswerk maken en alle dingen ontdekken. Ik wil ze van dichtbij zien opgroeien voor het awkward is en ze hier met een lief staat, dat ik ongetwijfeld niet ga goedkeuren." (lacht)


"Het is niet dat ik bepaalde mijpalen heb gemist, zo erg is het zeker niet geweest. Het gaat meer over dat schuldgevoel. Door mijn avondprogramma miste ik vaak het gaan-slapen-moment. De helft van de keren was ik te laat om haar nog eventjes te zien, dat vond ik altijd wel heel erg. Daarnaast waren er ook nog vele andere projecten, zoals marathonradio en de strafste school, waarvoor ik altijd even naar mijn man moest kijken en zeggen: 'Nu sta je er even 14 dagen alleen voor, tot aan het einde van die twee weken hé!' Dat is niet per se wat ik momenteel nog wil in mijn leven. Hoe goed ons netwerk en onze babysits ook zijn, we hebben geen kind geadopteerd om die niet ten volste te zien opgroeien. Niet altijd die aandacht kunnen geven, dat knaagde wel wat aan mijn geweten." 

"Mijn zus en ik zijn beide super onverwacht op een halfjaar uit huis gegaan. Ik ben bij mijn man gaan wonen en mijn zus is op kot gegaan en nooit meer teruggekeerd. Mijn ouders hebben heel hun leven lang kei hard gewerkt als bakkers. In de weinige vrije tijd die ze hadden, hebben ze zich honderd procent voor ons gesmeten. Maar toen we dan beiden uit huis waren, hebben zij daar veel moeite mee gehad. Dat was voor hun plots een moment van: 'Shit, dat is hier voorbij'. Dat wil ik niet, ik wil dat allemaal heel bewust meemaken."

Coronacrisis, duwtje in de rug

Planeet De Cock, Tom zijn radioprogramma, bleef in full force doorgaan, maar het meeste redactiewerk kon van thuis uit gebeuren. Ook de nachtelijke concerten die horen bij een job in de radio, vielen weg. Hierdoor was hij meer dan ooit thuis, samen met zijn gezin. "Op een stomme dinsdagnamiddag heb ik hier in de tuin een schommel over de boom gegooid en dat was zo gezellig en plezant. Jasmijn genoot zo hard van die aandacht. Tijdens de coronacrisis heb ik geleerd dat een kind geen nood heeft aan een hoop duur speelgoed, maar gewoon tijd en aandacht nodig heeft. En tijd kan je maken, maar die onverdeelde aandacht is al een pak moeilijker. Geen idee of dat nu meer gaat lukken, al die prikkels uitzetten en gewoon die schommel duwen, maar ik ga dat wel proberen."

Tom vindt ook dat we onze maatschappij meer moeten inrichten rond levensfases. Hij vergelijkt dat met hoe je woont. "Toen mijn man en ik elkaar leerden kennen, waren wij min of meer nog studenten, dus woonden we in een schraal kot ergens in Borgerhout. Dan hadden we opeens allebei een goede job en kochten we een hippe loft met open badkamer en één slaapkamer. Toen wilden we een kind adopteren en hebben we in allerijl een groot herenhuis met vier slaapkamers gekocht in Antwerpen. Toen werd Jasmijn groter en had ze ruimte en vooral opvang nodig, dus zijn we dichter bij mijn roots gaan wonen in een huis met grote tuin. "

"Dat zijn allemaal levensfases en zo zie ik dat ook met carrière. Er leeft iets in onze maatschappij dat zegt dat carrière maken altijd in een opwaartse curve moet gebeuren, maar zo werkt dat niet. Ik ga nu even flatten, om het met een nieuw modewoord te zeggen, maar waarom kan ik op mijn 45 niet opnieuw carrière maken? Ik kan dan nog steeds de BV uithangen als ik dat wil of zelfs een WC-fabriek openen."

En nu? 

Normaal heb ik na marathonradio altijd twee maanden vakantie, nu is die gewoon iets langer. Zomervakanties waren sowieso altijd heilig voor mij. Die dienen een beetje als inhaaltijd. Zeker nu is die lange vakantie zeer welkom. Mijn man is net aan een nieuwe drukke job begonnen en telde af naar het moment dat ik eventjes de boel kon overnemen, want mijn vertrek heeft ook veel extra aandacht met zich mee gebracht. Hij heeft hier meer dan ooit alles moeten doen. (lacht) Maar dus, jullie zijn nog lang niet van mij af. Ik ben volop bezig met mijn nieuwe vooruitzichten en ik ga niet de fulltime huisman uithangen, al ga ik dat wel vaker proberen doen."