Wat als er meer dan 15 jaar, hallokes, verschil zit tussen je oudste en jongste kind? Hoe loopt dàt in het huishouden en de opvoeding? Is er een verschil met toen en nu? Daar waren wij wel heel nieuwsgierig naar! Mark vertelt er ons alles over.

Mark vierde afgelopen zomer zijn 60ste verjaardag. Een groot tuinfeest met vrienden, familie én zijn vier kinderen. Oudste dochter Charlotte van 29, zoon Kasper 22, zoon Jules 14 en dochter Billie 12. 
“Mijn vrienden hebben intussen allemaal kleinkinderen, maar bij mij is het wat anders gelopen. Ik was 31 en 38 toen mijn eerste twee kinderen werden geboren. Na enkele jaren gingen hun moeder en ik uit mekaar. Mijn nieuwe grote liefde had ook een kinderwens en dus kwamen de twee jongste erbij toen ik al een eind in de 40 was. Maar ik heb dat nooit ervaren als een nadeel. Met ouder worden, komt ook de rust.”

Ik ben principiëler geworden

Of ik nu een andere vader ben dan vroeger? Dat denk ik wel. Die eerste kleine was toch wel een aardverschuiving. Toen we na een week in het ziekenhuis terug thuis kwamen met Charlotte besefte ik pas dat het voor altijd was. Vader worden is echt een proces geweest. Kinderen communiceren in het begin ook alleen maar met agressie, toch? Al dat krijsen en huilen. En ik kan sowieso al niet tegen dat soort lawaai (lacht). Maar na een eerste en tweede kind ben je het gewoon om jezelf voor een stuk weg te cijferen. Je kent het treintje: van de crèche, naar de school, naar de opvang, naar de hobby’s…. Het kost veel minder moeite.

Ik ben gaandeweg wel wat principiëler geworden. Mijn twee jongste kinderen krijgen mee dat ze een rol te spelen hebben in de maatschappij. De tijden zijn ook drastisch anders. De laatste jaren volgt het ene doembericht op het andere: het klimaat, de vluchtelingen, de economie … Daar kan je niet aan voorbij als je kinderen opvoedt. Ik zal hen nooit verplichten om mijn voorbeeld te volgen, maar ik leg ze wel uit waarom ik bijvoorbeeld geen vlees eet en geen melk drink. En dat maakt toch wel indruk, want intussen zijn ze thuis allemaal vegetariër.

Ik ben nooit een strenge vader geweest en heb amper strikte grenzen gesteld. Ik maak liever mijn punt met een grapje dan met een autoritaire donderpreek. Dat werkte bij mij vroeger ook niet. Ik vertel wel nog altijd dezelfde flauwe moppen tegen mijn kinderen. Dat is niet veranderd. Mijn jongste dochter rolt dan met haar ogen. Volgens haar ben ik dan wel 60, maar in mijn hoofd is dat hoogstens 18. (lacht)

Papa doet zijn best

Ik vind het lastig dat mijn oudste twee kinderen mij in mijn slechtste periode hebben gezien, tijdens en na de scheiding van hun moeder. Vooral Kasper heeft geen stabiel gezin gehad om in groot te worden. Hij was amper drie toen we uit mekaar gingen. Ik werkte in die tijd ook veel. Jules en Billie hebben op dat vlak gewoon hoerenchance gehad: opgroeien in een rustige omgeving, met meer financiële middelen dan vroeger, een vader die vaker thuis is … Dat was voor Charlotte en Kasper toch anders.

De jongste kinderen zeggen vaak: “Onze papa is al wat ouder, maar hij doet erg zijn best.” Zo zijn we afgelopen zomer naar Canada gereisd. En omdat ik nogal sukkelde met mijn knie ben ik ruim op voorhand beginnen oefenen bij de kinesist. Dat vinden ze dan super dat ik dat doe. Maar het is vaak bijbenen natuurlijk. Billie hield laatst een spreekbeurt op school over Cole Sprouse. Blijkbaar een erg hotte acteur. Nog nooit van gehoord! Aan de andere kant ben ik hun tijd soms ver vooruit. Jules kwam onlangs naar mij toe: “Kijk nu eens wat ik ontdekt heb!” Hij had een plaat van Queen bij. “Ja, jongen”, zei ik, “die ken ik al 30 jaar.” (lacht)

Ik was 48 toen Billie geboren werd en heb op voorhand geen seconde getwijfeld om op die leeftijd nog een kind op de wereld te zetten. Nu ik 60 ben, besef ik wel dat ze hun vader waarschijnlijk jong gaan verliezen. Maar het loopt zoals het loopt. En intussen genieten we zoveel mogelijk van het leven en van mekaar.