Een lockdown doet wat met een mens. Sommigen zagen de kans schoon om nog wat te werken aan hun naslacht. De benaming coronialbaby werd geboren. We lazen er al over bij Yasmin en Stefan en nu kroop slashparent John (35) - man van Evi (35) en vader van Jules (3) en Maxime (3 maanden) - zelf in de pen over zijn lockdownbaby. Wat blijkt? Zo'n coronial is zo'n slecht idee nog niet! 

JOHN
Verwekt tijdens de lockdown, geboren tijdens de lockdown. Onze tweede spruit kan wel degelijk de twijfelachtige eer opeisen van een echte lockdownbaby te zijn. Een "coronial" zodat ze tegenwoordig zeggen. 

Tijdens het huzarenstukje van deze  bevalling geraakte ik niet verder dan “goe bezig schatje".  En dat zei ik dan nog met enige onzekerheid, want hoe kon ik dat nu zeker weten? Hoewel ik tijdens een ‘number 2-toiletbezoek’ na een stevig avondje stappen wellicht in de buurt kom. Dan voel ik hoe het is om een gelijkaardig gewicht door de kleinste opening van mijn mannelijkheid te duwen. Gedehydrateerd kan deze ervaring ook enkele pijnlijke persweeën veroorzaken om tot een slaak van opluchting te komen. Maar verder dan dat zal een vergelijkbare ervaring nooit reiken. Opnieuw hoedje af voor mijn heldin, die ons 2e wondertje vakkundig levenslicht gaf.

Geen ziekenhuisbezoek

Dankzij Franky VDB en c(r )o(o) gebeurde het ter wereld brengen van onze coronial in serene sfeer. Geen bezoek in het hospitaal. Wat op voorhand een spijtige zaak leek, bleek achteraf een verademing. Geen gespeelde “oooouuu hoe schoon” of “chance dat hij op de mama lijkt.” Want laat ons eerlijk zijn, die pasgeborenen zien er nu ook geen modellen uit. Het begint waar het eindigt: verrimpeld.

Ook geen goedkope cava in het miserabele frigootje van de afgeleefde ziekenhuiskamer die we aan ons ongewenst bezoek inschenken alsof het champagne is. Ook geen huisbezoek waar we na enige tijd de koekoeksklok horen tikken hoewel we die niet eens hebben. Gewoon kaartjes met een rekeningnummer. Voor één keer dacht ik heimelijk ‘lang leve de lockdown’.

Geen zatte tradities

Ook voor de tradities die met dit natuurlijke wonder gepaard gaan, komt de lockdown als geroepen. “Het scheil eraf drinken” (de traditie waarbij de vader samen met zijn kameraden er alles aan doet om de visuele capaciteiten van zijn scheelkijkende liliputter op punt te zetten door zichzelf de kop in te zuipen) kan door de maatregelen slechts met 4 personen buiten. Met een veelvoud aan kameraden leverde me dit meteen ook 3 extra pogingen op om de arme zuigeling snel op scherp te zetten. Na de derde consumptie is ook de buitenlucht geen drempel meer. Lockdownbaby vs niet-lockdownbaby: 2-0.

Ergernis komt er wanneer ik even de tijd neem om door de sociale media te navigeren. Daar merk ik dat 1 foto van mijn blitse boorling ongeveer het tienvoud aan likes binnenhaalt van mijn literaire pareltjes die ik zo nu en dan ook de wereld instuur. Ach ja, zo’n foto van een pasgeborene is toch best origineel, niet? Hmmm…

Van 3 naar 4 met een klein hartje

Life begins at 4 zeggen ze wel eens. Met enige schrik start ik aan dat leven. Want ik kan toch getuigen dat life at 3 mijn geduld reeds behoorlijk beproeft. En U moet weten dat de geduldigheidstest mij nooit een onderscheiding zal opleveren. Maar goed, weinig testen hebben dat in mijn leven opgeleverd.

En zo gaan we door. Terwijl over de Grote Plas de verliezer dezelfde reacties toont als mijn 3-jarige kleuter die geen snoepjes krijgt, duwen wij nog even door om deze 2de lockdown heelhuids door te komen. Maar ons recent gecreëerde straaltje zonneschijn (dat mogelijks snel zal omslaan in een krijsende donderwolk) trekt er ons zeker en vast door. De hattrick ligt voor het grijpen nu hij ons reeds ’s nachts rust gunt. Kortom, lockdownbabies scoren vlot (voor de mannen althans…). En gelukkig zijn de babywinkels opnieuw open. Hmmm…