Wel 1000 keer per dag roepen slashparent Liesbeth haar kinderen 'Mamaaa!', alsof there is no "Papaaa!". Wordt het niet eens tijd om daar verandering in te brengen en ook de vader des huizes alle aandacht te geven die hij verdient. Door de kinderen wel te verstaan! Want jahaa, we mogen dan al 2020 zijn, we blijven op sommige vlakken toch nog wat hangen in the niet zo good old habits. En als we in sneltempo kunnen evolueren van een telefoon met draaischijf naar een smartphone, moet dat met de rolverdeling in huis toch ook lukken. Niet?

Moeders aller landen, verenigt u! 

Het wordt hoog tijd dat we onze kinderen leren dat ook papa heel veel kan en heel veel weet! 1000 x per dag roepen mijn kinderen: “Mama!” Wanneer je hen een keertje “Papa!” hoort roepen, blaas je haast meteen de loftrompet, maar meestal komt daar dan achter: “Waar is mama?” Geen toiletbezoek, geen douche, geen huishoudelijke taak kan je als moeder volbrengen zonder de kinderen tussendoor aandacht te geven. Ook al is vava op datzelfde moment volledig beschikbaar en hangt hij in de zetel of scrolt hij op zijn smartphone.  Om nog maar te zwijgen over nachtelijke onderbrekingen wanneer een van de ukjes een nachtmerrie heeft of ziek is geworden. Hoewel mijn man echt niet zo’n vaste slaper is, zijn dit steevast de momenten waarop hij met geen stokken wakker te krijgen is. 

Ook dit is voor élke moeder herkenbaar: wanneer papie iets wil gaan drinken met de maten, is het doodnormaal dat mama alle taken overneemt. Maar wanneer mama er eens op uit wil, moet ze altijd een babysit regelen. Of ook nog: papa rijdt “efkes naar de Doe-Het-Zelver”, alleen, maar als mama wil gaan shoppen, moeten de kinderen mee (en die vinden dat meestal niet plezant en luizen vanalles af!).

't Is tijd

Wordt het niet eens tijd dat wij, de übermama’s, opkomen voor onszelf? Wij hebben net zoveel recht om een pint te gaan drinken zonder een babysit te moeten vragen. Wij mogen ook eens ongestoord op toilet blijven plakken of een kwartiertje per dag wat me-time opeisen.
Die vaders moeten hun werk ook maar eens doen!

Hoe komt het toch dat deze situaties voor geen enkele moeder onbekend zijn? (Sorry, schoonzusje, ik weet dat jouw man een uitzondering vormt.) Deze manier van opvoeden is diep ingeworteld in onze hedendaagse maatschappij. In een nog niet eens zo ver verleden waren het de papa’s die uit werken gingen en de mama’s die voor de kinders zorgden. Ja, natuurlijk is dat allemaal geëvolueerd! En toch zijn er bepaalde aspecten binnen deze rolverdeling blijven hangen in hun oude stramien.

Here's daddy!

Nochtans geen gebrek aan trotse, vaderlijke gevoelens bij onze mannen! Zie hen maar eens blinken als de kids een straffe prestatie neerzetten! Of dat nu het maken van de winning goal is, of een knap knutselwerkje voor vaderdag, de trots staat in hun ogen af te lezen! Natuurlijk laat élke papa zich rond de vinger draaien, voornamelijk als het om knuffelende dochters gaat! Soms tot ergernis van de moeder die vindt dat die knuffeltijd beter overdag plaatsvindt dan wanneer diezelfde dochter al lang in bed moest liggen! Wanneer papa dan met puppy-oogjes zegt dat hij de dochter op deze manier toch niets kan weigeren, smelten de mama’s toch ook een beetje mee (al is het dan al veel te laat op de avond).

Geraken we daar dan nooit uit? Dat is niet gezegd! Hier en daar worden voorzichtige stappen gezet in de goede richting! Als we naar de Scandinavische landen kijken, zijn de papa’s al veel prominenter aanwezig dan bij ons. Naast het feit dat beide ouders 3 maanden ouderschapsverlof moeten opnemen, krijgen ze ook nog eens een bonus wanneer ze de overige 10 maanden verlof min of meer gelijk verdelen. En dat komt dan nog bovenop de 80% die ze van hun wedde behouden! Zo ver zijn we nog niet. Maar ook bij ons is 4 maanden fulltime vaderschapsverlof al wel mogelijk, al lijkt het voor zowel veel werkgevers als vaders nog geen evidentie te zijn.

Willen we iets afspreken?

Ik heb vriendinnen waarbij de afspraak is dat papa in het weekend de taxi-diensten naar de hobby’s overneemt. Of waar papa degene is die altijd mee naar de voetbal gaat.
Intussen worden er ook steeds meer activiteiten georganiseerd om in te zetten op vader-kind-momenten. Een workshop ‘Staartjes leren leggen’ volgen (Google it!) voor papa’s en dochters, bijvoorbeeld! Of deelnemen aan een vader-zoon-survivalweekend, een papa-kind-dansworkshop of een kooksessie met de kinderen! Hoe zalig is dat? Dat papa en de kinderen je eens per week het koken uit handen kunnen nemen en jij, intussen gewoon je eigen ding kan doen (bij mislukte gerechtjes vooral doen alsof het lekker is, anders doen ze dat misschien niet nog een keer!).

Geen mogelijkheid tot vaderschapsverlof en/of een papa die geen goesting heeft om plaatselijke cursussen af te schuimen? Dan kan je als mama nog steeds je eigen kinderen aanmoedigen. Als ze voor de 999e keer iets komen vragen, verwijs hen dan voor een keertje eens door naar papa. Verbaasde snoetjes bij zowel kids als papa, die neem je er maar even bij (enkel ingrijpen wanneer het gevaarlijk wordt!). Want op dit moment leren je kinderen niet alleen dat ze ook naar papa kunnen gaan met hun vragen, maar leren ze ook dat het ok is om hulp te vragen aan anderen! En papa zijn ego, dat gaat er alleen maar op vooruit wanneer hij gaat merken dat de kinderen steeds meer naar hem komen met hun vragen!

En zo krijgen wij misschien eindelijk ook eens de kans om ongestoord met een boekske op de WC te ploffen!