We doen het allemaal. Want we zijn ouders. We lopen, rennen, vallen en we staan weer op. Knallen soms keihard met ons gezicht tegen de muur. We proberen het beste ervan te maken. En heel vaak vragen we onszelf af: hoe doen ZIJ het? In 13 snelle vragen stoppen we onze neus in andermans zaken. Maison Slash ging op zoek naar slashparents met een bijzonder beroep. Deze keer zijn dat Nick en Ellen, die het opvangcentrum voor vogels en wilde dieren in Merelbeke runnen.

Een tijdje geleden deden we een oproep naar slashparents met een bijzonder beroep. We kregen hier geweldige reacties op, waaronder ook die van Nick. Nick (41) en zijn vrouw Ellen (37) zijn dol op hun adoptiezoon Yonatan (6) die 2 was toen hij uit Ethiopië naar België kwam en pleegzoontje I. (9 maanden). Samen zijn ze ook nog eens dol op dieren en runnen ze samen met de hulp van een hele boel vrijwilligers de vzw Opvang voor vogels en wilde dieren in Merelbeke. Daarnaast is Nick bij de gemeente Merelbeke werkzaam als natuur- en milieu-educator. En Ellen heeft ook nog haar bedrijfje, Awash, waar ze haar leuke zelfgemaakte kinderkleding verkoopt. Van bezige beestjes gesproken, amai mijne frak... 


Hoe ziet een weekdag er momenteel bij jullie uit?

Wanneer de wekker gaat speel ik wat met Yonatan en I. . Vaak geef ik hem ook zijn ontbijt.  Mijn vrouw geeft de baby een flesje. Daarna frist ze de kindjes op , kleedt ze aan en poetst hun tandjes. Ik voer onze oudste zoon naar school. Ik rijd door naar mijn job bij de gemeente, waar ik elke voormiddag werk. Mijn vrouw werkt van thuis uit: administratie voor de vzw, activiteiten uitwerken voor de vzw, zorg voor pleegzoontje, werken voor Awash.

Rond de middag rijd ik huiswaarts, waar ook het opvangcentrum gelegen is . Ik pols even bij het personeel of de vrijwilligers/stagiairs hoe de ochtendshift verliep.  Ik verzorg enkele nieuw binnengebrachte patiënten en geef nog een paar instructies. Dan kan ik lunchen en even bijpraten met mijn vrouw. Al worden we vaak gestoord door rinkelende telefoons of de bel. Ik speel ook even met I., wanneer hij nog geen dutje doet.  

Elke dag is verschillend maar in grote lijnen komt het hierop neer: verzorging van dieren, het voederen van de jonge vogels en jonge zoogdieren, boodschappen doen voor het opvangcentrum ( medicatie halen bij de apotheek, dierenvoeding,  …), mensen begeleiden die komen helpen, telefoons/mails beantwoorden, PR verzorgen, het vangen van gevaarlijkere wilde dieren, groepen rondleiden, mensen ontvangen die een patiënt binnenbrengen, onderhoud en herstellingen aan de accommodatie, …  Het werk is nooit gedaan.

In de winter en herfst is het rustiger en dan kan ik het soms regelen dat ik de zoon naar & van zijn hobby’s kan brengen en halen. In lente en zomer lukt dit nauwelijks wegens heel druk met de vele patiënten die dagelijks worden binnengebracht. Ook zitten er dan veel jonge dieren die veel zorgen vragen.

Avondeten lukt in herfst en winter met de rest van het gezin, in lente en zomer nooit.

Na het eten werk ik verder. Ik begeleid, samen met een personeelslid de avondshift. Dagelijks werk ik tot na middernacht nog aan de computer met uitschrijven van protocollen, mails beantwoorden, ... Rond 1u geef ik de jonge zoogdieren hun laatste voederbeurt van de dag.

In winter en herfst neem ik het slaapritueel van de kindjes voor mijn rekening. In lente en zomer kan dit helaas niet.

Het is geen nine tot five job.Het is een passie want anders hou je dit niet vol.

Hoe valt het mee om werk en gezin te combineren?

Het is geen evidente combinatie, omdat ik thuis altijd opgeslokt wordt door de werking van de vzw.  Wonen waar je werkt, betekent dat je altijd beschikbaar bent. Een telefonische oproep waar men geen raad mee weet, ze komen even kloppen en raad vragen.

In herfst en winter is er iets meer ademruimte en kan ik wel wat tijd met het gezin doorbrengen. Ik probeer dan ook twee keer in de maand een zondagmiddag een uitstapje te doen enkel met Yonatan. Ik kan dan ook deel nemen aan het sociale leven en mee gaan op familiebezoek of bij vrienden.

In lente en zomer heb ik helaas weinig tijd voor mijn gezin. Uitstapjes samen vraagt een heel geregel, want ik moet voldoende vrijwilligers hebben die het VOC kunnen runnen samen met het personeel. Het is hier dan een drukte van jewelste

Meestal komt het volledige huishouden en de zorg van de kinderen dan ook op de schouders van mijn vrouw terecht. In de vakanties plant ze haar werk zo dat ze er overdag is voor de kindjes. Ze gaat op stap, organiseert playdates met vriendinnen, …. Als de kindjes in bed liggen, werkt ze vaak nog een paar uurtjes. In het weekend werkt ze ook vaak ’s avonds.

Het voordeel is dat het VOC in onze tuin zit. Yonatan komt vaak kijken naar wat ik aan het doen ben of hij komt een handje helpen. Hij is vaak bij de vrijwilligers en vindt het fijn om mee te kunnen helpen. Zo brengen we toch ook wat tijd samen door.

Meer tijd doorbrengen bij mijn gezin, is enkel mogelijk indien de overheid onze subsidies verhogen. Zo kunnen we meer personeel tewerkstellen en kunnen zij een aantal taken van me overnemen. Het personeel dat we nu hebben, kan er onmogelijk nog extra taken bijnemen. 

Het VOC kost handenvol geld, maar onze huidige  middelen zijn broodnodig voor de dagelijkse werking van de vzw. Er is geen budget voor extra broodnodig personeel.


Wat is jouw grootste uitdaging als ouder?

Hoe zorg je ervoor dat die kleine ‘temperamentjes’ uitgroeien tot verstandige volwassenen, tot evenwichtige mensen die de wereld aankunnen en positief in het leven staan? Hoe schaaf je de ruwe kantjes weg zodat je kind weet wat mag en niet mag, zodat het zelfverzekerd de wereld tegemoet kan gaan zonder arrogant te zijn? Hoe leer je je kind om zorgzaam te zijn en een goed mens te worden op wie je trots kunt zijn? 

Wat is voor jou het leukste moment van de week?

Het moment dat we met zijn allen frietjes eten van de frituur.

Heb je nog tijd voor hobby's? Welke?

Ik speel één keer in de week voetbal. Sportvissen probeer ik ook nog af en toe eens te doen met een vriend. Helaas veel te weinig.
Bos- en natuurgids zijnde vind ik het heel spijtig dat er nooit tijd over is om ontspannen op mijn eentje te gaan wandelen of reizen in een uitgestrekt bosgebied.

Hoe zijn de rollen thuis verdeeld?

Mijn vrouw staat in voor het huishouden, de boodschappen , aankopen van kleding en schoenen, de zorg van de kinderen en de boekhouding. Belangrijke beslissingen over de kinderen bespreken we samen.

Ik zorg voor het onderhoud van de tuin, zet het vuilnis buiten en doe de klusjes in huis.


Hebben jullie vaste familie momentjes?

Op vrijdagavond worden er vaak frietjes gegeten.

In de winter en de herfst is het avondritueel voor mij en dan genieten we daar allemaal van.

In het weekend kruipen de kindjes vaak in ons bed en dan wordt er geknuffeld en gekriebeld. Vinden ze zalig.

Wat vinden je kinderen van je beroep?

Yonatan vindt het geweldig dat zijn papa een dierendokter is.  Veel mensen kennen zijn papa dan ook. Hij begrijpt ook heel goed dat papa niet altijd meekan of minder tijd heeft voor hem. Hij vindt het ook heel fijn om mensen binnen te laten die een patiënt binnenbrengen en babbelt dan honderduit.

Waarom heb je voor deze job gekozen? Wist je als kind al dat je dit wou doen?

Ik weet het al van kleins af aan dat ik ook zo wou leven tussen en voor de dieren. Mijn vader richtte het VOC op toen ik zes jaar was.

Ik vind het belangrijk om iets te betekenen voor onze wereldbol.

We hielpen al 86.000 dieren in ons VOC en wens dat het ook voor altijd zou blijven verder bestaan. We bestaan nu 35 jaar en zijn één van de oudste en bekendste VOC’s van de 10 die er in Vlaanderen zijn.

Wat is het allerleukste/mooiste moment van je carrière?

Toen ik als 25-jarige het VOC mocht overnemen van mijn vader. Hij vond toen dat het tijd werd om de fakkel door te geven aan mij. Het levenswerk van mijn vader overnemen, is toch niet niks. Een teken dat hij mij vertrouwde en geloofde in mijn kunnen. Ondertussen zijn we een vzw en werken we met personeel.

Wat zou je anders doen, mocht je opnieuw beginnen?

Het VOC verhuizen zodat ik wonen en werken kan gescheiden houden.

Helpen de kinderen mee in jullie opvang?

De oudste is nu 6 en durft al veel dieren vasthouden, zodat ik ze kan verzorgen. Hij geeft vers water aan de vogels, geeft ze de juiste voeding.  Hij laat mensen binnen die aanbellen met een patiënt. Hij zou heel graag dagelijks de jonge zoogdieren de papfles geven, maar dat vind ik nog een beetje te vroeg. 



Wanneer slaap jij?

Ik slaap maar maximaal 6 uurtjes. Gelukkig staat Ellen 's nachts op voor de kinderen. Een paar dagen per week probeer ik een middagdutje te doen. Meestal is dat eentje van 40 minuten terwijl ik wel nog steeds berichten en telefoons kan krijgen. Ik ben altijd bereikbaar voor noodgevallen.


Wie graag Nick en zijn team eens echt aan het werk wil zien, kan dat doen op 18 mei van 10-18u. Dan zetten ze de deuren op van het opvangcentrum en is iedereen welkom om eens mee te kijken naar hun mooie onderneming!

VOC Merelbeke

Liedermeersweg 14

9820 Merelbeke

Tel 09 230 46 46