Slashparent Liesbeth hoopt dat ze voldoende informatie en waarden kan meegeven aan haar puberende zoon (13) en dochter (11). Voor haar is vrijen zonder praten kut, en Windows 98 bevestigde dat meer dan 20 jaar geleden al. Wat het een met het andere te maken heeft, vertelt Liesbeth je zelf! 

LIESBETH
Jaren geleden, we schrijven het jaar 2001, moest ik als student een verhandeling schrijven over een artikel dat me raakte. Ik herinner me nog goed dat ik enkele dagen daarvoor, als prille twintiger, in shock was over een artikel dat in Flair was verschenen. Het betrof een rondvraag aan een stuk of tien jonge vrouwen, allen tussen de 18 en de 22 jaar. De exacte vraag herinner ik me niet meer, maar ze was ongetwijfeld gelinkt aan de campagne van toenmalig minister van Welzijn en Gezondheid, Mieke Vogels.

Bla bla of boem boem? 

Onze minister besteedde in het begin van de nillies nogal wat aandacht aan seksualiteit onder slogans als: “Eerst blabla, dan boemboem”, “Zeg dan iets, lul” en “Vrijen zonder praten is kut”. De bedoeling van de campagne was om jongeren ertoe aan te zetten op zoek te gaan naar voorlichtingsinformatie, omdat er een stijgend aantal tienerzwangerschappen en soa’s waren. Met de campagne wilde Vogels de toenmalige 'jongerentaal' spreken. Hoewel ik een generatiegenoot was van de vrouwen in Flair, was ik helemaal in shock toen ze stuk voor stuk zeiden dat ze geregeld seks hadden met een jongen die ze pas hadden ontmoet, een echte 'one night stand', dus. Ik kwam zelf zeker niet uit een nest waar het onderwerp 'seks' taboe was, ik zou mezelf ook niet als preuts benoemen en ben zeker niet vroom. Maar ik heb wél altijd gevonden dat er waarheid zat in de campagne van - of all names - mevrouw Vogels.

Toen ik destijds mijn betoog deed, werkte ik nog op een Windows 98. Ik typte de titel “Vrijen zonder praten is kut” en zag dat de spellingscorrector het woord kut met een groene gekartelde lijn onderstreepte. Nieuwsgierig zette ik mijn cursor op het lijntje, benieuwd wat daar fout aan kon zijn. De suggestie die mijn computer op dat moment gaf, brengt me nog altijd aan het lachen. In het kader met verbetersuggesties stond: “Vulgair taalgebruik, gebruik een ander woord”. Het werd destijds het besluit van mijn verhandeling: zelfs de pc is het met me eens. Ik scoorde met de opdracht het maximum van de punten. 

Tijden veranderen 

Intussen zijn we 20 jaar verder en zijn de tijden veranderd, geëvolueerd. Ik schrijf dit artikel 's nachts neer op mijn smartphone, onder mijn lakens. Mijn spellingscorrector vindt “kut” een even plausibel woord als pakweg “eigenwaarde”. En toch is het net dát wat ik hoop mijn eigen kroost te kunnen meegeven: een flinke portie eigenwaarde, waarbij ze hun eigen beslissingen verstandig nemen. Stiekem hoop ik dat ze mijn mening zullen delen wanneer ze oud genoeg zijn en niet van de ene broek of rok in de andere zullen springen. Maar vooral hoop ik ze voldoende 'voorlichtingsinformatie' te kunnen meegeven. Want een tienerzwangerschap of een soa bij je eigen kids, dat zou pas 'kut' zijn.