't Is allemaal zo gemakkelijk niet! En al zeker niet als je de dingen helemaal anders in je hoofd had uitgewerkt. De dagelijkse kost als in 'slashparenting' serveert je al eens, willens nillens, wat exotischere gerechten voor dan een eenvoudig boerenstoofpotje. Bij onze noorderburen dragen ze van hetzelfde laken een broek, ook in corona-tijd Slashparent Marc aan het woord!

MARC

Eigenlijk wilde ik niet meer over corona schrijven. Alles is toch al gezegd. De ongemakkelijke grappen zijn gemaakt en nu het opeens pontificaal voor onze neus staat, groeit de paniek. Iets wat eerst een beetje gebagatelliseerd werd opeens serieus moeten nemen, geeft een ongemakkelijk gevoel. De consequenties van dit alles drukken deze thuiswerkende huisvader steeds verder de hoek in.

Terwijl ik dit schrijf zijn de scholen in Nederland nog geopend. Nog. Daar kun je van alles van vinden, maar als bleue freelance copywriter vertrouw ik vooralsnog op de wijsheid van de knoopdoorhakkers. Anderen doen dat niet, die gaan toiletpapier hamsteren en lockdownparties vieren. 

 Hoop, angst en chagrijn

Natuurlijk gaat de gezondheid van de samenleving boven alles, maar als je de consequenties doorrekent (ook die voor de economie en dus de eenpersoonsbedrijfjes) wordt het laatste restje optimisme bruut uit je lijf gerammeld. Dus balanceert deze thuiswerkende huisvader op een heel dun lijntje tussen hoop, angst en chagrijn.

Afijn. De jongste is vorige week drie dagen thuisgebleven van school. Ze snotterde en dan mag je de klas niet in. Begrijpelijk. R. – die werkzaam is in het onderwijs – was ook thuis. Want die hoest en is niet fit. Gezellig, zo met z’n drieën thuis. Goed voor de werkconcentratie ook.

Bij de oudste sloeg meteen de jaloezie toe. Zijn zusje had alleen maar een snotneus en mocht (lees: moest) thuisblijven en hij niet. In het brein van een 11-jarige ontstaat dan kortsluiting. Wat doe je dan? Dan pak je een doekje en wrijft dat uit over het gezicht van de jongste, vervolgens wrijf je dat weer uit over je eigen gezicht.

“Ik wil ook ziek zijn!”, schreeuwde hij.
“Dat wil je niet”, antwoordde ik bijzonder kalm voor mijn doen.
“Dit is niet eerlijk. Waarom mag zij wel ziek zijn en ik niet!”
“Zij MAG niet ziek zijn, zij IS ziek en jij wilt helemaal niet ziek zijn”, riep ik maar dacht het volgende: "Dan bij jij namelijk ook thuis en dan zijn we hier met z’n vieren. En dan ga jij ook op de bank liggen kreunen en doen, terwijl ik bijvoorbeeld met een klant aan de telefoon zit – want coronathuisblijfregels – en ik het gesprek steeds moet onderbreken omdat jij ligt te ‘papa’en’ in de achtergrond. Nee dus. Jij gaat gewoon naar school! Geen discussie!"

Ik schrok even van de gedachte. Ik gun hem dat weekje ziek zijn van harte, maar beter is het om een kind naar school te wensen dan een kind ziek te wensen. Hij keek me stormachtig aan; corona was niet schuld aan deze oneerlijkheid, dat was ik.

Geen grapjes over corona jongens!

Intussen zette de jongste haar gesnotter extra dik aan. Toneelles werpt steeds meer zijn vruchten af. Och het drama en och de pijn en wat een leed. Shakespeariaans liet ze zich naar de grond zakken. “Ik heb ook corona”, stotterde ze. “Ik heb ook corona!”

“Dat heb je niet”, zei ik, “je hebt een snotneus, meer niet. En maak geen grapjes over corona, afgesproken? Dit is een serieuze zaak jongens.”
“Ik ben geen jongen”, wierp ze me toe en maakte zich uit de voeten.

De oudste was nog niet klaar met mopperen. “Overal sluiten ze scholen, waarom in Nederland niet? Dat is toch niet eerlijk. Keesje is al vier dagen thuis en stuurt alleen maar selfies. Hoezo is Keesje ziek dan, da's toch raar? Sowieso, het leven is zó irritant als je ziek wilt zijn en het lukt niet. Waarom wordt iedereen ziek en ik niet. Waarom?”

Ik had geen antwoord behalve dat zijn weerstand blijkbaar goed is. Kon hij niks mee. 

De druk op de Nederlandse overheid om scholen te sluiten wordt steeds groter. Dat moment is nauwelijks nog tegen te houden, vrees ik. Dat is meteen het moment dat deze thuiswerkende huisvader voor het eerst sinds de start van zijn schrijfbedrijf de deur achter zich dichttrekt en coronaland in trekt. Ik verwacht dat het daar muisstil is en een beetje eenzaam. Dat is goed. Want voordat de kinderen elke dag thuis waren omdat ze niet meer naar school konden, was het thuis ook muisstil en een beetje eenzaam.  


Wat we nog willen zeggen!

De komende weken is het van creatief zijn met puzzelen en veel nieuwe dingen uitvinden voor iedereen. Maar vooral ook van heel correct de opgelegde maatregelen op te volgen. De paasvakantie hangt er sowieso al aan, maar laat ons er vooral alles aan doen om ons van een geweldige zomer te voorzien. Dus:

  • Was je handen! Iedereen! Regelmatig! Grondig!
  • Val oma en opa lastig, maar doe het alleen online. Je kan ook taartjes eten via skype!
  • Ga wandelen, fietsen, lopen; dat wordt ook aangeraden. Maar doet dit enkel in gezinsverband! Er mag ook nog 1 iemand buiten het gezin mee, maar NIET oma of opa.
  • Je mag ook met 1 vriend of vriendin gaan wandelen. Wijn kan/mag voor deze uitzonderlijke situatie uit een drinkbus gedronken worden. Hou wel je afstand en proost in de lucht!
  • Als je op de hort bent en je komt andere mensen tegen, hou je afstand. Dat wil zeggen dat je minstens anderhalve meter uit elkaars buurt moet blijven.
  • Zorg voor jezelf, elkaar en keep on smiling!