In het programma ‘Kinderwens’, te bekijken op VRT NU,  gaat Leen Dendievel in gesprek met bewust kinderloze vrouwen. Slashparent Sofie Peeters pent voor ons het verhaal neer van Lenne Vervaeke (34), een creatieve duizendpoot met een groot hart voor kinderen. En toch bewust kinderloos. “De coronacrisis voelt als de ultieme bevestiging dat ik de juiste keuze heb gemaakt.”

In de wieg gelegd voor het moederschap

Een moeder van drie of vier kinderen. Dat wilde ik worden. Opgegroeid als jongste telg in een groot gezin, droomde ik zelf ook zo’n gezellig, levendig nest.  Toen ik nog in de lagere school zat, bekommerde ik me al graag om de kleuters. Helpen handjes wassen of samen tikkertje spelen, dat deed ik graag. Alsof ik toen al een soort moederinstinct had. Later werd ik leidster op speelpleinen: knutselen, ravotten, poppenkast spelen. Ik was - en ben nog steeds - als een magneet voor kinderen. Onverklaarbaar. Kinderen zien me en stappen vaak spontaan op me af. Heel fijn vind ik dat, want ik babbel en speel ook graag met hen. Dat ik altijd een groot hart heb gehad voor kinderen is dus een understatement. Voor mij was het zonneklaar dat ik moeder zou worden. Maar zo is het niet gelopen.

Life is messy

Toen ik afstudeerde aan de kunsthumaniora, vond ik niet meteen mijn draai. Waar wilde ik naartoe in mijn leven? Er kwamen nog een aantal persoonlijke opdoffers bovenop. Zo pleegde mijn schoonbroer zelfmoord. Iets wat mij en mijn familie heel erg aangreep. In die periode had ik twee serieuze relaties, maar ze liepen allebei stuk. Later heb ik wel mijn diploma kleuteronderwijs gehaald,  maar mijn intuitieve, speelse klik met kinderen stond haaks op wat er van mij als kleuterjuf verwacht werd: de vele lesvoorbereidingen, administratie en verplichte werkblaadjes. Het botste.  Dat ik mijn diploma toch niet in de praktijk kon brengen was een grote teleurstelling voor mij. Het zal dus geen verrassing zijn dat het toen niet goed met me ging. Worstelend met mijn professionele zoektocht, bleef ik wel buitenschoolse opvang doen. Voor jaren. Het bracht weer licht in mijn leven. De waardering en liefde van de kinderen, maar ook ouders en leerkrachten was heel deugddoend. Maar het was natuurlijk geen voltijdse job. Financieel was het geen eenvoudige periode en mentaal evenmin.  Mocht ik me goed in mijn vel gevoeld hebben en rond mijn dertigste een stabiele, liefdevolle relatie gehad hebben, dan zou ik waarschijnlijk intussen wel moeder geweest zijn. Maar het leven is anders gelopen dan ik dacht. 

Kost wat kost een kind?

De laatste jaren ben ik steeds actiever gaan nadenken over die onvervulde kinderwens. Wat mijn opties zijn als jonge dertiger zonder partner. Wil ik alleenstaande moeder worden? Wil ik een gezin vormen met een homo-koppel? Moet ik als een gek op zoek naar een geschikte paringspartner, die me zo snel mogelijk zwanger maakt? … Maar niets van die opties voelde juist. Een kind is voor mij geen doel dat ik kost wat kost moet halen. Als het geen logische stap is in een liefdevolle relatie, dan wil ik het niet forceren. Want wie ben ik om nog een kind op de wereld te zetten. Zijn we al niet met te veel? En hoe lang kan onze aarde nog blijven draaien, terwijl we haar zo overbelasten? De grote wereldproblematieken zoals de klimaatopwarming spelen zeker ook een rol in mijn keuze om mijn kinderwens officieel op te bergen. 

Iedereen maakt de keuze om wel of geen kinderen te krijgen natuurlijk voor zichzelf. Al vind ik dat we er te makkelijk vanuit gaan dat iedereen kinderen krijgt. Het is eigenlijk bijna geen bewuste keuze meer, maar een automatisme. Ik zie mensen rond me, vaak op erg jonge leeftijd, een gezin starten en dan denk ik: “Ben je wel zeker? Eens je kinderen hebt, heb je ze voor altijd. Dat is een verantwoordelijkheid waar je goed over moet nadenken”. Mensen rollen erin, zonder zich af te vragen of ze dat echt wel willen en of ze er emotioneel, financieel en praktisch klaar voor zijn. Dat vind ik heel jammer, omdat er zo veel kinderen in moeilijke thuissituaties terechtkomen. En dat terwijl mensen die er bewust voor kiezen om geen kinderen op de wereld te zetten, vaak lastige vragen krijgen. Waarom is dat niet omgekeerd? 

Last-minute kebab

Hopelijk verandert dat na deze coronacrisis. Ik zeg altijd: “Never waste a good crisis” Het zijn vaak periodes van transformatie. Wanneer niets nog zeker is, is alles mogelijk. Je kan met een wit blad beginnen. Dat heb ik zelf ook gedaan. Na de moeilijke jaren heb ik een eigen bedrijfje opgericht om mijn speelsheid en creativiteit optimaal in te zetten: reuzezeepbellen blazen, kleurrijke ballonnen knopen,…  Intussen ben ik ook tante van drie schattige nichtjes, die ik heel graag zie. Ik hoop betekenisvol te kunnen zijn in hun leven. Samen leuke activiteiten verzinnen, zoals zelf een poppenkast bouwen of verkleedkleren ontwerpen. Of als ze tieners zijn samen naar festivals gaan en wild dansen. Creating life, experiences and memories!  


Credits foto: Osman Gazioglu

Ik besef ook dat ik enkel dit soort mens kan zijn, net omdat ik geen kinderen heb. Een onzekere job als entertainer zit er niet in wanneer je extra mondjes moet voeden. De energie en inspiratie die ik kan opbrengen voor mijn nichtjes, zou ik waarschijnlijk niet op dagelijkse basis hebben voor mijn eigen kinderen. Laat staan dat ik het zou combineren met een job in het onderwijs. Kierewiet zou ik ervan worden. Dus ik maak keuzes en ik leef met de gevolgen. Zowel de positieve als de negatieve. 

De lockdown spendeer ik dus bijvoorbeeld alleen, want ik heb geen partner of huisgenoot. En dan kan ik wel eens vloeken. Zeker als ik dan foto’s zie op sociale media van jonge gezinnen die kampen bouwen of paasbomen knutselen. Of aankondigingen van zwangerschappen en babyfoto’s. Dat kan ik het ook moeilijk mee hebben. Maar anderzijds ben ik er nu meer dan ooit van overtuigd dat ik voor mezelf de juiste keuze maak. Op deze doldraaiende wereld wil ik geen kind zetten. En ik besef ook dat deze crisis voor moeders evengoed zwaar is, op een andere manier. Tussen vier muren met je kroost, constant worstelend met al die verantwoordelijkheden. Niets is perfect. En dat realiseer ik me wel, wanneer ik uitgeslapen uit mijn bed rol. Een tijdschrift lees in de zon. Of last-minute kebab bestel als avondeten. Ik leef mijn leven zoals ik het graag wil, zonder constant verantwoordelijk te moeten zijn voor anderen. Die vrijheid is ook een grote bron van geluk. Samen spelen, bellen blazen en zot doen? Heel graag.  Maar zelf kinderen op de wereld zetten? Nee bedankt.