Welkom in de darkroom van Maison Slash. De enige plek in ons huis waar een slashparent anoniem en doodeerlijk zijn of haar verhaal kan doen. Want ook al kan een verhaal herkenbaar zijn, het delen met je naam eronder kan soms een stap te ver zijn. Zoals gelukkig mama zijn, dan wel de gescheiden en heel erg single versie ervan.

SLASHPARENT

Een vriendin van mij liet me onlangs weten dat ze wil weggaan van haar man. Maar ze durft niet, want ze is bang om als alleenstaande moeder verder te gaan. Ik snap dat. De benaming alleen al kan vele richtingen uitgaan. Of de mensen hebben medelijden met je of je wordt gezien als een gekke soort heldin. Of nog erger: je verpest de standaard van de samenleving. De enige echte waarheid over alleenstaande moeders is dat er niet één waarheid is. Ik? Ik vind het fantastisch om een 'single mom' te zijn. Zo leuk zelfs dat ik soms medelijden heb met mijn getrouwde vriendinnen en dit is waarom: 

1. Ik word niet elke ochtend vol woede wakker

In een niet-gezonde relatie kan het kleinste ding leiden tot een serieuze ruzie. Toen ik nog getrouwd was van mijn man, gingen mijn ochtenden als volgt. Een sportief loopje door het park, ontbijt maken, de brooddozen van mijn twee dochters vullen, nog snel een briefje voor school tekenen, een verloren handschoen terugvinden en twee in de haar vliegende kinderen uit elkaar sleuren. Dat allemaal nog voor mijn slaperige man op het doodste gemak de keuken kwam binnensijpelen. Hij maakte dan een kopje koffie en stond daar in zijn pyjama te wachten tot het koffiemachine zijn werk had gedaan. Ik werd er helemaal kierewiet van.

Mijn twee dochters werden na een tijdje 100 procent gewend aan het gebrul van hun mama. Als alleenstaande moeder moet ik in de ochtend nog steeds alles zelf doen, maar nu hoef ik tenminste niet meer te kijken hoe iemand anders zijn koffie al starend uit het raam opdrinkt, terwijl ik bezig ben met een race tegen de klok. En daarnaast ben ik nu ook niet langer de moeder die schreeuwt. 

2. Weekendje pauze nemen van het mama zijn

Had ik al gezegd dat ik elke ochtend alles helemaal zelf moet doen? Schrap dat. Een paar weekenden heb ik vrij, als de meisjes bij hun vader zijn. Dan kan ik alles doen wat ik wil. Of net niks nada noppes de volle twee dagen lang. 

Als ik frieten wil bestellen en tegelijkertijd wil neerploffen in de zetel om een serie op Netflix te bingewatchen? Dan kan dat. Als ik een hele avond ga tooghangen in een marginaal café op de hoek, zal niemand zich ergeren aan het feit dat ik om 4 uur 's nachts dronken en doodmoe thuiskom. Of als ik net op een grijze ochtend vroeg uit bed wil om een lange wandeling te maken, zal niemand zeuren over hoe saai of koud het wel niet is. 

Het klinkt nu allemaal wel heel easy, dat alleenstaand mama zijn. Natuurlijk was het in het begin moeilijk om afscheid te nemen van de meisjes, als ze een paar dagen naar hun vader gingen. En ook al doen zo'n weekends deugd, soms mis ik ze vreselijk hard. Ik heb geleerd het beste uit mijn vrije tijd te halen: even uitklokken van het ouder zijn, de batterijen opladen en vooral beseffen dat ik nog steeds mezelf ben en niet alleen maar 'een mama'. 

3. Ik mag de regels maken, all by myself

Samen een kind opvoeden en uitkomen op éénzelfde opvoedingsstrategie? Voor wie het lukt: chapeau. Het is niet simpel. Als alleenstaande moeder maak ik gewoon lekker zelf de huisregels, helemaal alleen. Ik moet niet meer zwoegen om mijn kinderen in slaap te krijgen, nadat hun vader ze helemaal had opgewonden. Ik hoef de zin 'maar van papa mocht dat wel' niet meer aan te horen en ik krijg vooral geen blikken meer van een partner die even niet akkoord is met mijn manier van aanpakken. Als de kinderen bij mij zijn, gebeurt alles zoals ik het zeg.

Is het de moeite waard om alle beslissingen helemaal alleen te nemen, zonder dat er iemand in de buurt is om me te steunen? Ik zeg 100 procent en volmondig ja! Waarom? Omdat ik de moeder ben, daarom. 

4. Ik kwam erachter hoe geweldig mijn vrienden zijn

Als je er helemaal alleen voor komt te staan, komen je vrienden pas echt in actie. De mijne dan toch. Of het nu gaat over een keertje mijn dochters van school halen, me trakteren op een drankje en tegelijkertijd naar mijn overload aan oudergezaag luisteren of me gewoon even naar de supermarkt brengen, zodat ik niet alles op de trein moet meezeulen. Mijn vrienden zijn er voor mij. 

Het meeste van de tijd zie ik mezelf niet een als een alleenstaande moeder, omdat ik zoveel mensen heb, die me helpen. En het is een tweerichtingsverkeer: in het weekend dat ik mijn dochters heb, nodig ik de kinderen van vriendinnen uit voor een logeerpartijtje, zo hebben zij ook eens een avondje vrij. En daarbovenop kunnen ze zich helemaal inleven in mijn datingverhalen (getrouwde mama's houden ervan om erop los te swipen op Tinder)!

5. Ik ben terug enthousiast over de toekomst

Toen ik nog getrouwd was, voelde het alsof de rest van mijn leven min of meer helemaal uitgestippeld was. Ik zou elke dag met dezelfde persoon doorbrengen, voor eeuwig en altijd. Dat idee had geruststellend, opwindend en bevredigend moeten zijn. Alleen was dat voor mij helemaal niet zo. Die gedachte maakte me na een tijdje ellendig. Misschien had het te maken met ons 17-jarig leeftijdsverschil. 

Ik ben doorheen de jaren een heel ander persoon geworden. Ik ben niet meer dezelfde persoon als toen ik trouwde. Toch zat ik vast aan de partner, die ik als 23-jarige had uitgekozen. Ondertussen was mijn man dezelfde man die hij altijd al geweest was. Nog steeds geen haar veranderd, dan toen ik hem ontmoette zoveel jaar geleden. Ik moest de realiteit onder ogen komen. Onze problemen? Die zouden niet in één oogopslag verdwijnen, en kon ik daar wel mee leven?

"Zou ik willen dat een van mijn dochters later zo ongelukkig in een huwelijk blijft?", vroeg ik me af. Het antwoord was nee. Ik wilde dat mijn twee kinderen zouden opgroeien met het idee dat het nooit te laat is om van koers te veranderen en je geluk na te streven. Ook al betekent dat het breken van een belofte. Dus in de plaats van in een huwelijk te blijven, dat voor niemand een pretje was, besloot ik de sprong te maken. Dat was beter voor mijn man, de kinderen en mezelf. Op een betere toekomst voor ons allemaal. 

Jep, door een scheiding gaan is bruut. Het was hard voor mij, hard voor mijn ex en minstens even hard voor de kids. Maar weet je wat nog erger is dan scheiden? Me elke dag eenzaam voelen en weten dat het nooit zou beteren. Vechten in het bijzijn van je kinderen en woede en bitterheid in je ziel laten opgaan, dat is erger. Toen ik scheidde, ging dat allemaal weg. Ik ben nu een betere moeder, dat weet ik zeker. Eentje die soms meer gestresst is, maar ook wel een die een pak gelukkiger en leuker rondloopt. 

Als ik 's morgens wakker word, ben ik dolenthousiast voor een nieuwe dag. En single of getrouwd, dat maakt niet uit, dat is de moeder die ik wil zijn. 


Wil jij ook graag jouw verhaal eens ongezouten en anoniem kwijt? Dat kan! Stuur gewoon een mailtje naar darkroom@maisonslash.be en wij behandelen jouw post met de grootste discretie.