Je bent moeder/vader en je wilt wel eens wat. Wat welverdiende vakantie bijvoorbeeld. Als echte slashparents weten wij dat een paar daagjes er tussenuit wonderen kan doen om de ballen hoog genoeg én heelhuids in de lucht te houden. En dat voor alle andere dagen van het jaar. Maar wat als een nationale staking een dikke vette streep door dat uitje dreigt te zetten? Slashparents Isabelle en Liesbeth wachten bang af tot 13 februari. Want net diezelfde dag staat het vertrek van hun minitrip gepland.

Isabelle en Liesbeth

Op zoek naar balans

Nog 6 keer slapen

Als jonge mama's  is het continu zoeken naar de balans tussen privé en werk. We werken graag en hard, om een eigen zaak uit te bouwen of een team aan te sturen. We hebben het financieel relatief goed, al blijft er aan het einde van de maand nauwelijks iets over na het betalen van de leningen, de crèche en de vele doktersbezoeken, met kinderen die al maanden het ene virus na het andere oplopen. 

Wanneer 's nachts de onafgewerkte to do-lijstjes door ons hoofd spoken, schiet daar af en toe de gedachte aan later doorheen. In de 35 jaar die we nog zullen moeten werken, zullen we inventief moeten zijn met onze jobinhoud als we tot het einde willen blijven werken. Af en toe zetten we iets opzij bij wijze van pensioensparen.

Wij zijn moe, maar hey, wij kunnen dat !

De druk van onze verschillende rollen als moeder, partner, vriendin, zaakvoerder, teamverantwoordelijke, burger,... is zeer hoog. We zijn moe, maar we blijven doorgaan. 
We wilden onszelf graag belonen met een citytrip: vier dagen weg, zonder kinderen. Gepuzzel op het werk en thuis om alles draaiende te houden, maar we vonden een vertrekdatum: 13 februari. Dé dag van de nationale staking. 

Kan het nu echt niet anders?

We waren zó ontgoocheld toen we dat vernamen...
Net als de stakers zijn we op zoek naar een haalbaar evenwicht tussen werk en privé. Hoe kan het dan dat we met dezelfde belangen ineens zo tegenover mekaar staan? Is er echt geen andere vorm van verzet of actie voeren mogelijk dan het hele land, ook de mensen die al zo onder druk staan, vast te zetten? 

Het is voorlopig niet mogelijk onze vlucht om te boeken, want er zijn er maar twee per week en dan is ons verlof alweer voorbij. Het wordt afwachten, duimen en hopen dat we toch nog kunnen opstijgen. 

Nog 6 keer slapen dus.