Elk jaar worden ongeveer 15 miljoen baby’s voortijdig geboren. En dit cijfer neemt toe. In België gaat het om 27 geboortes per dag, of 8% van alle geboortes! Vandaag is het Wereld Prematurendag. Een perfect moment om te luisteren naar het verhaal van een slashparent die beviel van een premature baby. Zoals Leen, zij kreeg haar tweeling 6 weken te vroeg. En dat was -zonder zeveren- de zwaarste periode uit haar leven.

LEEN
In onze kast ligt er standaard een setje prematuren-kleertjes klaar. Een herinnering aan de vroeggeboorte van onze tweeling. Ik heb het setje al enkele keren uitgeleend aan vrienden, of vrienden van vrienden. Altijd opnieuw met een krop in de keel. Steeds weer herbeleef ik dan ons prematuren-verhaal. Een verhaal dat eigenlijk al bij al nog best meevalt, maar toch elk jaar opnieuw zal verteld worden. Zeker vandaag, op 17 november: Wereld Prematurendag.

Voorbereid. En toch ook niet

We wisten dat er een tweeling op weg was, en we werden al van bij het begin stevig voorbereid op mogelijke horrorscenario’s. Voor ons zouden er geen verrassingen zijn. Ik werd gewezen op mijn risicozwangerschap, kans op vroeggeboorte, problemen bij het voeden, groeiachterstand,…Echt, ik heb lang gedacht dat het voor mij niet mogelijk was om 2 perfect levende wezens op de wereld te brengen.

Na een turbulente zwangerschap beviel ik uiteindelijk 6 weken te vroeg (op oudejaarsavond, I kid you not) van mijn tweeling.  2,100kg en 2,450kg waren ze, en dus vlogen ze -ook niet geheel onverwacht – rechtstreeks de couveuse in. Ik was helemaal voorbereid, had er boeken over gelezen, infoavonden bijgewoond. Maar … nooit had ik gedacht dat ik me zo verloren zou voelen toen ze mijn kindjes na 1 minuut geboorte alweer afnamen. Weg waren ze, zonder mama en papa, 3 verdiepen naar boven, wat echt 1000 lichtjaren verder leek.

felixenarthur-1

Twee vissen in een bokaal

We konden het niet houden. In het midden van de nacht zijn we nog eens naar ze gaan kijken. Als 2 vissen in een bokaal lagen ze daar, bij mensen die ik niet kende, naast wezentjes die er vaak nog kleiner uitzagen. De gigantische luier -zo leek het wel-  nam meer plaats in dan de baby’tjes elk in hun glazen huisje. Het deed hen er nòg kleiner en fragieler uitzien. De verpleegsters deden absoluut hun best. Maar de ‘je mag altijd bellen om te horen hoe het met hen is’ deed er eigenlijk niet goed aan. Bellen?! Ik wil ze bij mij, nu!

Ik heb vaak gedacht: waarom staat er geen camera gericht op mijn kinderen? (misschien beroepsmisvorming? :-)) Zo kan ik ze dag en nacht bekijken. Elke kronkel, elke hik, elke schreeuw (misschien moet ik dacht echt eens gaan voorstellen in de ziekenhuizen?!)

Kleertjes om ze meer baby te maken

Iedereen wou de jongens zien, maar bezoek was moeilijk. Het proces om op de neonatale binnen te geraken, is strikt. Handen ontsmetten, schorten aandoen, mondmaskers opzetten, aanbellen, wachten op antwoord. En dan zit je daar, net als enkele andere ouders weer naar jou glazen bokaal te staren (in ons geval 2).  De reuze luier met daarin een mini-mensje.

Na een tijdje is mijn mama kleertjes gaan halen zodat de tweeling er toch wat meer als baby’s zouden uitzien. Vandaar dat ik dat setje nu nog steeds uitleen aan mensen in dezelfde situatie. Die kleren geven je het gevoel toch voor je kindje te kunnen zorgen. Gewoon een mooi pakje, dat zacht, en zéker niet te groot is.

Een tweeling bestaat uit twee, mevrouw/meneer

Op de dag dat ik het ziekenhuis mocht verlaten, kreeg ik de toestemming om Felix met mij mee te nemen. Arthur nog niet. Ik heb gehuild, geschreeuwd (letterlijk) dat ze me dat niet mochten aandoen, ik zou eraan kapot gaan.

Ondertussen was ik ook doodop van het om de 2 uur te voeden. Ik kwam amper aan slapen. Had ik toen naar huis moeten gaan met 1 kind, ik wil er niet eens over nadenken.  Voor mij was er maar één optie: met 2 kinderen naar huis en nog minder slaap, of niet niet naar huis.  Ze hebben me uiteindelijk dan maar langer in het ziekenhuis gehouden. Ik ben de verpleegster die dit geregeld heeft nog altijd ongelooflijk dankbaar.

De zwaarste periode van mijn leven

Iets te vroeg is ook Arthur met ons mee naar huis mogen gaan. Enkel onder strikte begeleiding van een vroedvrouw en een pediater, én met kraamhulp. Maar dan nog kijk ik terug op deze periode als de zwaarste in mijn jonge leventje. Het heeft me getekend, en komt soms nog als een boemerang terug in mijn gezicht. Te veel emotie, fysiek extreem zwaar, en vooral zo eenzaam. Want ja, iedereen is van goede wil. Maar neen, niemand kan voelen wat jij voelt.

Een prematuurtje stopt trouwens niet met prematuur te zijn nadat het de afdeling verlaat. Zelfs nu zie je nog duidelijk dat onze 2 sjareltjes kleiner en fijner zijn dan hun leeftijdsgenootjes. Felix heeft een prematurenvoetje, en ook in de verdere stappen van hun kind zijn, kan er nog wel eens iets naar boven komen.

Maar mijn verhaal is een positief verhaal. Eentje van altijd hoop blijven houden, van stappen vooruit en 2 gezonde kindjes. Ik ben de neonatale daar zéér dankbaar voor.


Pampers lanceert de allerkleinste luier ooit!Pampers foto

Dit artikel kwam er in samenwerking met Pampers. Pampers heeft namelijk een nieuw assortiment luiers ontworpen voor (zeer) premature baby’s (Maat p-3 voor de kenners).  De luier is drie keer kleiner dan luiers voor pasgeborenen! Check deze foto, en dan besef je pas echt hoe mini sommige kindjes op neonatale zijn!

Meer dan drie jaar (!!)  hebben kinderartsen, dermatologen en verpleegkundigen van de dienst neonatologie samengewerkt om dé perfecte mini mini mini -pamper te ontwikkelen.

En weet je wat echt cool is? Omdat het Wereld Prematurendag is, doneert Pampers alle winst op de verkoop van deze mini-luiertjes aan de Vlaamse Vereniging voor Ouders van Couveusekinderen (VVOC.be).

Geef een reactie