Slashparent Sara vond ouder zijn ineens niet meer zo fantastisch als altijd. Een week thuis met haar windgepokte zoon deed haar twijfelen aan al haar tactieken en opvoedmethodes. Dan toch maar een opvoedboek lezen? Of kom je er ook met gezond verstand? En waarom hebben we geen vroedvrouwen voor grotere kinderen?

SARA

‘Je kind zal jadiejadiebladiebla…’

Ok, tis goed. Ik geef het toe. Ik heb een opvoedboek geraadpleegd. Voor de eerste keer sinds ik op een stick plaste, had ik het gevoel dat ik professioneel advies nodig had. Ok nee, dat is gelogen. Dat zwanger zijn en die baby daaruit krijgen en aan die tiet krijgen, had ik daar geen vroedvrouw voor gehad, ik zou het ook niet geweten hebben.

Waarom zijn er eigenlijk geen vroedvrouwen om met peuters om te gaan? Heb ik echt nu al een opvoedcoach nodig? Ben ik wel goed bezig? Mijn hersenen gaan in een rotvaart met mij aan de haal.

En dat allemaal omdat we een week met mekaar opgescheept zijn. Het kind met de windpokken, ik met een of ander ‘aspecifiek’ virus (sexy, dokter, danku). Dus nu mogen wij thuis fulltime samen zijn.

ALLES IS FANTASTISCH

En was ik tot dusver zo’n moeder die dat alleen maar fantastisch vond, dan kan ik daar nu minstens een sterretje (soms een grote ster, ik geef dat toe) bij zetten. Zo van fantastisch* (*maar ook klotevermoeiend en doe ik dit wel goed en mag ik wel lachen wanneer hij crackers op de grond gooit en hoe consequent is echt consequent en waarom zijn de dutjes zo kort en krijg ik zelf ooit ook eens iets gedaan en speel gewoon even tien minuten zelf en -trekt haar uit en vervloekt leven-).

Cue opvoedboeken uit de bib. Om mij te leren hoe mijn beejbie zich aan het ontwikkelen is tot mens en hoe ik hem daarbij kan helpen en vooral mijn eigen mentale welzijn daarbij intact houd. Dat is alvast het doel. Ik doe vast dingen verkeerd en daarom zijn we allebei niet blij. Toch?

WIE VOEDT WIE HIER EIGENLIJK OP?

Twee opvoedboeken in ons huis later weet ik weer waarom ik geen opvoedboeken lees. Ik ben nogal gevoelig voor regels, zie je, en ik voel mezelf schuldig wanneer ik de regels ken en ze dan moedwillig niet toepas. Ken ik de regels niet, dan heb ik geen probleem. Dan freewheel ik en doe ik mijn eigen ding. Maar ken ik de regels, dan hou ik mezelf tegen de enorm hoge standaard die de regels opleggen. En je kan een kind écht niet volgens het boek opvoeden. Tenzij je Nanny Frost bent of zo of Mary Poppins, maar niet als je Sara bent. Sorry.

Wanneer moest ik trouwens die boeken lezen, vraag ik mij af. Want ja, het kind sliep weinig en dus moesten 's avonds nog klusjes gedaan worden of moest er in de zetel gekeken worden naar tv-programma’s die niks vroegen van mijn intellectuele capaciteiten. Opvoedboeken lezen voelde als een onmogelijke opdracht.

De paar keer dat ik een hoofdstuk las, leerde ik wel iets bij. Er zijn wel dingen die goed zijn om te weten wanneer je kleine mensen in huis houdt: waarom ze graag voorspelbaarheid hebben en hoe ze denken bijvoorbeeld. Maar kan iemand daar een snelle presentatie in puntjes en met prentjes van maken? Dat zou geweldig zijn.

Verder heb ik het (je welbekende) mantra ‘het is een fase’ op repeat gezet in mijn hoofd. En denk ik aan wat iemand me eens zei: "Je kind is even hard jou aan het opvoeden als ouder dan dat jij hem als kind opvoedt. We leren alles samen." En dat vind ik een mooi, geruststellend (en ietwat zweverig) idee.

WERK=VAKANTIE?

Midden in de windpokkenweek snap ik ook eindelijk al die ouders die altijd luid riepen dat werk als een soort vakantie aanvoelde (nooit eerder gesnapt, die mensen).

Toen ik op maandag weer mocht gaan werken, voelde dat als een waar feest: échte kleren aandoen zonder gevaar voor snotsporen en eetkorsten, rustig koffiedrinken, praten met volwassenen, op geen énkel vlak het goeie voorbeeld moeten geven en vooral: omringd zijn door mensen die hun eigen neus kunnen afvegen, af en toe een compliment geven, en hun bord met patatten niet kwaad van tafel gooien wanneer ze genoeg hebben. Zalig.

Ik denk niet dat ik voorlopig nog opnieuw aan de opvoedboeken ga. Maar als iemand zin heeft om mijn vroedvrouw-voor-peuters-idee in de markt te zetten,  dan boek ik bij deze alvast de eerste afspraak. En die presentatie met die puntjes en die prentjes, die wil ik ook graag.