Nog even geduld en de schooldeuren gaan weer open, of dan toch al voor een klein deeltje van de schoolgaande jeugd. Tot zolang en voor sommigen nog voor onbepaalde tijd langer is het van school à la casa. Klasse, hét onderwijsmagazine hier in Vlaanderen, ging langs bij 4 uiteenlopende gezinnen om te kijken hoe zij omgaan met preteaching en schreef er dit wel heel interessant en herkenbaar artikel over. 

“Dat monstervirus maakt het ons heel moeilijk”

© Kevin Faingnaert


Nouraldin, Mariam (9), Marlin (7) en Mohamed (4) wonen samen in een appartement dat geschikt is voor 1 persoon. Dagelijks lopen ze letterlijk tegen de muren van hun bestaan. In hun grote angst voor Covid-19, blijven ze hoopvol voor een betere toekomst.

“In lockdown leven zijn wij gewoon. In ons thuisland Palestina bleven we voor onze veiligheid ook in ons kot. De kinderen passen zich moeilijker aan. Al 5 jaar zijn ze het gewoon om elke week naar school te gaan. Ze missen hun vrienden en willen opnieuw vrij spelen. Wij leven met 5 in een eenkamerappartement. Koken, spelen, slapen, leren, tv kijken gebeurt in dezelfde ruimte. Een tuin hebben we niet. Sinds kort vermijden we ook parken. De mondmaskers en handschoentjes die er rondslingeren, schrikken ons af. Onze buren klagen dat we te luid zijn. Als papa kan ik mijn kinderen hun recht op spelen toch niet ontnemen?”

“Mariam (9) en Marlin (7) krijgen van school taken op papier. Ik ben fier dat ze vlijtig en zelfstandig werken. Ons Nederlands is te beperkt om hen te helpen. Thuis hebben we geen laptop. Onze school kon er één ontlenen maar dat aanbod weigerde ik. Ik ben bang dat de laptop na 4 dagen kapot zou zijn. Met een energieke kleuter in huis is het moeilijk om gerief te ‘bewaken’. Hier is nauwelijks plaats om spullen op te bergen. Zelfs de taken van Mariam en Marlin vinden we gescheurd terug.”

De kinderen snakken naar de heropstart van hun school. Maar ik ben bang dat iemand van ons gezin besmet zal geraken.

Papa Nouraldin 

We trekken ons op aan de momenten die goed verlopen en de steun die we krijgen. Van Nika bijvoorbeeld, een studente Orthopedagogiek die al voor corona bij ons thuis kwam om ons gezin te ondersteunen bij huiswerk. Kompanjon vzw bracht ons in contact met haar. Nu whatsappt ze 2 keer per week om spelletjes te spelen. Of ze spelen Galgje met een bloem als vorm, of ze filmt woordspelletjes op haar laptop. Wat zijn de kinderen blij als ze de juichende jingle horen bij een juist antwoord! Nika tipt ons ook gratis leerplatforms. Deze sturen we via onze smartphone naar de tv.”

“Enerzijds kijk ik uit naar de heropstart van hun school. Onze kinderen vragen er elke dag naar. Anderzijds ben ik bang dat zo iemand van ons gezin besmet kan geraken. Dat monstervirus willen we niet in huis. Mijn vrouw en ik zijn medisch kwetsbaar. Een geschikte job vinden is moeilijk. Als vrijwilliger naai ik wel 2 dagen per week mondmaskers. Ik wil alles wat mogelijk is doen om ons normaal leven terug te krijgen.”


 

“Kinderen kunnen meer dan we denken.”

© Kevin Faingnaert


Lieve en Michel zijn de trotse ouders van Daan (9) en Linn (5). Veerkracht, geduld en zorg is er dagelijks in hun gezin nodig om de puzzel werk en kinderen gelegd te krijgen.

“Opeens staat je hele gezin onder stress. En moet je op zoek hoe we werk en kinderen met nog meer structuur kunnen combineren. Als ik werk in het ziekenhuis, combineert mijn man Michel zijn job als architect met de opvang van Daan (9) en Linn (5). Onze zoon heeft Gilles de la Tourette. Zijn grote nood aan structuur is niet nieuw voor ons gezin. Maar corona daagt ons uit om letterlijk alles in een gedetailleerde planning te gieten. Op alles plakken we een tijdstip volgens de blokken die hij kent van school. Hopelijk helpt dit om de heropstart van de school vlotter te doen verlopen.”

“Sinds deze week krijgt Daan dagcontracten. Handig, want die manier van werken herkent hij van in de klas. Hij geniet van zijn taken. Zijn tics nemen af, maar we voelen wel veel onderliggende frustraties. In zijn buurt zijn wanneer hij vastloopt is nodig, maar niet altijd haalbaar. Een werkplek zonder afleiding is belangrijk voor Daans concentratie. Een hoek in de leefruimte ombouwen tot een werkplek was de oplossing. Daar staat ook een verkeerslicht dat we samen knutselden. Wanneer het licht rood is, mag Linn hem niet storen. Telkens het licht groen wordt, is het opnieuw feest. Want dan kan haar broer met haar spelen.”

"Onze situatie was niet langer houdbaar. Mijn kinderen hebben me nu meer dan ooit nodig."

Mama Lieve 

“Indien nodig, kunnen we Daans juf en meester vragen mailen. 2 keer per dag checken ze hun mailbox. Ik vind het fantastisch dat we kort op de bal kunnen communiceren. Zo wordt een frustratie thuis niet groter dan nodig. En morgen heeft Daan zijn eerste skypedate met zijn leraren. Wat kijkt hij daar naar uit. Hij bereidde zelfs wat vragen voor! Van de ondersteuner krijgen we goede tips. De beertjes van Meichenbaum hangen nu thuis ook uit. Meteen herkenbaar voor Daan, én handig voor ons.”

“Het was niet evident, maar ik ben opgelucht dat ik de komende 6 weken halftijds kan werken. Daan en Linn hebben me nu meer dan ooit nodig. De dagen waarop ik niet in het ziekenhuis werk, kan ik hun fruit snijden, met ze spelen en Daan ondersteunen met zijn taken. En kan Michel eindelijk doorwerken. Onze situatie was niet langer houdbaar. De deadlines van Michels opdrachten bleven lopen. De focus vinden voor de vele details in zijn job was moeilijk.”

“Voor de heropstart van de scholen maak ik me wel wat zorgen. De kinderen hebben veel stress gevoeld. Zal hun school fijn en herkenbaar zijn? Zal elk kind de nieuwe leerstof onder de knie hebben? Toch blijf ik positief. Het brein van een kind is als een spons. Het is goed mogelijk dat ze ons zullen verbazen met al hun kracht. Ze kunnen vaak meer dan we denken.” 



 “Rommel of teveel schermtijd, daarvoor sluit ik even de ogen.”

© Kevin Faingnaert


Elke Claessens is zelf leraar en alleenstaande mama van 3 kinderen tussen 4 en 16 jaar in co-ouderschap. Haar appartement wordt elke week een paar dagen omgebouwd tot speelplaats, school, woon- en werkruimte.

“Tussendoor een appeltje schillen voor Jules (4), voor eten zorgen, mails checken en de agenda’s van Marie (11) en Arnaud (16) opvolgen. En intussen afstandsleraar zijn voor je eigen klas. Ik ben non-stop bezig. Gisteren gingen we eindelijk naar het bos in de buurt, tot ik besefte dat ik mijn correctiesleutels moest klaarzetten.”

“De kinderen wisselen nu elke 3 à 4 dagen van ouder. Hij heeft een tuin, ik een appartement. En ze hoeven mama of papa niet lang te missen. Op momenten zonder kinderen werk ik bijna ononderbroken voor school. Zijn we met z’n vieren, dan rollen we van de ene online meeting in de andere. Marie volgt extra lessen met de zorgjuf. De juf WO geeft les voor de hele klas, en elke avond heeft ze een Skypemoment. Ze heeft er niet altijd zin in, zeker als ze daarvoor vroeg moet opstaan. Maar ze kan vragen stellen. Beter dan in haar kamer alleen haar werk te moeten doen.”

"Mijn puberzoon zal mij vast een grotere zaag vinden dan voor deze coronatijd."

Mama Elke 

“Ik ben geen rolmodel. Jules gaat soms pas om 22 uur slapen en slaapt lang uit. Die eerste uurtjes zijn kostbaar, want dan doe ik mijn schoolwerk. Daarna beluistert hij de verhaaltjes van de kleuterjuf, of speelt hij met de dino’s en puzzels die ze bracht. Maar naarmate de dag vordert, mist hij een speelkameraadje. En Arnaud miste zijn vrienden en skipte in de eerste fase een online les omdat hij niet op tijd wakker was. Nu gaat het vlotter, houd ik zijn agenda in de gaten, en probeer ik hem om 9 uur uit bed te krijgen. Zijn uitstelgedrag baart me wel zorgen: ‘Die taak moet ik pas vrijdag opsturen, dan heb ik nog tijd.’ Vorig jaar moest hij blijven zitten. Ik weet dat hij zich op dat moment slecht gevoeld heeft. Dus zeg ik hem dat het geen vakantie is. Hij zal mij een grotere zaag vinden dan voor deze coronatijd.”

“Ik ben best trots op mezelf: alleen zijn lukt. En we zijn closer als gezin. Arnaud sluit zich wat af, dat is eigen aan puberen. Ik ben blij dat hij bij zijn vriendin terecht kan, Marie haar paardjes heeft en Jules zijn fiets. Dat mijn appartement een rommeltje is, of de kinderen veel schermtijd doorbrengen, daarvoor sluit ik even de ogen.” 



 “Onze dochter wordt elke dag zelfstandiger.”

© Kevin Faingnaert


Mama Laura en papa Barry zoeken naar een evenwicht tussen het schoolwerk van Ziva (9) en hun jobs. Ze vragen zich af of hun enig kind genoeg aandacht krijgt, maar zien hun dochter ook zelfstandiger worden.

“De paasvakantie was best moeilijk. Ziva (9) is enig kind en had weinig om handen.Ze miste haar vriendinnen. Intussen moest ik telewerken en was mijn man als onderhoudsmechanieker af en toe technisch werkloos. Voor hem is er niet elke dag werk. Onzeker, maar zo kunnen we de opvang van Ziva beter organiseren.”

“Als hij thuis is, neemt hij het grootste deel van de zorg op zich. En als hij gaat werken, balanceer ik tussen mijn job en Ziva. Mijn werkdag start ik om 7 uur. Zo heb ik al een paar ‘rustige’ uurtjes achter mijn computer doorgebracht wanneer mijn dochter wakker wordt. Vanaf dan probeer ik haar een uur mijn volle aandacht te geven: samen ontbijten en in een relaxte sfeer haar taken opstarten.”

"Nu onze hulp niet altijd meteen mogelijk is, trekt onze dochter beter haar plan."

Mama Laura 

“We spreken af dat ze zoveel mogelijk alleen werkt. We bekijken samen de dagplanning van de juf. Dan gaat ze aan de slag met instructiefilmpjes, werkboeken en af en toe ook Bingel. Ze maakt eerst de oefeningen die lukken. De moeilijke laat ze open tot ik pauze neem. Dat zelfstandig werkten lukt, veel beter dan voor deze coronatijd.Tijdens haar huiswerk vroeg ze om de haverklap hulp. Nu dat niet mogelijk is, trekt ze beter haar plan. Af en toe probeert ze wel, hoor. ‘Mama, ik begrijp dit niet’. Maar dan merk ik een half uurtje later dat ze toch vertrokken is.”

“Helaas is er in deze periode extra schermtijd en veel minder beweging door het wegvallen van alle hobby’s. Andere kinderen zijn met 2 of 3, maar hier moeten mijn man en ik activiteiten verzinnen: buitenspelletjes, fietstochten, gezelschapsspelletjes, … Maar als gezin hebben we wel meer gezellige samen-tijd. En wat ons het meeste verbaast: Ziva is zoveel rustiger nu. Zonder drukke agenda met hobby’s en de prikkels op school. Waar we ze vroeger niet aan het lezen kregen, neemt ze nu zelfs een boek mee naar de hangmat. Als alles weer ‘normaal’ wordt, willen we toch bekijken of we niet moeten snoeien in haar activiteiten. We leren onze dochter elke dag beter kennen.”



Dit artikel haalden we op de site van Klasse. Klasse is een Vlaams onderwijsmagazine dat alle mensen, hoekjes, kantjes in de onderwijswereld informeert, versterkt en verbindt met elkaar.