De dingen des levens, met drie mannen, een vrouw  en twee katten onder één dak. Dat brengt al eens een al dan niet sappig verhaal met zich mee. Zo gaat dat bij slashparent Erika. Zij laat maandelijks achter haar deur kijken hoe dat precies gaat. Want ja, #zozitdatbijons. 

De vrouwendokter

Drie jaar geleden, net 40 geworden, zat ik voor mijn tweejaarlijks onderzoek bij de gynaecoloog. Ik heb ne vaste, gynaecoloog, al 15 jaar, dus de vriendelijke man kent me behoorlijk goed. Van binnen en van buiten. En hij weet onderhand ook hoe hij wat vrouwelijk geweld moet aanpakken. Hij is bijgevolg één van de meest rustige personen die ik ken. Hij 'begrijpt'. Of hij slaagt er alvast keihard in om te doen alsof. Zoals toen, tijdens dat laatste onderzoek.

Een vat vol begrip

Ik doe al een tijdje niet meer aan anticonceptie. Ja hoor, ik heb zo'n moderne man die er geen enkel probleem mee heeft zijn eigen zaakje zo te regelen, dat ik als één brok puur natuur door het leven kan. En zodus vroeg meneer de gynaecoloog me tijdens de laatste consultatie, heel rustig én begrijpelijk, hoe het met me gaat, zo zonder die hormonen. Of ik nergens last van heb en zo? Of mijn man? Ik antwoordde, als mijn vrolijke zelve, van ja hoor, alles dik ok, nergens last van. Dacht ik toch.

Ergens tussenin moet er iets fout zijn gelopen. Het is te zeggen, in de tijd dat ik mijn antwoord gaf, moet ik toch op een gegeven moment op een duivelse manier uit mezelf getreden zijn. Want het gesprek eindigde met een heel zachte en begripvolle knik en een voorzichtig voorschriftje in mijn handen. 'Dit is iets natuurlijks, neem dat maar, dat kan gene kwaad.' En hopla, daar bovenop nog een aanvraag voor een mammografie. Gratis. Dat kan ook gene kwaad. Want ja, ge zijt nu al 40 en dat is dé leeftijd om dat al eens te doen.

Het werd bij afscheid een duel tussen een begripvolle 'Alé, probeert die pillekes eens, hou je goed en groetjes thuis, hè!' en een demonische mondvolle 'Jaja, dikke merci, we doen dat, haha!' (luidop) en een 'Eej makker, ik heb die pillekes NIET nodig en ik ben ook nog maar nèt 40, hè, mister fucking begripvol, mijn gat ook!' (in mijn hoofd).

Croque monsieur

En dus 3 jaar later (ja, ik pleit schuldig, ik lijd aan een ernstige vorm van uitstelgedrag), zit ik in de roze wachtzaal van het ziekenhuis, nerveus te wachten op mijn eerste mammografie. Niks duivels in mijn lijf, alleen maar een bang mekkerend sjaapje. Ge hoort dan ook de meest gekke verhalen over zo'n onderzoek. 

Ik krijg hokje vier (Jep, helemaal terug zoals in de tijd van het medisch onderzoek op school, maar nu mag de deur gelukkig wel op slot!) en een ziekenhuisvestje om aan te trekken. En dan mag ik binnen. Om mijn goed gevulde voorgevel over te leveren aan de verpleegster van dienst. 'Kom maar binnen, het gaat niet lang duren, wat foto's nemen, een echografie voor de zekerheid en we zijn klaar.' Hopla, we smijten, sleuren en trekken ze er effekes tussen. En ik werk gewillig mee. Want ja, ge wilt natuurlijk dat alles goed op de foto staat. Zowel links als rechts. Zo hebben ze me dat thuis toch geleerd als ik op de foto moest. Schouders recht, borst vooruit en lachen, hè. Hahaha! Dus ik doe dat. Of probeer het toch. Flinke ik. Ondertussen denk ik alleen nog maar aan zo'n panini broodje met mozarella en tomaat, want zo voel ik me op dat moment ook een beetje.  En ook nog, een chance'ke dat ik voorzien ben van twee degelijke boerenbroden, die met enig gemak tussen dat spel geprest worden. Eén van mijn beste vriendinnen moet, omwille van genetische belasting, jaarlijks haar cups laten checken. Geen idee hoe ze dienen AA van haar tussen die machine krijgen. Ze is mij bij deze nog een uitleg verschuldigd.

Na de echografie krijg ik een 'Alles is ok, mevrouw! Je mag naar huis gaan. We sturen de resultaten door naar je gynaecoloog.' 

Yeah baby, weg bang sjaapje, mijn planeten staan op een goeie lijn!

Op je gezondheid!

Diezelfde avond horen we dat ze bij de moeder van iemand uit onze dichte vriendenkring wat viezigheid gevonden hebben bij zo'n mammografie. Niks gemerkt, niks gevoeld. En boemmm, plots komt die operatie en chemo samen met de kroketten op tafel. 

Dus als mijn begripvolle (maar ook echt wel leuke en vriendelijke) gynaecoloog nog eens zegt van een mammografie te laten doen, dan ga ik, mijn vrolijke zelf zijnde zonder vuur te schieten en achterstevoren te praten, braaf ja knikken en dat doen. Direct. 

Deze is voor jou M. Ik hef mijn goedgevuld glas op jouw gezondheid! En ook op die van alle anderen die 2019 ingaan met heel veel vechtlust, moed en een meer dan begrijpelijk bang hart.