Het aantal Belgen die in het buitenland verblijven, stijgt jaar na jaar. Onder hen ook een hoop gezinnen. Maison Slash gaat vreemd, want maandelijks laten we zo’n gezin in het buitenland aan het woord. Wie zijn ze, wat doen ze en wat drijft hen? Deze maand: Jan Smits (31) in Boston! Eind juli 2017 verhuizen Jan Smits (31) en Elke Vranken (33) samen met hun 2 zoontjes, Wout (3,5) en Tuur (1,5) van Kessel-Lo naar Boston in de Verenigde Staten. Ze laten hun vrienden, familie en boeiende job in België achter voor het onbekende. Op een vrijdagavond in november 2016 kreeg Elke van haar werkgever Bose de vraag of ze geïnteresseerd was in een job in het hoofdkantoor in Framingham, vlakbij Boston. Op vrijdag dachten we nog dat het er waarschijnlijk nooit van zou komen, maar op zondag beslisten we samen dat we op het voorstel wilden ingaan, omdat we beseften dat dit zowel voor ons gezin als voor Elke haar carrière een ‘once in a lifetime opportunity’ was.

Hoedoededa?

De finale beslissing heeft door onderhandelingen tot eind april 2017 op zich laten wachten, maar dan is alles in een stroomversnelling gekomen: we gingen op pre-assignment trip om huizen en scholen te  bezoeken en vonden gelukkig snel (lees: na een 20 tal huisbezoekjes) een perfect huis! Daarna bereidden we zowel in Belgie als in de US onze verhuis voor. Elke's werkgever ondersteunde ons wel wat bij de verhuizing en het visum, maar er kwam toch nog enorm veel bij kijken. [caption id="attachment_12316" align="alignnone" width="1100"] Ons huis in Boston[/caption]

Wat doen jullie voor werk?

Elke werkt als supply chain manager voor Bose. Ikzelf was coördinator bij een vzw en kon dankzij ouderschapsverlof en tijdskrediet er ook enkele jaren tussenuit. Ik vond het in het begin best moeilijk, maar had vanuit België wel al wat contacten gelegd in Boston en kwam daardoor na een tweetal maanden in contact met een non-profit organisatie. Daar werk ik nu vrijwillig als strategisch adviseur, met als idee om binnen een half jaar als freelancer mijn diensten aan te bieden. Dit doe ik 4 dagen per week en 1 dag per week heb ik quality time met de jongens en probeer ik ook het huishouden te runnen, aangezien Elke haar job door de week enorm veel uren eist.

En de kinderen?

De kinderen zijn na zes weken gestart in hun nieuwe school. Tijdens de pre assignment trip hadden we enkele scholen bezocht, maar we wisten op dat moment niet dat er enorm veel kwaliteitsverschillen waren tussen de scholen. In België zijn alle scholen publiek en hebben alle scholen een ‘basiskwaliteit’. In de US is niets minder waar: alles is privaat, enorm duur en de kwaliteit is soms erbarmelijk. Dat bleek ook zo te zijn in de school van Wout & Tuur. Daarom hebben we beslist om na de kerstvakantie de kinderen van school te veranderen. Een moeilijke beslissing, want ze moesten zich nog maar eens aanpassen aan een nieuwe omgeving. Ondertussen gaan ze daar enkele weekjes naartoe en zijn we enorm blij met onze beslissing. Ze zijn vol enthousiasme over hun nieuwe school: Elke en ik staan versteld hoe flexibel onze jongens zijn! Ondertussen spreken de jongens ook wel een woordje Engels. Als Elke en ik codetaal moeten spreken, wordt er dus vanaf nu Frans gesproken (lacht).

Wakostda?

Enorm veel. We betalen hier 2.700 dollar huur voor een huis dat half zo groot is als ons huis in België. Maar het is gezellig en we hoeven het gras niet te maaien, de sneeuw niet te ruimen en als er iets defect is, dan komen ze het meteen maken. Zoals gezegd is ook de school enorm duur: we betalen net geen 3.000 dollar per maand voor de twee jongens. In de winkel betalen we zo’n 50% meer dan wat je in België zou betalen voor diezelfde winkelkar. Alleen benzine is goedkoper hier, maar de auto’s drinken hier ook veel meer (jep, ook onze grote SUV die we hebben gekocht om voorbereid te zijn op de sneeuw, uitstapjes en vakanties die we plannen), dus komt zowat op hetzelfde neer. Gelukkig hebben we met Elke haar werkgever wel kunnen onderhandelen dat onze levensstandaard hetzelfde blijft. Maar rijk zullen we hier in de US niet worden, wel een enorme ervaring rijker.

Meest vreemde gewoonte?

Sowieso de inefficiëntie en traagheid van werken, en de daarmee gepaard gaande jobcreatie. Enkele van de meest frappante voorbeelden:
  • Ons internet regelen heeft ons welgeteld tien uren gekost. Zonder social security number moesten onze paspoorten gefaxt worden, er was geen fax en dus moest er heen en weer getelefoneerd worden. Uiteindelijk zijn we bij een andere internet-provider gegaan die alles geregeld kreeg in een half uur (en goedkoper was, maar ondertussen waren we dus wel tien uren verloren).
  • Jobcreatie wordt hier naar hartenlust toegepast: in de supermarkt zit er niet alleen iemand aan de kassa, maar is er ook nog eens iemand extra om de zakjes in te laden (en die zakjes worden slechts minimaal gevuld: 2 broden kopen = 2 zakjes krijgen). De ergste vorm van jobcreatie hebben we gezien tijdens onze citytrip naar Washingtond DC: mensen die in de lift zitten, aan de mensen vragen naar welke verdieping ze moeten om vervolgens op het bijbehorende knopje te drukken. De werkloosheid in Amerika is dan wel een stuk lager dan in België, maar er zijn veel jobs die mensonwaardig zijn en ook sterk onderbetaald worden (waaronder ook leerkrachten bijvoorbeeld), dus de vraag is of deze lage werkloosheid wel zo positief is.
  • Ook op Elke haar werk wordt niet alles even efficiënt aangepakt, vaak worden er voor een belangrijke meeting, maar liefst drie (!) pre-meetings gehouden.

Dieptepunt?

We zijn hier nog maar een zestal maanden dus hebben (gelukkig) – op een zware ziekteaanval van mezelf en twee dipjes op Elke haar werk na – nog niet al teveel dieptepunten gekend. Ons grootste dieptepunt waren de maanden voor ons vertrek. Eerst heeft het van november tot april geduurd voor de knoop (zowel langs Bose als langs onze kant) finaal werd doorgehakt – wat uiteraard de nodige stress met zich meebracht want we konden geen beslissingen maken, alles hing af van deze keuze. Daarna kwam alles in een stroomversnelling en moesten er ontelbare dingen geregeld worden. Ondertussen ben ik (gelukkig) al meer dan de helft vergeten van alles wat we hebben moeten regelen voor ons vertrek. Maar ondanks de ondersteuning van Bose voor de verhuis en het regelen van het visum, was dit een enorm zware periode en hebben we ons wel meermaals afgevraagd of het wel de moeite waard was.

Hoogtepunt?

Eigenlijk is elk weekend een hoogtepunt! Door de week werkt Elke hard en zorg ik ervoor dat het huishouden (naast mijn vrijwilligerswerk) gerund wordt. Daardoor, en omdat we een huurhuis hebben waarin we zelf niets moeten doen en geen familie en vrienden zien in het weekend, zijn die twee dagen keer op keer gewijd aan quality time met ons viertjes. Vele wandelingen in de bergen, aan de zee en aan het meer, naar watervallen, ritjes op de trein en de fiets, science musea, pretparken, dierentuinen, sleeën, schaatsen en snowboarden en als hoogtepunt ook een citytripje naar Washington DC. Zo voelt elk weekend opnieuw weer een beetje aan als vakantie.

Wat mis je het meest?

Met stip op één uiteraard familie en vrienden, Elke heeft het bijvoorbeeld moeilijk dat ze haar maandelijkse afspraak met vriendinnen moet missen. Maar naast familie, vrienden – en ook wel goed brood - missen we het meeste de Belgische mentaliteit. De grote kloof tussen arm en rijk is hier enorm zichtbaar. Ondanks de enorm lage werkloosheid is er een zeer groot deel van de bevolking dat echt in armoede leeft. In schril contrast daarmee staan de superrijken (en dan heb ik het echt over superrijken met prive-jets ed.) die het geld door ramen en deuren naar buiten smijten. Eerlijkheidshalve moet ik er ook wel bij zeggen dat hier meer aan liefdadigheid gedaan wordt, maar op zich mag dat ook wel aangezien de belastingen hier enorm laag zijn (zeker met de nieuwe Trump-wet). Daarnaast missen we ook de Belgische mentaliteit als het over gezondheid en milieu gaat. Gisteren werd Elke nog een ‘crazy European’ genoemd toen ze de trap nam in plaats van de lift (geen wonder dat het gemiddelde BMI hier dubbel zo hoog ligt,  en dat is heel hard zichtbaar in het straatbeeld). De mentaliteit in verband met het milieu is ook erbarmelijk. Sorteren kennen ze hier niet en de airco staat in de zomer kouder dan de verwarming in de winter. Enkele weken geleden werd er vrolijk met Elke gelachen wanneer ze haar kerstlampjes uitdeed wanneer ze haar bureau verliet… Dit grote contrast tussen de Amerikaanse en Belgische mentaliteit confronteert je wel steeds weer met het feit dat je niet past in deze samenleving, dat je hier niet helemaal thuishoort. Dat is ook de reden dat we al beslist hebben dat – hoe super het ook is om hier voor enkele jaren te wonen – we hier niet voor altijd gaan blijven wonen (tot geruststelling van onze familie en vrienden ;-)).

Wat zou je het meeste missen bij een verhuizing terug naar België?

Onze quality time met ons viertjes en onze leuke uitstapjes tijdens de weekends zouden we sowieso het meeste missen. Daarnaast ook de vrienden die we hier hebben leren kennen en ongetwijfeld ook het weer. Want we hebben niet alleen een echte zomer (T-shirt-weer tot begin november) en een echte winter (sneeuw- en schaatspret verzekerd), hier schijnt ook 350 dagen per jaar de zon! Hoeveel regen of sneeuw er ook valt, enkele uren later schijnt de zon alweer, en dat geeft echt energie. Tips voor mensen die ook de stap willen wagen?
  • Ga vooraf de locatie verkennen! Dit om de kosten te kunnen inschatten, maar ook om al een huis en/of school vast te leggen. Dit vermindert de stress bij aankomst en voorkomt dat je eerst nog op een tijdelijke plaats moet wonen.
  • Doe mee aan de lokale tradities! Wij hebben gretig geprofiteerd van alles wat georganiseerd werd rond Halloween en Thanksgiving. We zijn ook de New England folklore ‘Cranberry harvest’ gaan verkennen, en hebben ondertussen al een Celtics en Red Sox game achter de rug.
  • Wees sociaal! Praat met je netwerk en stel veel vragen! We hebben enorm veel tips gekregen van collega’s en we hebben ook effectief 90% van deze tips opgevolgd. Ik ga bijvoorbeeld elke week volleyballen en heb daar een netwerk opgebouwd van mensen die ons regelmatig mee uit vragen of waar we terecht kunnen met praktische vragen.
  • Hoe onoverkomelijk de berg aan papierwerk en verhuis-regelingen ook lijkt, HET IS HET WAARD! Wij hebben ons tijdens de verhuismaanden vaak afgevraagd of het wel de moeite zou zijn, maar na enkele maanden zijn we het er al over eens dat het zeker de moeite is! Het is een manier om als gezin dichter naar elkaar toe te groeien en van elkaar te genieten, en het is een enorme ervaring zowel voor ons als voor de kinderen: ze praten niet alleen Engels en zijn enorm flexibel geworden, ze hebben ook een breed wereldbeeld gekregen. En dat na amper 6 maanden hier, wat gaat dat geven na 2-3 jaar (of wie weet hoe lang ...)
Je kan de avonturen van Elke en Jan volgen op travelexplorelive2017.wordpress.com.