Het aantal Belgen die in het buitenland verblijven, stijgt jaar na jaar. Onder hen ook een hoop gezinnen. Maison Slash gaat vreemd, want maandelijks laten we zo’n gezin in het buitenland aan het woord. Deze maand: Aurélie Colle (33 jaar) woont samen met haar man en drie kinderen (6, 4 en 2 jaar) in Jakarta, Indonesië.

Waarom verhuizen?

Mijn man en ik hielden heel erg van reizen, van de wereld te ontdekken. Wonen in het buitenland leek ons een leuke manier om in contact te komen met andere culturen en nieuwe landen te ontdekken. Door er langere tijd te wonen, leer je de cultuur en eigenaardigheden ook beter en op een andere manier kennen dan wanneer je als toerist twee weken door het land reist. Beiden waren we ook toe aan een nieuw avontuur. Toen mijn man zijn werkgever ons aanbood om naar Tanzania te verhuizen, grepen we de kans met beide handen. Het expatleven beviel en na 4 jaar Tanzania verhuisden we in Augustus 2017 naar Indonesië.  

Hoedoededa?

Niet teveel nadenken en gewoon de sprong wagen. Vier dagen na het voorstel om naar Tanzania te verhuizen zaten we op het vliegtuig. Onze oudste dochter van 2,5 jaar ging logeren bij de oma, de jongste van 4 maanden kwam met ons mee. Snel drie dagen op en neer om te kijken of wij het zagen zitten, om op huizenjacht te gaan en wat scholen te bezoeken. Een pre-visit helpt, maar is toch te kort om een goed beeld te kunnen vormen van je toekomstige leven. Het blijft een sprong in het diepe. Daarna ging het allemaal behoorlijk snel. We gingen inpakken, ons huis te huur zetten en ik stelde mijn werkgever op de hoogte van ons nakende vertrek. Gelukkig regelde het bedrijf een container zodat het grote deel van onze meubelen en gerief mee kon. Ons nieuwe huis in Tanzania voelde daardoor snel vertrouwd aan.

Wat doen jullie voor werk?

Mijn man werkt voor een Noors bedrijf en is nu verantwoordelijk voor Indonesië. Ikzelf geniet ervan om meer tijd te hebben voor de kinderen. Voltijds huismoeder zijn bleek niets voor mij, maar zowel in Tanzania als hier in Indonesië vond ik telkens mijn bezigheid. Momenteel schrijf ik bijvoorbeeld artikelen voor het magazine van de Nederlandse Club in Jakarta.

En de kinderen?

De kinderen wonen al langer in het buitenland dan in België. Onze jongste dochter, nu 2 jaar, heeft zelfs nooit in België gewoond. Door op jonge leeftijd te verhuizen kennen ze niet anders. Ze hebben geleerd om zich snel aan te passen aan nieuwe situaties. Dat was heel duidelijk bij onze verhuis naar Indonesië. Heel snel maakten ze nieuwe vrienden, hadden ze hun draai gevonden op hun nieuwe school en ook thuis. Onze dochters zijn wat we noemen ‘Third Culture’ kinderen. Zo is het voor hen bijvoorbeeld niet meer dan normaal dat hun klas een mengelmoes is van verschillende nationaliteiten, dat klasgenootjes een andere moedertaal hebben en vaak ook andere gewoonten (wat hard opvalt in de lunchbox J). Onze kinderen hebben het geluk om naar een internationale school te gaan. In het leerprogramma staat het kind centraal en wordt er gewerkt vanuit de interesse van elk kind. Zo werkte mijn dochter aan een project over sneeuw terwijl een klasgenootje vulkanen onderzocht. Dit is mede mogelijk omdat er een leerkracht en minstens één hulpleerkracht is per klas van een twintig leerlingen. De school beschikt ook over ongeziene sportfaciliteiten waardoor namiddag activiteiten zoals zwemles, basketbal, voetbal en dansen gewoon na de lesuren op school kunnen plaatsvinden en ook voor de creatievelingen is er een artstudio en theater. Mogelijkheden genoeg dus. Gezien wij het belangrijk vinden dat onze kinderen ook het Nederlands goed bijhouden gaan onze oudste twee kinderen één namiddag per week naar de NTC  (Nederlandse Taal en Cultuur) lessen. De oudste zit nu in groep 3 en leert zowel lezen in het Engels als in het Nederlands. Op die manier kunnen ze makkelijk inrollen in het Belgische systeem bij een eventuele repatriatie.

Wakostda?

De werkgever neemt de kosten voor het huis en school op zich. Gelukkig maar, het inschrijvingsgeld voor de internationale school bedraagt hier maar liefst 30.000 dollar per kind! Toch vallen onze kosten hoger uit dan in België. Dit komt voornamelijk omdat we op een westerse manier leven. Drie maal rijst per dag kan ons jammer genoeg niet bekoren en dus smikkelen wij ‘s middags een boterham naar binnen met een plakje kaas aan 40 euro/kilo. Ook andere voedingswaren, zoals groenten en vlees, zijn een stuk duurder dan in de Belgische supermarkt.

Meest vreemde gewoonte?

De meest vieze gewoonte vind ik het niezen en snuiten. Je hand voor de mond houden of een zakdoek gebruiken doen ze hier niet. Ze houden zich ook helemaal niet in om te niezen en projecteren vrolijk al hun speeksel en microben richting hun omstaander. Bij snuiten wordt er gewoon één neusgat dichtgeknepen en met wat mikken belandt het groene slijmerige goedje naast hen op het voetpad. Indonesiërs slapen ook overal en op elk uur van de dag: gewoon op een bankje langs de straat, de chauffeur die een dutje in de auto doet, een werkman die even ligt te soezen onder zijn bulldozer op een werf, niemand kijkt daar van op.  

Dieptepunt?

De eerste maand van een verhuis is altijd wel zwaar. Het afscheid knaagt en je zoekt je weg nog in je nieuwe thuis. Bij onze verhuis naar Jakarta hadden we daarboven nog problemen met het inklaren van onze container. Telkens weer kregen we te horen dat hij ‘binnen enkele dagen’ of erger nog ‘soon’ geleverd werd. Dit zorgde voor de nodige dieptepunten. Maar liefst drie maanden hebben we erop moeten wachten. In huis kamperen met drie jonge kinderen, in een onbekende stad, was niet bepaald een pretje.

Hoogtepunt?

Onze reizen zijn zonder twijfel het hoogtepunt. In Tanzania deden we onvergetelijke safari’s met de kinderen. Het is dan echt genieten om samen de natuur te ontdekken en dieren als een giraf of leeuw in het wild te zien. Ook hier in Indonesië kregen we al de kans om een paar uitstapjes te doen: we gingen wandelen tussen de rijstvelden en onze eerste trip naar Bali zit er ook op. Helemaal top is het als we samen met familie en vrienden, die ons komen bezoeken, gaan rondtrekken! Gelukkig komt er regelmatig iemand onze kant op. Maison Slash gaat vreemd in Jakarta

Wat mis je het meest?

Familie en vrienden missen we natuurlijk. Vooral als er weer eens een speciale gelegenheid is waar je niet bij kan zijn zoals familiefeesten of de geboorte van mijn nichtje. Zowel Tanzania als Indonesië is een heel eind vliegen waardoor we niet elke keer terug naar België kunnen. Wat ik ook mis zijn de seizoenen. Ik hou ervan om de natuur te zien veranderen. Daarbij is winter mijn favoriete seizoen: niets mooier dan een grote wandeling maken op een zonnige, ijskoude winterdag. De overige dagen slecht weer neem ik er graag bij. Sinds ik in Jakarta woon, mis ik het nog meer. Jakarta is een chaotische stad, onophoudelijk gevuld met ronkende brommertjes en een doffe lucht, verstikt door de vele uitlaatgassen. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij vermelden dat ik de enige ben. Mijn dochter van 6 schreeuwde haar verbazing uit toen ze dit hoorde:  ‘Nee mama, dan kunnen we niet meer elke dag zwemmen!’ Voor haar is dit weer juist een groot voordeel. De kinderen kunnen ook wel een stuk beter tegen de hitte dan ikzelf, dat helpt.

Wat zou je het meeste missen bij een verhuizing terug naar België?

Het avontuurlijke aan ons leven. Wekelijks ontdek ik iets nieuws, een nieuw eettentje, een soort fruit of groente dat ik nooit eerder at of een nieuwe trip die we tijdens onze weekenden kunnen ondernemen. Het leven is hier ook een stuk gemoedelijker dan in België. De school begint reeds om 7.30  maar eindigt daarom al om 14.30. Tijd genoeg dus om samen tijd te spenderen, nog wat leuke namiddag activiteiten te doen zonder dat er een echte avondrush is en je huiswerk en hobby’s nog in te passen voor het slapen gaan. Maison Slash gaat vreemd in Jakarta  

Tips voor mensen die ook de stap willen wagen?

  • Duik in Facebook! Elk land heeft wel een aparte groep voor expats, vaak zelfs nog een aparte groep voor ouders, een groep voor mama’s, een groep waar vertrekkende expats hun spullen verkopen enzovoort. Op Facebook zijn echt schatten aan informatie te vinden. Gezien iedereen weet hoe moeilijk het is om te verhuizen, helpen ze graag nieuwkomers. Voor onze daadwerkelijke verhuis kwam ik zo in contact met mensen die reeds in Tanzania en Indonesië woonden en me graag de eerste dagen wegwijs maakten in de nieuwe stad. Het is vaak ook de snelste manier om informatie te krijgen. Waar vind je lekker stokbrood of waar kan je bruine bloem kopen? Er is wel altijd iemand binnen de groep die je kan helpen.
  • Zeg op alles ja! (Althans, in het begin.) Al ben je moe, heb je er even geen zin in, ga toch in op de uitnodiging. Op die manier leer je op korte tijd heel wat mensen, leuke plaatsen en activiteiten kennen. Een netwerk uitbouwen is telkens cruciaal gebleken om ons goed te voelen op een nieuwe locatie.
  • Als je op pre-visit kan gaan is dit een groot voordeel. Zo kan je scholen uitzoeken, huizen bezoeken en een kijkje nemen in de plaatselijke supermarkt. Bij aankomst neemt dit heel wat stress weg.