Het aantal Belgen die in het buitenland verblijven, stijgt jaar na jaar. Onder hen ook een hoop gezinnen. Maison Slash gaat vreemd, want maandelijks laten we zo'n gezin in het buitenland aan het woord. Wie zijn ze, wat doen ze en wat drijft hen? Deze maand: Elke van Os in Londen!

Slashparent Elke verhuisde vorig jaar samen met haar man Toon (34) en hun twee zonen (6 en 3 jaar) van Herent naar Londen, op zoek naar avontuur. Dat kregen ze, met Brexit en terroristische aanslagen vanop de eerste rij. Je kan hun avonturen trouwens volgen op hun blog newparentsintown.

OP vakantie in WalesWaarom verhuizen?

Omdat we allebei eens wilden wonen en werken in het buitenland. Omdat we onze kinderen wilden laten zien dat de wereld meer is dan Herent. Omdat we graag ontdekken en reizen. Omdat het kriebelde in onze buik. Omdat het kon. Waarom niet, zou een beter vraag zijn. :-)

Hoedoededa?

Helaas niet via het bekende expat-statuut, maar door gewoon werk te zoeken in het buitenland. Sevilla, Kopenhagen, verschillende opties zijn de revue gepasseerd. Na enige tijd proberen, beslisten we om het zoekwerk even te staken. Tot mijn man net dan een vraag kreeg van een Londens bedrijf. Even op en neer voor een interview en voor we het wisten, waren we aan het inpakken.

Wat doen jullie voor werk?

Toon werkt voltijds als Environmental Consultant bij een Internationaal bedrijf. Ikzelf ben sinds meer dan een jaar aan de slag als freelance schrijver/social media marketeer. Ik werk drie dagen per week, en geregeld eens een avond als er veel werk is. Ik werk meestal van thuis uit, maar waan me ook af en toe eens een hipster in een coole Londense koffiebar (al lust ik wel geen koffie, wel ‘avocado on toast’).

collageEn de kinderen?

Kamiel is drie jaar oud en gaat drie dagen per week naar de plaatselijke, dure crèche. Gust is zes jaar en zit in Year 2 van de plaatselijke openbare school. Alles is er gratis (al bestaat er ook een privaat circuit), en hij krijgt ook elke middag een gratis warme maaltijd. Het onderwijs in Engeland is een pak ‘serieuzer’: ze willen de kinderen echt klaarstomen voor de grote universiteiten en er gedisciplineerde, academische wezentjes van maken. Bovendien zien ze in elk kind een potentiele Einstein, Angelina Jolie of grote musicalster. Toneel- en muziekopleidingen beginnen al vanaf 3 maanden en de meeste kinderen hebben hier meer hobby’s dan jaartallen achter hun naam staan. Beide zonen zijn intussen bijna perfect tweetalig, hebben hier vriendjes en genieten vooral van de quality-time die we tijdens de weekends als gezin hebben.

Multiculturele schoolWakostda?

Londen is een dure stad. We wisten het op voorhand, maar het doet toch nog vaak pijn. Maandelijks hebben we zo’n 2300 pond vaste kosten: 1400 aan huishuur (voor een klein tweekamerappartementje!), 166 pond aan counciltax (gemeentebelasting), 40 pond aan gas, water en elektriciteit (kleine flat, ik zei het toch?) en 700 pond voor de crèche van de jongste. Die laatste kost valt nu gedeeltelijk weg, vanaf drie jaar krijg je een deel terugbetaald door de overheid. Oef! Stevige toebak dus, al sparen we ook veel uit door de kleine oppervlakte van ons appartement, vegetarisch te eten en het niet hebben van een auto. In het begin hebben we er redelijk wat spaargeld moeten insteken, momenteel draaien we elke maand break-even. Ons huis in Herent verhuren we trouwens, maar de huur dekt net niet de maandelijkse lening + kosten.

Leven op minder dan 80 vierkante meter (2)Meest vreemde gewoonte?

In het begin moest ik vooral wennen aan de ‘honey’s’ and ‘dears’ aan de kassa: ze zijn hier echt overal supervriendelijk. Ook vreemd is een bezoekje aan de dokter: je moet niets betalen (het publieke NHS systeem in de UK is volledig gratis), maar je krijgt er ook maar een minimale service voor terug. Binnen de minuut sta je meestal al terug buiten en soms moet je drie weken wachten op een afspraak. En de bijzonder vreemde en vroege fascinatie voor Kerstmis natuurlijk. In augustus komen de eerste reclamefolders al uit.op stap met 'the ladies', het sociale netwerk van mama's dat me hier overeind houdt Op stap met 'the ladies', het sociale netwerk van mama's dat me hier overeind houdt

Dieptepunt?

De eerste zes maanden alleen thuis met de kinderen, ook al ging de oudste naar school. Ik ben duidelijk niet gemaakt om 24/7 met mijn kinderen samen te zijn, al was dat wel een grote confrontatie met mezelf. Ook de ochtend na de Brexit was erg bevreemdend en ik was ook zwaar onder de indruk van de aanslagen op Borough Market, waar we erg veel komen.

Hoogtepunt?

Er zijn er heel wat, zoals al die weekenddagen dat we een nieuwe wijk gaan ontdekken, de (verrassings)bezoekjes die we krijgen, Gust zijn eerste Engelse schooloptreden,… Ook een moment dat me zal bijblijven was toen al Toon zijn (schoon)broers en (schoon)zussen met hun families vorige Kerst naar hier kwamen: met 17 staken ze toen samen het kanaal over!

De hele familie Smets op bezoekWat mis je het meest?

Vrienden en familie uiteraard. Al gaan we vaak nog op en neer. Chocolade is hier niet zo lekker, en weekendjes met z'n tweetjes weg met zijn nu niet zo evident meer, doordat we hier niet echt een sociaal vangnet hebben.

Greenwich Parc, onze achtertuinWat zou je het meeste missen bij een verhuizing terug naar België?

De winkels die altijd open zijn! Wij wonen vlakbij een grote supermarkt en die is elke dag open van 7-23 uur. Met andere woorden: die is gewoon altijd open wanneer je wakker bent! Regelmatig gaat één van ons twee (oké, oké, vooral mijn man. Ik nestel mij al in de zetel) nog een dessertje halen als de kinderen al in bed liggen.

Tips voor mensen die ook de stap willen wagen?

  • Betrek je kinderen. Onze oudste zoon was nog maar 4,5 jaar oud toen we besloten te verhuizen, maar hij was altijd als eerste op de hoogte van al onze plannen. Dat zorgde ervoor dat hij heel rustig was en het nooit moeilijk heeft gehad. Al hebben wij misschien gewoon ook erg flexibele kinderen.
  • Ga op voorhand op field trip. Zorg dat je al een woonplaats hebt vooraleer je daar met je kinderen aankomt (het klinkt misschien gek, maar geloof me: het gebeurt!). Informeer je op voorhand over welke buurten interessant zijn (er zijn heel wat fora en websites rond verhuizen naar het buitenland) en zorg dat je minstens 10 bezoeken hebt vaststaan (80% valt sowieso tegen!). Slaap in een Airbnb in de buurt en praat met de bewoners, zo leer je erg veel.
  • Zoek lokale Facebookgroepen, wij krijgen een tip van de mevrouw van de Airbnb en via die weg leerde ik heel wat mensen kennen, waarvan enkele echte vriendinnen geworden zijn. Ik vond er ook tips rond goede scholen in de buurt, onder andere die waar Gust nu op terecht gekomen is.
  • Ga naar buiten, doe dingen, probeer mensen op de zoeken. Het begin is een erg actieve periode, omdat je veel mensen ontmoet en je elke keer opnieuw je moet voorstellen, daar energie moet insteken…
  • Zet wat geld opzij voor lijken die uit de kast vallen. Zo hoorden wij nu onlangs dat ons huis in Herent een nieuwe voordeur nodig heeft, slik. Of kregen we in het begin ineens een onverwacht hoge gemeentebelasting op ons dak. Een buitenlands avontuur kost meestal geld, je wordt er zeker niet rijk van. Zie dat je een beetje reserve hebt, anders worden het spannende tijden…
  • Praat er met elkaar over. Dit is iets dat je enkel kan doen als je er allebei achterstaat. Geef ook op tijd aan als er iets is of als er iemand zich niet goed voelt.
  • En als laatste: gewoon doen! Het is veel werk, veel geregel en veel gedoe, maar het is het meer dan waard! Het opent je ogen, verruimt je blik en je kan je kinderen geen groter cadeau geven.
!!Tip!!: Elke gaf eerder al enkele top insider tips voor gezinnen die een citytripje willen wagen naar Londen. Haar artikel lees je hier.
Wil jij ook deelnemen aan de rubriek "Maison Slash gaat vreemd"? Stuur dan een mailtje naar alloallo@maisonslash.be met het onderwerp "gaat vreemd" en stel je kandidaat!