Het aantal Belgen die in het buitenland verblijven, stijgt jaar na jaar. Onder hen ook een hoop gezinnen. Maison Slash gaat vreemd, want maandelijks laten we zo'n gezin in het buitenland aan het woord. Wie zijn ze, wat doen ze en wat drijft hen? Deze maand: Anouk Bosmans(31) in San Francisco! In maart 2016 is Anouk (31) samen met haar man Hans (32) en zoontje Leo (2.5) verhuisd van Kessel-Lo naar Oakland bij San Francisco. Een grote stap! Eind september kwam er dan nog eens een tweede baby bij: Rani. IMG-20160915-WA0003

Waarom verhuizen?

We zijn naar de USA verhuisd vanwege een combinatie van zin voor avontuur, en de mogelijkheid voor Hans (PhD in electrical engineering) om werkervaring op te doen in de Bay area, a.k.a. het walhalla van de tech industry. Voor ons beiden was het unief-tijdperk op zijn einde, tijd dus voor een nieuwe uitdaging: "Als we het nu niet doen, komt het er waarschijnlijk niet meer van."

Hoedoededa?

Het allerbelangrijkste als je wil verhuizen naar de VS: zoek een job. Anders mag je na 3 maanden je koffers weer pakken. Hans heeft tijdens zijn doctoraat meerdere conferenties bijgewoond in San Francisco. Hij kon via zijn connecties daar een interview vastleggen bij twee bedrijven. Eind januari is hij naar San Francisco gevlogen, en daar bood één van de bedrijven hem meteen een job aan.
Er komt trouwens een hoop papierwerk bij kijken! Hans zijn werkgever werkt dan wel samen met een advocatenkantoor om visum/werkvergunning in orde te brengen, maar zelf moet je nog een hoop paperassen/stempels/etc. verzamelen.
Midden maart zijn we dan met zijn allen naar daar vertrokken. De eerste twee weken boekten we een Airbnb. Naïef als we waren, dachten we dat we zo tijd genoeg hadden om ter plaatse een appartement te vinden. Maar het werd ons al snel duidelijk dat de huizenmarkt in de Bay Area crazy is. Vanwege de booming tech business is de vraag veel groter dan het aanbod (met als gevolg torenhoge huurprijzen).
Het lot was ons dan toch gunstig gezind, we vonden op de valreep een leuk appartementje met 1 slaapkamer dat aan onze eisen voldeed: in veilige buurt en bij openbaar vervoer, was- en droogmachine (jawel: dat is hier een luxe...), parking.
IMG_20170923_124246

Wat doen jullie voor werk?

Hans werkt als senior design engineer bij een startup, Lion Semiconductor. Ik heb zelf pas in maart mijn werkvergunning gekregen. Het is hier niet evident om te mogen werken als je niet de Amerikaans nationaliteit hebt. Frustrerend! Het was niet mijn ambitie om hier een fulltime job te zoeken - ik ben afgestudeerd als chemical engineer - want dat leek ons zonder sociaal vangnet moeilijk haalbaar. Bovendien kost opvang hier handenvol geld. Maar huisvrouw zijn viel toch ook wel wat tegen. De was en de plas runnen en dan nog een peuter van 1-1.5j entertainen, ugh, niet om mee te lachen (ik heb ZO-VEEL respect voor iedereen die met jonge kinderen werkt, die verdienen allemaal een dikke vette bonus). Dus besloot ik om een opleiding Pilates instructeur te volgen. Pilates is al meerdere jaren een passie van mij. In België gaf ik een paar uurtjes les in de studio waar ik zelf ook workouts deed. Intussen ben ik halfweg in mijn opleiding, ik heb op het einde van mijn zwangerschap even een pauze genomen maar 4 weken postpartum voelde ik me weer klaar om terug van start te gaan. Van zodra onze kleine meid (deeltijds) naar de opvang kan, heb ik weer meer tijd om zelf het lesgeven op te pikken en mijn opleiding af te werken.

En de kinderen?

Leo is nu 2.5 en Rani is 2 maanden. Leo gaat sinds hij 20 maanden is naar de opvang. Dat is hier minder vanzelfsprekend dan in België. Er zijn hier meer stay-at-home moms dan in België. Enerzijds omdat de opvang hier veel duurder is, maar ook omdat de bedrijfscultuur niet erg parentfriendly is. In sommige bedrijven durft de papa zijn vaderschapsverlof niet op te nemen uit schrik om zijn job te verliezen... Gelukkig komt hier zo stilaan verandering in, voornamelijk bij de grote tech bedrijven is er een positieve shift merkbaar.
Een andere optie voor ouders die beiden werken, is het aanwerven van een nanny. Dat is iets vriendelijker voor de portemonnee, toch zeker als je een nanny deelt met een ander gezin ('nanny share'). Kinderen starten hier typisch preschool (kleuterklas) als ze 2 of 3 zijn, maar sommige kinderen blijven ook langer bij een nanny of thuis bij de mama (afhankelijk van wat financieel haalbaar is).
De zon schijnt hier bijna altijd, dus kinderen brengen hier heel veel tijd buitenshuis door. Er zijn overal mooi onderhouden parken met grasveldjes om op te ravotten, en allerhande speeltuigen. In Oakland is er ook een erg leuke zoo, en je kan in Tilden Park een ritje maken op een mini-stoomtrein, een topattractie voor onze Leo die zot is van treinen :) De meeste van onze vrienden (ook ouders met jonge kinderen) hebben we leren kennen tijdens één van de vele uitstapjes naar een park, als de kinderen aan het spelen zijn kunnen de ouders een beetje socializen (met de nadruk op 'een beetje': onderbroken conversaties zijn de norm bij ouders met jonge koters). En last but not least: onze buren hebben ook jonge kinderen én een hond, de hele bende speelt vaak samen in de gemeenschappelijke tuin.
IMG_20160904_091550

Wakostda?

Laat ons zeggen dat we er niet rijk van gaan worden, maar dat we gelukkig net niet aan onze spaarcenten moeten komen om hier the American life te leven. We verhuren ons huis in Kessel-Lo, dat dekt de afbetaling van onze lening. Verder is zowat alles hier duurder dan thuis, met uitzondering van benzine (lang leve Koning Auto!). Vlak voor de geboorte van Rani zijn we naar een woning met 2 slaapkamers verhuisd, de huurprijs hiervan bedraagt 3600 dollar (jep, per maand...). Leo zijn opvang kost ons maandelijks 1300 dollar. Af en toe trakteren we onszelf eens op een date night, het tarief voor babysitters is hier 15-20 dollar per uur. Een bezoek aan de supermarkt: ik schat dat ik ruwweg 1/3 meer betaal voor inkopen hier in vergelijking met dezelfde inkopen uit een Belgische supermarkt.

Meest vreemde gewoonte?

Het is hier heel normaal om handsfree te bellen terwijl je bijv. inkopen aan het doen bent. Daar moest ik in het begin toch even aan wennen, dat er ineens iemand naast je opduikt die op luide toon een praatje slaat met god-weet-wie. Zowat iedereen loopt hier over straat met een koffiebeker in de hand, op elk moment van de dag. Er wordt hier ook gegeten op elk moment van de dag. De Amerikanen zijn over het algemeen erg vriendelijk en sociaal. Overal waar je komt, vragen ze "how are you doing today?". Wildvreemden spreken me geregeld aan met de vraag of ik afkomstig ben uit Duitsland (accent) of Ierland (haarkleur). 20170901_105418

Dieptepunt?

Begin maart is de papa van Hans onverwacht overleden. We waren toen op vakantie in het idyllische Kauai (eiland van Hawaï), het voelde heel onwerkelijk aan om dit droevige nieuws te horen te krijgen terwijl we zo ver weg waren van thuis.
In oktober hebben er hevige bosbranden gewoed in Noord-Californië, daar zijn we ook erg van geschrokken. Duizenden huizen zijn verwoest en er zijn 42 doden gevallen. De hevige wind blies de rook tot bij ons, met als gevolg een erg slechte luchtkwaliteit.

Hoogtepunt?

De geboorte van Rani! Een fantastische ervaring, kort en intens. We checken in bij het ziekenhuis om 7u, en Rani is er al om 7u16 (!). Een meevaller dat het ziekenhuis maar 10 minuten rijden is, anders was onze meid in de auto geboren...

Wat mis je het meest?

Onze familie en vrienden (met stip op 1: mijn tweelingzus!). De lange reistijd en het tijdverschil maken het niet zo evident om op en neer te reizen, zeker met jonge kinderen geen lachertje. De kinderen eens een nachtje droppen bij de grootouders, en dan rustig uitslapen (geen zorgen 'oma en opa', eens we terug zijn halen we onze schade wel in!). Verder zou een goeie friet wel smaken, en Belgische pralines - mmmmh!

Wat zou je het meeste missen bij een verhuizing terug naar België?

Het weer! Ik heb het even gegoogled: de zon schijnt hier gemiddeld 261 dagen per jaar. Mooi meegenomen dat we maar 15 min moeten rijden om het dichtstbijzijnde strand te bereiken (Crown Beach). De vrienden die we hier gemaakt hebben (en hun toffe kids) zouden we ook erg missen. Ik heb een aantal toffe mama's leren kennen tijdens een speelgroep waar ik 's vrijdags met Leo naartoe ging. We noemen onszelf dan ook toepasselijk de 'playgroup ladies', en we delen lief & leed met elkaar. IMG_20170520_112310 Er is hier zoveel moois te zien, en je moet er maar een paar uur voor rijden. Persoonlijke favorieten zijn nationaal park Yosemite, en Lake Tahoe (zand en water, meer heeft een kind niet nodig). Kamperen is hier erg populair en de faciliteiten zijn uitstekend (het enige nadeel is dat je ver op voorhand moet reserveren als je een populaire plek wil bemachtigen). Je kan hier bij de betere bakker verrukkelijk zuurdesem brood (sourdough) kopen. Wel niet goedkoop - dus ik ben er dan maar zelf beginnen bakken (met succes!).

Tips voor mensen die ook de stap willen wagen?

- Probeer op voorhand een zo volledig mogelijk beeld te krijgen van het financiële plaatje. Hans verdient veel geld naar Belgische normen maar aangezien het leven hier zo ongelooflijk duur is, en we moeten rondkomen van één loon, komen we hier toch maar net van rond. Je kan bijvoorbeeld lid worden van een FB groep opgericht door Belgen die in dezelfde regio wonen (in ons geval: Vlamingen in Californië). Hier kan je een heleboel praktische tips terugvinden
- Doe eens sociaal! En neen, dan heb ik het hier niet over social media maar the real deal: kom buiten, praat met mensen die je tegenkomt in het park/op de trein. In het begin zul je je vaak voelen zoals op de eerste schooldag: hoe heet je? van waar ben je? etc. etc. Maar even doorbijten, want nieuwe vrienden maken gaat niet zomaar vanzelf. Ik denk dat het toch wel 6 maanden heeft geduurd vooraleer ik het gevoel had dat ik échte vrienden had gemaakt, waar ik bij terecht zou kunnen in goede én slechte dagen (want ja, die zijn er ook). Bovendien zijn onze vrienden hier ook onze 'surrogaatfamilie' waarmee we samen verjaardagsfeestjes en de feestdagen vieren.
- Zoek andere ouders op, en vraag hun waar zij met de kinderen naartoe gaan als de zon schijnt/als het regent, waar hun kinderen naar opvang/school gaan, of ze lid zijn van een Facebookgroep (ontzettend nuttig), waar hun favoriete eetadresjes zijn,... En je bent flink op weg om te leven zoals de locals!
- Maar vooral: het is het waard! Ga ervoor als je zin hebt in een fantastisch avontuur, met pieken en dalen. Discussieer. Relativeer. GO!

Wil jij ook deelnemen aan de rubriek "Maison Slash gaat vreemd"? Stuur dan een mailtje naar alloallo@maisonslash.be met het onderwerp "gaat vreemd" en stel je kandidaat!