Ah, de big apple, aka bruisend never sleeping New York! Moet je daar nu echt geweest zijn? Of nog meer, moet/kan je er met je kinderen naartoe? Slashparent Jenni trok in de lente met man en zonen naar de overkant van het water, dus dat is hét persoontje die ons nu eens de vets en jets met veel toeters en bellen kan geven.

JENNI

Wij zeggen alvast volmondig 'ja!'. We trokken in maart naar de Stad der Steden en kunnen alleen maar zeggen dat we een fantastische tijd hadden. Toch moet je om naar New York te trekken met 2 koters van 3 en 6 een aantal hindernissen en vooroordelen overwinnen. En Madame Octopus zou Jenni niet zijn als ze niet een eerlijk verslag zou neerpennen. Dus hieronder geef ik met plezier 5 counters op de meest gehoorde tegenwerpingen om toch maar nu al dat ticket te boeken....of net niet. ' t Is maar vanuit welk perspectief je het bekijkt.

1. Naar zo'n drukke stad, en dat met 2 kinderen!

Bon, jullie weten ondertussen al dat we van het principe 'we gaan ons leven niet helemaal aanpassen aan onze koters' zijn. Wat in ons geval betekent: niet alleen maar bungalowparken of all-in resorts sinds we kuit geschoten hebben (wat zeker ook plezant kan zijn, en absoluut geen oordeel over mensen die hier wel bewust voor kiezen, het is gewoon ons ding niet echt).

Citytrippen is dat wél (hoe we dat aanpakken, kan je hier lezen) en dan kom je vroeg of laat wel bij New York uit. Want laat ons eerlijk zijn: Paris is always a good idea en ik zou wel elke maand naar Barça kunnen gaan, maar er is geen enkele stad als NYC. Zo druk, zo groots, zo overweldigend. Ons laatste bezoek dateerde al van 10 jaar geleden dus het kriebelde gewoon al jaren om er terug voet aan grond te zetten.

Waarom niet onder ons twee maar mét August en Felix? Omdat NY ook best wel een kindvriendelijke stad is. Op elke hoek van de straat een speeltuin, er zijn heel veel leuke musea voor kinderen en ze zijn er overal welkom (mensen staan bijvoorbeeld spontaan op als je in de overvolle metro stapt, en in elke resto zijn er kinderstoelen,...) - daar kan Parijs nog wat van leren.

2. Ze gaan daar niks aan hebben

Dat is denk ik wel de meest gehoorde tegenwerping. Enfin, van toepassing op quasi elke reis die we maken die niet binnen het 'gevestigde kader' past. Ik vind dat eerlijk gezegd een vreemde opmerking, want kinderen zuigen elke indruk op als een spons. Je kiest dus zelf wat ze zuigen (of is dat een vreemde opmerking?).

Mijn eerste buitenlandse reis naar Griekenland met mijn ouders herinner ik me nog steeds haarfijn. Het wakkerde mijn passie voor reizen én geschiedenis aan. Dus we geloven er stellig in dat wij met onze reizen ook veel aan onze zonen meegeven. Als is het niet expliciet is, dan wel impliciet: flexibiliteit, openheid, omgaan met andere en zelfs wat taalgevoel.

New York was één lange stroom impressies van hoge gebouwen, prachtige architectuur en continue indrukken. Met alle respect, maar dat hebben Landal of Center Parcs niet in hun aanbod. 'Dat was plezant he, in Noejork', dixit Felix. Missie geslaagd.

Kleine kantteking (want ik had een eerlijk relaas beloofd): toen ik aan August vroeg waar onze volgende reis naartoe zou moeten gaan, kreeg ik kei enthousiast: 'Naar Landal in Nederland!' als antwoord. Dus ja, in zo'n kinderhoofd staat Nederland best wel op hetzelfde niveau als een wereldstad. Maar bon, ik ben er wel van overtuigd dat het sowieso een diepe indruk zal nagelaten hebben, zij het dan op lange termijn.

3. Da's keiver

Dit kan ik uiteraard niet helemaal counteren, het ligt niet bij de deur. Maar met een rechtstreekse vlucht (thanks to the hubby die me overtuigde om toch geen stop-over te doen in Ijsland) valt de reistijd best mee. 15u van deur tot deur bij de heenreis, 14u bij de terugreis. Ik heb al trips naar Zuid-Frankrijk ondernomen in putteke zomer die quasi even lang duurden. En met minder entertainment aan boord, zonder airco én meer gezaag en overgeefsel onderweg.

BRU-JFK duurde iets meer dan 7u en was overdag, dus dat was een beetje a pickle. Maar op voorhand had ik het veel erger verwacht dan het bleek te zijn. Door het in-flight entertainment hadden we absoluut geen last van August: die hield zich de hele tijd bezig met spelletjes spelen, filmpjes kijken (vooral het infofilmpje van Brussels Airlines met de voorstelling van de verschillende vliegtuigen, wel 100 keer bekeken) en kleuren. Felix moest wat meer bezig gehouden worden, maar met wat zoekboeken & puzzels lukte dit ook. Ik slaagde er zelfs in om 2 films uit te kijken, dus dat toont wel aan dat het vlotjes ging.

De terugvlucht duurde slechts 6u én vooral 's nachts: hoera dus voor de straalstroom en voor slapende kinderen in de meest onnatuurlijke posities. Wijzelf sliepen amper, maar geef toe: dat is minder erg dan moe zijn én nog eens oververmoeide koters moeten entertainen.

Wat met de jetlag?, hoor ik u vragen. Ze zeggen 'West the Best, East the Beast', maar dat moet ik toch wel even tegenspreken. Er is 6u tijdsverschil, wat betekent dat het bij de landing in de VS iets na de middag was op de klok, maar al bijna 19u in onze lichamen. In principe hadden we dan moeten doortrekken tot 's avonds maar eerlijk: dat ging niet.

We lagen dus allemaal ietwat tegen de regels rond 20u Amerikaanse tijd (2u 's nachts Brusselse tijd) doodmoe in bed. En dus lag ik rond 3u klaarwakker te tokkelen in bed. Maar ook dat euvel was na enkele dagen verholpen en de koters hadden er duidelijk minder last van dan wij: niks onoverkomelijks dus in onze ogen. Voorlopig lukt ook de aanpassing aan de Europese tijd vlotjes.

4. Da's keiduur

Tja, ook dit kan ik niet helemaal tegenspreken, maar je maakt het zo duur als je zelf wil. Ruwe cijfers?
Onze vliegtuigtickets met Brussels Airlines kostten iets minder dan 500€ per persoon (aan kindertarieven doen vliegtuigmaatschappijen immers niet mee). Met een Wow Air-vlucht met stop-over in Rejjavik kon het tot 150€ per persoon goedkoper, maar dan tel je heel wat extra uren bij je reis (met nog eens het gevaar problemen te hebben met je connectie en dan zit je daar mooi, tussen de Ijslandse ijsschotsen).

Ik blijf Brussels Airlines één van de meest kindvriendelijke vliegtuigmaatschappijen vinden Ter vergelijking: eerste vlucht met 6 maanden oude August, met Ryanair: 'Mevrouw, u moet die gordel anders doen, want als we nu crashen zal u uw baby in twee splijten door uw gewicht'. Of hoe je een kersverse mama in één zin drie keer kan beledigen.

Verblijf: we huurden een appartement via Kid & Coe (de Airbnb voor gezinnen) in Brooklyn. Absolute aanrader, want we hadden een volledig ingericht appartement waarvan de jongste bewoners de leeftijd hadden van August & Felix: er waren dus Paw Patrol-speelgoed, autootjes en zelfs hetzelfde Spidermanpak als Felix thuis heeft. Score dus!

1800€ om niet op hotel te logeren is een smak geld, maar probeer maar eens te googelen naar een hotel in Manhattan voor die prijs voor 4 personen. Je zal van een kale reis thuiskomen. En in een schoendoos-hotelkamer of YMCA-dorm logeren met twee kinderen raad ik niet echt aan.

Aan lokaal vervoer, eten, attracties en museumbezoeken deden we nog eens zo'n kleine 900 dollar op. Goedkoop eten in NY is quasi onmogelijk, zelfs aan de kleinste foodtruck betaal je nog 3,5 dollar voor een hotdog die in twee happen op is. Het voordeel was wel dat we een appartement hadden waar het de bedoeling was om iedere avond te koken. De bedoeling, want we deden het welgeteld één keer. 

Met tussenstops en minder restaurantbezoeken kon het minstens 1000€ goedkoper. Je bepaalt dus zelf het budget. En om misverstanden te vermijden: wij hebben allebei een deftige paycheck, maar zijn verre van rijk. Dus ook voor ons is 5000€ echt wel veel geld. Maar toen we deze reis planden een jaar geleden begonnen we te sparen, en we hebben beslist om deze 'reisspaarrekening' gewoon te laten doorlopen. Dan kunnen we gewoon opnieuw dromen en plannen van onze volgende reis en hoeven we niet te beknibbelen op een hot dog of latte meer of minder. Wat in een stad als NYC echt zonde zou zijn.

5: Da's veel gedoe

Uiteraard is een all-in vakantie aan de Costa Brava mét kinderanimatie veel rustiger en minder gedoe. We namen 5x per dag de metro (dat is dus echt: buggy opplooien, zorgen dat je kinderen niet op de treinsporen belanden, een Felix die brandweerman Sam speelt aan de palen waaraan je je moet vasthouden, overstappen, trappen op, buggy weer uitplooien, en dat 5 keer per dag), en we stapten elke dag 20.000 stappen.

Fysiek is zo'n reis verre van ontspannend dus. Maar eerlijk? Welke reis met kinderen is dat wél? Ik denk dat ik in zo'n resort even moe zou zijn van Felix te behoeden voor de verdrinkingsdood en bovendien gefrustreerd zou worden door tien keer per dag te moeten zeggen dat ik niet aan één of ander aperitiefspel wil deelnemen en dat ze me nu écht gerust moeten laten. Dus ja, het is objectief gezien veel gedoe. Maar gedoe dat je best wel door de vingers kan zien als je het grotere plaatje maar bekijkt.

Enfin, zo zijn wij. Jij misschien niet, en uiteraard is dat ook helemaal oké.

Dit was NYC met kinderen: