Er is een Fabeltjeskrant-film! Een hele! In de cinema! Keitof zo nostalgie delen met onze kinders, dus uiteraard dat wij eens wilden gaan kijken. Maar sinds we ontdekt hebben dat het tempo van jaren '80 of '90-series zoals Merlina, Mik Mak en Mon of PostbusX zo tergend traag aanvoelt, waren we ook wel benieuwd. Is dat nog wel plezant voor onze kinders?

HADEWIG
Afgelopen weekend mochten zoonlief en ondergetekende naar de première van De Fabeltjeskrant, de Grote Dierenbos-spelen. Helemaal enthousiast keken we de avond ervoor al naar een paar filmpjes opYoutube. Om in de stemming te komen, en om te zien wat mijn 4-jarigevan één van mijn jeugdhelden vond. Hij bleek nog redelijk geïnteresseerd te zijn. Toegegeven, hij wordt wel elke avond met mijn oude "Plons, De Gekke Kikker"-boekjes in slaap gepraat. Dus ’t kind is wel wat eighties-gedoe gewoon.

NET ALS VROEGER

Maar eerste stap genomen: helemaal fan van De Fabeltjeskrant! Meneer De Uil neemt ons - nét zoals vroeger - mee naar Fabeltjesland, waar de dieren van het Grote Dierenbos allerlei avonturen beleven. Die namen alleen al, tijdloos, toch?
Bor de wolf die niet meekan naar de picknick omdat zijn uitnodiging is kwijtgeraakt, Stoffel de schildpad die als verjaardagswens wil leren vliegen. En tot slot de Grote Dierenbos Spelen waarbij Team Zwart van meneer De Raaf het opneemt tegen Team Wit van juffrouw Ooievaar. Deze laatste 2 werden trouwens ingesproken door Tine Embrechts en Guga
Baul, in het echte leven hopelijk iets minder strijdvaardig.


OUD MAAR TOCH HYPERMODERN

De film is prachtig vormgegeven. De oude vilten poppen zijn nog steeds te herkennen in de  3D-animatie, waardoor zowel ouder als kind aan het scherm gekluisterd zitten.
En natuurlijk is er Meneer De Uil, die je weer helemaal een kijkbuiskind doet voelen. Hij sloot deze keer wel niet af met “Oogjes dicht en snaveltjes toe!”. Ik had het hem nochtans zo graag nog eens horen zeggen. Maar misschien moeten we de mooiste herinneringen bewaren voor onszelf, we moeten al zoveel delen met ons kinders.

EEN VOORBEREIDE SLASHPARENT

Tip van de redactie: bereid je gevolg voor op een film bestaande uit drie verhaaltjes. Die van mij dacht na het eerste verhaaltje dat de film gedaan was. Ikzelf ook trouwens - hoewel ik het tegelijkertijd verdacht kort vond.
Met enige overtuigingskracht kreeg ik hem terug in zijn stoel voor verhaal twee. Verhaal drie was er teveel aan, ik was hem kwijt. En ik was niet de enige. Ik zag menig kind op en neer veren, een dansje doen voor het grote scherm, of om een plaspauze vragen.

Drie verhaaltjes dus. Een voorbereid ouder is er twee waard.

Maar laat het duidelijk zijn, dat op-en-neer-geveer lag puur aan het ongeduldige karakter van onze kleine jeugd van tegenwoordig. De film was helemaal top! Nostalgie ten top voor ons ouders, en een nieuwe held erbij voor onze eigen kleine helden.

En dan nu graag een reeks met korte video’s, zodat onze 4-jarige voor zijn Plons-boekje ook nog een Fabeltjeskrant-filmpje kan kijken. En zijn oogjes dicht en vooral zijn snaveltje eindelijk eens kan toedoen.