Elk jaar wanneer de Sint met heel zijn gevolg aanmeert in Antwerpen zitten ook wij nog heerlijk gekluisterd aan de televisie. De Sinterklaasperiode kan zo geweldig magisch zijn, ook al zijn je kinderen de leeftijd allang voorbij. Dat het nog lang mag duren, hoopt ook slashparent Bregtje. Haar dochter is 9 en gelooft nog steeds in Sinterklaas. 

BREGTJE

Mijn oudste dochter is negen en gelooft nog steeds in Sinterklaas. En ook in Klaas Vaak, de Kerstman, de Paashaas, de Sprookjessprokkelaar en Spiderman.

De Tandenfee is helaas onlangs ontmaskerd. Op aansturen van de vriendinnen (en na onszelf enkele keren in serieus onwaarschijnlijke bochten te hebben moeten wringen, wegens ’s nachts vergeten te passeren) werden de pertinente vragen hierover net iets te pertinent. Aangezien kleine broer nog aan het wisselen is en kleine zus er zelfs nog aan moet beginnen (en ook zij recht hebben op onbevangen kind-magie), hebben we na rijp beraad besloten aan grote zus de waarheid te onthullen.

Inderdaad, mama is naast schrijfster, blogster en mama ook nog Tandenfee.


Maar bon. On topic. De Tandenfee ligt eruit, in al die andere heerlijke sprookjesfiguren gelooft ze nog wel. Maar erg lang zal dit niet meer duren. De druk van wereldwijzere - of snel van hun kinderlijke onschuld ontdane - vriendjes wordt groter. 

Ben ik dan GEEN LIEGBEEST?

Laatst zag ik een hoogst onrustwekkende FB-post. ‘Hij komt, hij komt? Hier niet! Deze papa liegt niet tegen zijn kinderen.’ Ik werd instant bedroefd. Blijkbaar had die papa zelf een Sinttrauma opgelopen toen zijn eerder gruwelijk liegende ouders eindelijk dan toch de harde waarheid aan hem onthulden … wat een ander licht werpt op zijn post, akkoord, maar toch.

Bij de Sint, net als bij alle andere kinderverhalen en sprookjesfiguren, gaat het immers helemaal niet over ‘dè waarheid’ en ‘dè realiteit’. Het gaat juist over alles wat dit niet is: over magie en de dromen, over even stilstaan of net van de platgetreden paden afgaan, over zelf weer kind worden, …

Geloof me, het sprookjesbos in de Efteling wordt alleen maar leuker als je er ook echt in gelooft. Alleen al het gezicht van de kinderen wanneer ze in volle overgave naar de verhalen van Klaas Vaak en de Sprookjessprokkelaar zitten te luisteren. Heer-lijk! Wil je hen deze magie echt al ontnemen nog voor ze kunnen lopen? Neen, toch?


 #verwondering

We schrijven brieven aan Sint en Piet en versturen ze ook echt (voor wie het wil weten: de rode postbus aan de muziekschool, dat is die van de Sint). We wachten vol spanning op het antwoord. We gaan naar Antwerpen wanneer de stoomboot toekomt. We omzeilen uiterst gracieus de vraag waarom Sint op hetzelfde moment ook al in de supermarkt bij ons in ’t dorp zit. Of waar de schouwen van de boot plots naartoe zijn.

Op de avond van 5 december (neen, niet in het weekend ervoor of erna, heiligschennis!), wanneer het eindelijk zo ver is, leggen we de mooiste tekeningen klaar (en vergeten we ze niet ergens ver weg te stoppen later die avond – note to self: één glas wijn voor de Sint is genoeg), zetten we de schoentjes, de wortel en dat ene glas wijn (of wat Sint en Piet ook graag drinken bij jullie thuis) bij de schouw en zingen we liedjes.

Die nacht luisteren we naar de paardenvoetjes op het dak. Slechtweervandaag knauwt zijn wortels af tot aan het loof. Roetsporen rond de salontafel, assige vingerafdrukken op de lege glazen en een enkele keer zelfs op de toetsen van de piano bewijzen dat Piet niet alleen weer door de schouw gekomen is, maar zelfs een deuntje heeft gespeeld.


Net zoals vroeger, toen ik zelf klein was.

 DUS NEEN, GEEN LIEGBEEST, wel een dromenfee

Dat mijn ouders tegen mijn zus en mezelf aan ‘aan het liegen’ waren is geen moment bij me opgekomen. Ook niet toen ik achter ‘de waarheid’ kwam. Integendeel, ik ben net heel blij dat ze ons zo lang hebben laten dromen.

Ik draag er nog dagelijks de positieve gevolgen van (tenzij je open minded zijn en veel fantasie hebben als iets negatiefs beschouwt natuurlijk, en pas op, dat kan, hè.)En weet je, zelfs als je net als die ene papa een wrange nasmaak aan je eigen Sintbeleving hebt overgehouden, raad ik je aan om toch helemaal mee te gaan in de fantasie van je kinderen. Ik raad je zelfs aan er volledig òver te gaan. Begin dus maar alvast die open haard uit te kappen in de living!